M E N   M O E T   I N   A L L E N   T I D E

     Men moet in allen tide
     Der minnen wesen blide
     Ende hare volghen in elke side,
In allen weghen daer si gheleidt;
     Men moet hare leven blide
Ende den rouwe dan also na ghereidt.

     Die minne moets mi onnen.
     Ic hebbe minnen begonnen;
     Dies mi die vremde wanconnen,
Dies mi benemen niet en moghen.
     Ic hebbe minnen begonnen:
God gheve dat ic hare moet doghen!

     Sint ic mi gheve in minne
     Verliesic ofte winne,
     Soe steet in minen sinne:
Ic wille hare alles weten danc;
     Verliesic ofte winne:
Ic wille staen in haer bedwanc.

     Die minnen wilt behaghen
     Hine sal hem niet beclaghen
     Sijn menichfoude draghen
Dat hi dore minne draghen moet;
     Hine sal hem niet beclaghen:
Om minne doghen het es al spoet.

     Die minnen wilt met trouwen,
     Hi moet die doghet bescouwen
     Ende die werken bouwen,
Wilt hi leven in minnen bant.
     Dat mochte men ane hem scouwen
Die ons die minne ierst bracht int lant.

     So na quamic der minnen
     Dat ic begonste kinnen
     Wat si algader winnen
Die geheel der minnen gheven;
     Alsic dat mochte bekinnen,
So rau mi wat mi was ontbleven.

     Mochte mi minne ghenoeghen!
     Ic gingher mi toe voeghen
     Dat al mine aderen loeghen;
Doen quam die redenne ende dede mi sien:
     'Sich waer du di wils voeghen,
Ende wat di eer noch moet ghescien'.

     Mi maecte rike int ierste die minne.
     Si dobbeleerde mine sinne
     Ende toende mi alle ghewinne.
Twi vlietse nu wech als een truwant?
     Si dobbeleerde mine sinne;
Nu dolic inder vremder lant.

     Het es wel swaer te bestane
     Van minnen in redenen te gane.
     Doch steet daer af te ontfane
Die minne gheheel, salmense ghewinnen.
     Van minnen in redene te gane
Es onghehoert ende te swaer den sinnen.

     Minne ghinc mi minne al spanen.
     Mi duncket nu, het was een tanen.
     Alsic woude minne al manen.
Seide redenne: ‘wiltu nu wenschen,
     - Het was van minnen een tanen -
Ghedencke dattu noch best een mensche'.

     Doen dede mi redenne lede.
     Het dochte mi ene veede
     Dat si mi nam dat gherede
Dat mi minne hadde selve ghegheven.
     Het dochte mi ene veede;
Doch leerde mi redenne waerheit leven.

     Die hoghe karitate,
     Die mi minne toende in ghelate
     Doen si mi sonder mate
Mijn herte te hare al nam gheheel,
     Wat si meinde in ghelate
Heeft si mi nu ghetoent een deel.

     Al hevet mi minne verbolghen,
     Nochtan moetic hare volghen.
     Want si hevet al verswolghen
Die siele uut mijnre herten gront.
     Ic wille gheheel hare volghen,
Hoe mi redenne heeft ghewont.

     Men mach bi redenen ghewinnen
     Gherecht ghebruken van minnen,
     Daer redene claer mach bekinnen
Dat men hen beiden hevet ghenoech ghedaen;
     Gherecht ghebruken van minnen
Laet redenne dan van minnen ontfaen.

     God gheve hen allen die minnen
     Dat si der redenen hulde ghewinnen
     Moeten, daer si bi moeten bekinnen
Hoe men der minnen ghebruken sal.
     Ane der redenne hulde ghewinnen
Leecht ons van minnen volmaectheyt al.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster