HET SAL DIE TIJT ONS NAKEN SCIERE

Het sal die tijt ons naken sciere
Dat ons die somer sine baniere
Set op met bloemen meneghertiere;
Dies wert verblijt die meneghe fiere.

Want ons die daghe werden lanc,
Ende die voghele hoghen haren sanc.
Dien minne doet soete al sijn bedwanc,
Hi mach hare segghen lieven danc.

Ic dancke u oec, minne, haddijs verdient,
Met al alse een uwer armer vrient.
Maer sint ghi mi ierst in u joc spient,
Haddi ye mijn gheluc ontsient.

Ghi doet goet den ghenen dien ghijs ont;
Mi scijnt dat ghijs ghedoghen en cont.
Dies droeft mijn herte, dies claecht mijn mont;
Dies es mine cracht wel onghesont.

Waerdi minne, minne, als ghi wel sijt,
Waer soudi nemen vremden nijt,
Daer ghi den ghenen met doresnijt
Dat u gheeft cussen in alle tijt?

Ja, ghi sijt al minne, ghi sijt so vroet;
Uwe name es minne ende van prise so goet.
Hets emmer ghnoech al dat ghi doet,
Wie dats blijft inden wedermoet.

Uwe name verciert, uwe ghelaet verscoent;
U ophouden verteert, u gheven croent;
Hoe sere ghi ons hebt ghehoent,
Met ene cussenne ghi al volloent.

Dus es minnen werc boven al ghedreghen
Ende al met haren stercken beleghen.
Hare waghe hevet alle waghen verweghen;
Hare en es gheen vlien, men ga hare jeghen.

God moet die minne benedien.
Die wilt, hi late hem el minne vrien.
Ic en mach hare wondere noch hare loesien
Te minen wille niet vele belien.

Sint ghi al, minne, met minnen vermoghet,
Gheeft mi dore minne dies minnen hoghet
Te ghebrukenne dore uwe hoechste doghet.
Doch hebdi verteert al mine joghet.

Minne wilt dat minne al minne met minnen mane.
Si hevet opgheset hare hoechste vane.
Daer bi leert men hare werken ghedane
Met claerre waerheit sonder wane.

Ghi, edele, keert u in minnen ghestichte,
Ende verchiert u metter waerheit lichte,
Dat u ghene demsterheit ane en vechte,
Ghine pleecht uus liefs in minnen rechte.

Minne wilt al minne van edelen fieren,
Ende datse hen met werken concordieren,
Ende met memorien jubilieren.
Ende met ghebrukenne in hare juwieren.

Lof si der minnen ende ere,
Haerre groter cracht, haerre rikere ghelere;
Ende si moetse al troesten van haren sere
Die gherne voldoghen in minnen kere.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster