HOE DAT DJAER HEVET SIJNEN TIJT

Hoe dat djaer hevet sijnen tijt,
     Die minnaren sijt
     houdet so uwen vlijt
Dat u sake en si te inghe no te wijt,
     Maer al ghemaete,
Wat minne met u doe ochte late,
     Weder si scade ochte bate.
          Want dat sijn ghelate
     Daer minne omme benedijt
          Uwe sate
          in die minne.

     Dien minne ye ure benedide,
          Si als te tide
          droeve ende blide,
Ende emmer ane der minnen side,
     Ende hi si altoes ghereet
Daer hi der minnen wille weet
          In lichte, in wreet,
          In lief, in leet:
          Dat wilde wide
          hi omme veet
               In die minne.

Die de wijdde van minnen wilt ommevaen
          Hi sal minne verstaen:
          Hare comen, hare gaen,
Hoe minne minne met minnen sal ontfaen,
          Met altemale.
Sone heeft die minne vore hem gheen hale,
Sine tone hare wijdde, hare hoechste sale
          - Wet alle wale -
          Die hevet voldaen
          Met siere quale
          In die minne.

Dien minne sijn quale sal ghenesen
          Sal minnen wesen
          na hare ghetesen
Met toeverlate boven alle verresen,
          Na minne fine:
Hi doghet al leet wel sonder pine
Om hogher minnen ghenoech te sine.
               Hi doet in scine
               Dat hi sal lesen
          Alle die vonnessen sine
               In die minne.

          Vonnesse van minnen
          Gheet diepe binnen
          Met inneghen sinnen;
Die en mach gheen neder herte bekinnen
          Die vore minne iet spaert;
          Maer die fierlike dorevaert
               Alder minnen aert,
Daer minne met minnen minne anestaert:
          Om sijn verwinnen
          Blijft hi verclaert
               In die minne.

          Ay, creatuere
          Ende edel figuere,
          Doghet avontuere,
     Anesiet u recht ende uwe natuere,
          Die emmer minnen moet,
     Ende mint der minnen beste goet.
Om hare te ghebrukene doet scone ghemoet;
               So hebdi spoet;
          En spaert gheen ure,
               Eer ghi voldoet
               in die minne.

               Die minnen raet
               Na minne verstaet,
          Ende bi minnen anevaet
     Om minne meneghe rike daet
               Al sonder keer,
Min sijn dan minne es hem groet seer;
Dies toent hem minne hare rike gheleer
               Nuwe emmermeer.
               Sonder verlaet
               Blijft hi gheheer
                    In die minne.

Maer die van minnen raet ontseghet
          Daer trouwe in leghet,
          Ende dien pine verweghet,
     Ic ghelove dat u noch treghet,
               Ende omme niet.
Want ghi niene daedt dat minne riet,
Ende minne met minnen u minne onthiet
          Ende ghi dat vliet,
          So blivet ontweghet
          Des die minne vesiet
               In die minne.

Dien minne versiet, Met wat dat si,
          Leve also vri
          Altoes daer bi
Als ‘ic al minnen ende minne al mi'.
          Fier ende stout
Maent hi al minnen minne vore scout.
Dies gheeft sie rijcheit menichfout;
          Si es hem alles hout.
               Allene hi
          Heeft volle ghewout
               In die minne.

     Die minne es bi hare selven goet.
          Wat si hem doet
          Si maectenne vroet:
Hoe minne maket minnen hoghen moet
          Doet si hem weten,
Soe dat hijs meer en mach vergheten.
So heeftenne minne met minnen beseten.
          Wats hem gheweten?
          Bider minnen woet
          Wert hi al gheten
               In die minne.

     Ay, waer es minne dan,
          Als mense en can
          Vinden, selc man
Die toeset al dit hi ie ghewan
Ende nochtan minne niet en vent,
Ende hem minne minne sent
Dattene die minne in wee so went,
Ende dat hise niet en kent?
     Met dien sijs wel an
     Hi hevet saen gheent
          In die minne.

          Minne es al daer,
     Ghinder, ic en weet waer,
          Vri, sonder vaer.
Dat mi minne niet en es openbaer
          Dat doet mi anghe,
Ende noch meer hem wee Die vaste hanghe
     Ane minne in overswaren bedwanghe.
          Maer dat en duerde niet langhe
               Gave minne al claer
               Hare ommevanghe
                    In die minne.

     Nu moet god die ghene beraden
          Die gherne voldaden
          Nader minnen gaden.
Ende die diepe wuestine willen dorewaden
          Nader minnen lant,
     Daert dicken ten sorghen hen es bewant,
     Ende alles der minnen gaen in hant
          In swaren bant:
     Aldus houtse minne verladen
          In staden brant,
               In die minne.

          Dats minnen pant,
Daer minne met minnen trouwe in vant,
Ende alle pine om minne verslant
     Suete ende onghehant.
Die volle saden worden hem bekant
          In die minne.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster