DIE VOGHELE SIJN NU BLIDE

Die voghele sijn nu blide
Die de winter dwanc.
So selen in corten tijde,
Dies hebbe die minne danc,
Die fiere herten, die hare pine
Ghedoghet hebben ons lanc,
Op toeverlaet van minnen.
Si hevet so rike ghewout:
Si sal hen gheven sout
Boven alle sinnen.

Een die van hogher minnen
Wilt al minne ontfaen,
Hi sal in allen sinnen
Gherne daer na staen,
Dat hi die staercste doet
Van minnen wilt ane gaen,
Ende altoes even coene,
Wat edele minne ghebiedt
Dat hi dies niet en ontsiet,
Hine sijdt ghereed te doen.

Ay, wat sal hem dan ghescien
Die levet na der minnen raet?
Want hine sal nieman sien
Die sine noet verstaet.
Men sal met vremden oghen
Hem toenen wreet ghelaet;
Want hem sal niemant kinnen
Wat node hi ghedoghet,
Eer hi sinen noet verhoghet
In orewoede van minnen.

Orewoet van minnen
Dats een rike leen;
Ende die dat woude kinnen
Hine eyscede hare el negheen:
Die tiersten waren twee
Die doetse wesen een.
Dies ic die waerheit toghe:
Si maect dat soete es soer
Ende den vremden na gheboer,
Ende si brenct den nederen hoghe.

Si maect den staerken cranc
Ende den sieken al ghesont,
Si maect den rechten manc;
Si heylt dien die was ghewont.
Si maect den onbekinden
Die wide weghe cont,
Daer menich in moet dolen;
Si doet hem weten al
Watmen leren sal
In hogher minnen scolen.

In hogher minnen scolen
Leert men orewoet.
Want si brenghet dien in dolen
Die hem wel verstoet.
Die tiersten hadde ongheval,
Dien doetse hebben spoet.
Si maectene al dies heere
Daer minne selve af es vrouwe.
Ic ben dies wel ghetrouwe
Ende dies meer en kere.

Die minnen niet doghen
Ic gheve hen goeden raet:
Och si niet meer en moghen,
Si bidden hare doch aflaet,
Ende dienen met ghelove
In hogher minnen raet,
Ende pensen: ‘het mach wesen
Datter minnen cracht es groet'.
Hi es harde na der doet
Die niet en mach ghenesen.

De sin es hoghe gheresen
Die ontfaen hevet der minnen cracht,
So dat hi inder minnen macht
Sine vonnessen sal lesen.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster