C O M E N   E S   D I E   D R U E V E   T I J T

Comen es die drueve tijt
Van buten, en vele van binnen meer.
Dat ghi ons, lief, ontbleven sijt,
Dat es ons een onverwinlic seer.
Dat goet dat ghi gaeft wilen eer,
Dat ontblijft ons bi vremden keer,
     Ende uw rike gheleer,
Ende hoe ghi u selven sijt gheheer.

Wildi ons, minne, van u onterven,
Sone weten wij waer ontvlien;
Soe moeten wij altemale verderven,
Wine wisten onthouden sijn van wien.
Wij selen ons troesten doch in dien:
Dat ghi seidt, het es waer, zal gescien,
     Men en sal niet twivelen in dien:
Waerdi verhoghet, ghi soudet voltien.

Ay, minne, wie sal u in hem volhoghen
Dat ghine vertrect al dat ghi sijt?
Wie sal die diepe dale poghen,
Die hoghe berghe, die velde wijt,
Met diepen oetmoede in nuwen vlijt,
Met toeverlate in hoghe delijt
     Staerc in den strijt?
Des hulpet saen, minne: die es noet, Het es tijt.

Het es ghelijc uwe hoghe name
Als olye ute gheghoten, minne,
Soete ende sachte, verwale bequame;
Maer boven al sidi ghenoechte den inneghen sinne.
Sij sijn ghesayt doch herde dinne
Die vet werden gevoedt daer inne,
     Ende die wel bekinnen, minne,
Van uwen name die rike ghewinne.

Dies, minne, u name es uutgheghoten,
Ende met wonders vloede al overgaet,
So sijn die opwassende dorevloten
Ende minnen in woede boven raet;
So doense meneghe rike daet
Ende roepen: 'al vri in toeverlaet
     Es al mijn raet.'
Ay, hoe hi tegheet daer hi volstaet!

Hine vecht niet die hem niene weert.
Die volwassen wilt, hine spare hem niet.
Die sonder voeden wert verteert,
Het es selden dat hem ere ghesciet.
Hi es bloede die dat vliet
Dat hem selven jaghen riet,
     Dat es minne, die ons hare rike onthiet.
Ay, niet min dan al en si ons iet.

Mach enich dinc die herte hermaken
Die selve minne niet en es al,
Dat gheet buten dier zielen smaken;
Want hare niet min ghenoeghen en sal
Dan van minnen gheboerte de opwal
Ende die grote wondre sonder ghetal,
     Tote dien inval
Daer minne der minnen nie minne en hal.

Dat minne der minnen iet soude helen
Dat ware der zielen een evel slach;
Soe moeste ic in honghers woede quelen,
Die niet dan minne ghesaden en mach.
Maer herte ende sin ghedoen wel el:
In dachcortinghe ende in spel
     Ende in arm gheniet
Verwandelen si wel haer verdriet.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster