ALMEEST SIJN ALLE CREATUEREN

Almeest sijn alle creatueren
Bedwonghen vanden wintere cout.
Vele meer die mint es bi natueren
Bedwonghen in minnen ghewout.
Die van sinne ware fier ende stout
     Ende al woude avontueren,
     Dat suete metten sueren,
     Maende minne vore scout:
     Hi soude minne al met minnen berueren.

Wie mach der minnen rueren prisen?
Diet wel versteet hi ghevet haer prijs.
Den selken gheeft si al aes van sisen;
Selken maectse van aes al sijs.
Si maect den ongheleerden wijs,
     Ende si ontwijst den wisen;
     Si doet den nederen risen
     Alse: ‘dit es mijn soete amijs',
     Ende voet tenne met harer spisen.

Der minnen seden en can bekinnen
Ebn gheen man die nie was so vroet;
Si wondet den ghenen therte binnen
Die nie na minnen bant en stoet;
Die gherne bi minnen levende behoet,
     Dien brenghet si al uten sinnen;
     Ende die gherne al minnen
     gebrukede, hout si sonder spoet,
     So dat hise waer en weet ontghinnen.

Dien dus ghedane minnen seden ghenoeghen
Hi gripere ane ende wacht hem wel
Dat hem al effenne wale voeghe
Wat minne hem scijnt, so traghe, so snel.
Het waent selc minnen dore sijn spel:
     Si es hem so onghevoeghe;
     Met wat wee sine sloeghe,
     Hine conste nochtan ghedoen niet el,
     Dan dies hem minne ghewoeghe.

Onere ende swaer avontuere
Hebbic ghedoghet meneghen dach.
Mij sijn alle die saken suere
Die ic ye met oghen sach.
Hoe mochtics hebben goet verdarch?
     Mi houdet wale wee in suere
     Die minne, suetste boven alle natuere
     Ende die al gheven mach.
     Mi gruwelt, hoe ic gheduere.

Ic sal die minne laten wesen
Van minnen thalven wat si wilt.
Selc waent sine vonnessen in hare lesen;
Se hevet saen sijn gheruchte ghestilt,
Ende saen al sijn ghelof onthilt.
     Daer hi bi was verresen.
     Si can na hare ghetesen
     Wel scermen onder den scilt,
     Al en maechs niemant ghenesen.

Hoe ic in minnen el hebbe ghevaren,
God gheve hen goet die minnen plien
Ende die in haren lichten ende in haren swaren
Wil connen volghen ende vlien.
Die beiden mach na goet ghescien
     Ende minne nu wel can sparen,
     Si sal hem openbaren,
     Die beiden mach tote dien
     Dat minne al sal verclaren.

Ic weet wel, hads die minne stade,
Si troeste minen droeven moet.
Ende docht hare van mi iet scade,
Dat si mi dus verderven doet?
Met groten wee al sonder spoet
     Hout si mi buten rade.
     Sine doe mi saen ghenade
     Ende make mi haers bat vroet,
     Si comt mi lichte te spade.

Hoe nauwe ic dole in minnen pade
Ende mi hare conde es al te lanc,
Hoe diepe ic wade in hare ghewade,
Ic wille hare alles weten danc.
Want mi es mijn al an hare belanc,
     Salic volclemmen hare grade.
     Want so wat ic elre dade,
     Mijn hongher bleve al swanc,
     Sine gave mi vol hare sade.

Dus blivic ane der minnen side,
Wat so mi ghesciede daer na:
Haers honghers rouwe, haerre saedde blide,
Begheerten neen, ghenoechten ja.
Die fiere gheve slaghe, eer minne sla:
     So comt hi scone ten stride.
     Die de minne besteet met niede,
     Hoe welt dat hem verga,
     Hi sal bevaen hare wijde.

Ic rade den fieren die de minne besta
     In sinen jonghen tide,
     Dat hire niet en mide,
     Hine si dat hise volva
     Eer si vore hem lide.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster