D I E   T I J T   I S   D O N C K E R   E N D E   C O U T

Die tijt is doncker ende cout:
Dies druven voghele ende dier.
Die herten doghen el menichfout,
Die kinnen hare natuere fier
Ende hen dan minne ontbliven sal.
Wie oprijst, ic blive in tdal,
Van riken troeste onberaden,
Met swaren waghen altoes gheladen.

Die waghe es mi alte swaer,
Die niet en leghet bi ghere noet;
Hoe mochte een herte ghedueren daer,
Die liden moet so meneghe doet
Als hi ghesmaect, die hem bekint
Altoes van minnen onghemint,
Ende al ontseghet wien si ontfaet
Hulpe ende troest ende toeverlaet.

En wilt minne mi minne niet ontfaen,
Wat soudic dan ye gheboren?
Benic vore minne dus ontdaen,
So benic sonder waen verloren;
So magic claghen wets na wee
Al minen tijt voert ane mee,
Sone hopic niet na gheen gheval,
Sint minne mi dus ontbliven sal.

Ic toende der minnen mine pine;
Ic bad hare dat sire hadde ghenade;
Si dede mi met ghelate in scine
Dat sijs en hadde wille noch stade.
Wat mi ghesciet dats hare al een.
Hoe si mi ye in onsten sceen
Hebben mi hare vremde kere ontgheven.
Des moetic nachte bi daghe leven.

Waer henen es minne? In vinder niet.
Minne heeft mi al minne ontseghet.
Waer mi dat ye bi minnen ghesciet
Dat ic een ure hadde ghelevet
In hare hulde, hoe soet mi staet,
So sochtic ane hare trouwe aflaet;
Nu moetic swighen, doghen ende dueren
Scarp ordel met nuwen uren.

Die vonnessen doen mi bederven,
Dat minne mi dus ontbliven moet.
Al woudic om hare hulde werven,
Daertoe en hebbic gheluc no spoet.
Mestroest heeft mi so wederstaen,
In can confoert en gheen ontfaen,
Die miere herten ontkeren mach
Dien onghehoerden wederslach.

Minne, ghi waert daer te rade
Daer mi god mensche wesen hiet.
Gi meinet mi in onghenade;
Si al u scout wat mi ghesciet.
Ic waende van minnen ghemint zijn;
Ic ben ontseghet, dats mi in schijn.
Mijn toeverlaet, mijn hoghe waen
Es mi te rouwen al vergaen.

So soete natuere als minne si,
Waer machsi nemen vremden nijt
Dien si alle uren sticht op mi,
Ende miere herten gront met storme doresnijt?
Ic dole in deemsterheit sonder claer,
Buten vrien troeste, in vremden vaer;
Gheeft, minne, den edelen fieren minne
Ende voldoet in mi al uwe beghinne.

Minne heeft mi recht loes ghedaen;
Ane wiene salic nu soeken raet?
Dats ane trouwe: wilt si mi ontfaen,
Dat si mi om hare hoghe daet
Vore minne gheleide, dat ic hare mochte
Mi al op gheven, ocht sijs iet rochte;
Ic bidde hare troeste noch raet en ghene,
Dan si mi hare bekinne allene.

Ay, minne, doet al u ghenoeghen;
Uwe recht, dat es mijn naeste troest;
Ic wille met al mi daer toe voeghen,
Het si ghevanghen, ocht verloest,
Uwen liefste wille willic vore al
Ghestaen, in quale, in doet, in mesval.
Ghevet, minne, dat ic u minne bekinne:
Dats rijcheit boven alle ghewinne.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster