MEN MACH BIDEN CORTEN DAGHEN           

Men mach biden corten daghen
     Merken des somers keer.
Dat moghen voghele ende lieden claghen;
     Maer die minnen hen es anders meer.
     Want hen es te claghene al el:
     Dat men der minnen es so fel;
Hare rike gheleer wert sere testoert
Daer men bi soude sijn gheeert.
Dat si gheclaecht der hoechster trouwen,
Ende met minnen moet si ons bescouwen.

Ons es wel meneghe hoghe mare
     Vander minnen doen verstaen:
Datse over al gheweldich ware,
     Ende al hevet ommevaen,
     Ende bedwinghet al dat levet.
     Wie hevet minne dan dien si hare ghevet?
Dien si iet ghevet hi maecht ontfaen.
Doch selen wij hare met sconen dienste zijn onderdaen
Ende bidden der gheweldegher minnen
Dat si ons hare cracht doe bekinnen.

Hets ene harde scone bede
     Te biddenne om hogher minnen cracht.
Maer dien si ghevet minne an minnen sede,
     Si worptenne in selke ene hacht,
     Dat hine mach meer ontgaen.
     Die de minne verwint, hi wert selve verdaen:
So es hi ghewacht;
Ende diense ghevet voeden vertertse Al sijn in nuwer jacht.
So leert hi an minnen cracht Vrede oude ghewinnen
Ende der minnen cost in alenden bekinnen.

Dat allende kennic bi gheraden
     Ende met pleghene niet.
Dien minne met kinne hevet out verladen.
     Hoe leede hi hem besiet!
     Dats: hem clene ende minne so groot,
     Ende die joye die hem ierst minne boet,
Ende die welde doen hi was een kint.
Die minne gheeft den jonghen die niet en bekint,
Ende laet den edelen ouden dolen dellende,
Daer jonghe noch dorpre nie minne en kinde.

Ghi, jonghe, ghi bebt vele verloren,
     Verliesdie uwe kindsche joghet;
So levedi out minnen in toren,
     Daer ghi nu jonc leven moghet
     Ende in weelden van minnen vri,
     Als: ‘ic al minnen ende minne al mi'.
Dat es nu alle uwe doghet;
Derre weelden den vroeden ouden lettel hoghet;
Want si kinnen die coste vander minnen jaren,
Waer men sal teren ende sparen.

Hets enech dorpre cume so dwaes,
     Hine weet wel wanneer hi sal
Winnen sijn goet ochte verdoen zijn aes,
     Al hebben wij dat ongheval
     Dat wij willen sijn als een kindt,
     Al sonder cost in joyen ghemint,
Dit es dat onse nu al:
Nu rumen wij der minnen sale int dal.
Bidden wij der minnen dat si ons gheleyde
In haren weghe ende in hare hoghe ghereide.

Ic en scelde niet dat wij gherne nemen
     Inder soeter minnen spoet.
Die hare lief in minnen te spaerne temen,
     Hetne doet hen nemmer goet;
     Ende dies moghen wij seker sijn:
     Die hare lief doreminnen, die sijn fijn,
Ende beide out ende vroet,
Op dat hen haeste noch lichtCoep wanc en doet;
So moghen si seker wesen:
So diepere verdroncken, so hogher gheresen.

Die werke doen die minne in scijn.
Die mint hi seghet: ‘minne, dat minne es dijn;
Dore die en wort meer ghespaert sin noch moet,
Cracht noch march noch herten bloet.'
Want in minnen vonnesse es ghelesen:
So diepere ghewont, so saechtere ghenesen.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster