TSAERMEER ONTSPRINGHEN ONS DIE BLOEMEN

Tsaermeer ontspringhen ons die bloemen,
Ende andere crude menichfout.
Oec salmen die edele herten doemen,
Die leven in minnen ghewout.
In minnen settic mijn behout,
Ende mine ghewout in hare hande;
Van hare en eysic ander scout,
Dan ic al blive in haren bande.

Die nu droeghe band van rechter minnen,
Als men wel minnen sculdich ware,
Des souden saen hen onderwinden
Die wrede vremde al openbare.
Si doen hen meneghen groten vare
Dien die staen in hoghere minnen hoede;
Maer wat si hen doen te sware,
God danc, dat es te clenen spoede.

Die hogher minnen dienen sal,
Hine mach ontsien ghene pine;
Hi sal hem gheven al om al,
Om hogher minnen ghenoech te sine;
Ende eest tsake dat hi iet fine,
So mach hi wel die waerheit kinnen:
Dat hi meer ne werdet in scine
Meester van rechter minnen.

Minne es meester meneghere dinc:
Si ghevet ghereet suer ende suete.
Sint ic van hare ierst smaken ontfinc
Ligic altoes op hare voete;
Ic bidde haer dat haer ghenoeghen moete
Dat ic dore hare ere draghe
Quale ter doet, al sonder boete,
Ende ics den vremden niet en claghe.

Die den vremden dade cont
Wat men verdraghet om minnen ere,
Hi maecte hare herte wel onghesont,
Ende quetste hare natuere sere;
Want sine verstaen min noch mere
Wat men dore rechte minne moet doghen
Avontueren ende sware kere,
Ochte si in hare minne sal hoghen.

Die minnen willen wel ghenoeghen,
Ic rade hen dat si niet en sparen,
Ende si hare wesen daertoe voeghen
Dat si met niede in storme dorevaren,
An haren danc diere mercaren,
Die so staen na hare pine.
Wat sise dan moghen swaren,
Hen staet altoes vri te sine.

Vriheit mach men wel bekinnen
In joesten ende in hoghe daet,
Die met fierheiden doervaert van sinnen
Daer storm van minnen hem jeghenstaet,
Want men in joesten prijs ontfaet
Daer men bi minnen waerdich scine.
Minne es so riken toeverlaet:
Hets recht datmen dore hare pine.

Die eneghe pine ontsien in minnen,
Seker, sine moghen niet verstaen,
Wat die ghene moghen winnen
Die minnen altoes sijn onderdaen,
Ende van hare sware slaghe ontfaen,
Daer si al onghenesen af bliven,
Ende hoghe oprisen ende neder slaen,
Eer si der minnen ghenoech gheriven.

Traghe herten ende nederen sinnen
Hen blijft verborghen tgrote goet,
Dat die ghene wel bekinnen,
Die leven in minnen orewoet;
Want si doen menich scoen ghemoet
In storme ende in avontuere:
Hets recht dat si hebben spoet
Inder minnen hoghe natuere.

God gheve hen spoet, die daerna staen
Dat si der minnen willen behaghen,
Ende gherne dore hare ontfaen
Groten last met swaren waghen,
Ende altoes vele om hare verdraghen
Dies is die minne waerdich kinnen.
Ic onste hen wel, dat si noch saghen
Di wise wondre vander minnen.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster