ALS ONS ONTSTEET DIE WINTER SWARE

Als ons ontsteet die winter sware,
Die meneghen maect dat herte swaer,
In dien tide es openbare
Die feeste van allen heyleghen baer.
Ic hebbe ghedoghet meneghe vare,
Maer boven al gheet mi die vaer
Hoe ic ter minnen sal gheraken.

Mi en mach troesten niet die minne;
Dore hare es mi al leet ghewin;
Si es die cracht van minnen sinne;
Want si es selve raet ende sin.
Weder ic verliese ochte winne,
Minne sal wesen mijn ghewin;
Want si es selve ghenoech in allen saken.

Ay, minne, docht u iet te tide,
Het ware mi wel langhe tijt
Dat ghi besaecht dat ellendeghe wide,
Dat mi te lanc es ende te wijt,
Ende ghi mijn herte maket blide,
Dat over selden es verblijt,
Sint ic na u ierst moeste haken.

Hoe gherne soudic sien die brieve,
Hoe ghi minne, hebt in uwen brief
Uw overhertelike lieve,
Hoe ghi met minnen mint u lief;
Dat ic mi, minne, met hen verhieve
Want ic mi, minne, so niet en verhief
Alsi nu doen die uwes ghesmaken.

Ay, fine minne, allene puere,
Wanneer maecti mi u so puer
Dat ic u ghenoech si in natuere?
Want mi es al onnatuer:
Mi sijn al andere saken suere;
Maer boven al es mi dat suer,
Dat ic u niet en can gheraken.

Ay, sonder minne wasic ye node,
Want dat es alre node noet;
Die sonder minne leven sijn dode;
Maer boven al es dat ene doet,
Dat minne iet teghen lief es bloede,
Want volmaecte minne en was niet bloet,
Sine sochte hare rechte Die hare ghebraken.

Ay, weerde natuere, minne fine,
Wanneer maecti mijn natuere so fijn
Al uwer natueren ghenoech te sine?
Want ic ghenoech al woude sijn.
So waren al mine andere dine,
Ende daertoe die uwe algader mijn:
Ic woude in uwen brant verblaken.

Ay, minne, die sijn van uwen aerde
Voedet uwe natuere na uwen aert;
Die sien natuere vore u iet spaerde,
Hi bleve vore uwe natuere ghespaert;
Maer dien uwe natuere ie ure verclaerde
Hi blivet in uwe natuere verclaert,
So dat hi levet na volmaken.

Die wilt volmaket sijn, hebt oetmoede
Ende in al sinen vermoghenne oetmoet;
So comt hem alle sijn were te goede,
Ende el en daet hem nemmer goet,
In allen ghelijc, in crachte, in spoede;
Want sine hadden meer ter minnen spoet,
Die der minnen werc ane hen iet traken.

Men sal oec inden onghevalle
Dore minne kiesen ongheval;
So hulpe der minnen cracht hen alle,
Daer si hare selven met es al;
In hare grote wondere sonder ghetalle,
Diere nemmermeer en wert ghetal,
Mach hi met minnen in gaen scaken.

Van minnen hebbic nacht bi daghe,
Die mi bi nachte soude doen hebben dach;
Begheerte doet mi dat ic claghe,
Ghenoechte seet mi altoes clach,
Ende redenne radet dat ic verdraghe
Ende seghet: ‘dore minne werc ende verdrach,
Tote die dijn werc hulpt selve in wraken.'

Bi redenen rade eest werken scone.
Ic en segghe niet dat mach sijn verscoent:
Die redenne ghelovet ons grote lone.
Maer minne heeft selve te hant gheloent.
Si toent bi uren selke tone,
Dien sise op hilde ende hadde ghetoent,
Dat waren scachte die diepe staken.

Fiere herte doelt na minnen gronde:
Die minne en heeft doch ghenen gront;
Hare darven dat es hare onghesonde,
Dies si te spade waert ghesont.
Als si naest hevet der minnen conde,
So wert hare minne van ierst oncont.
So doet begherte hare aderen craken.

Men sal al minne om minne begheven;
Hi es vroet die minne om minne beghevet.
Al eens sij sterven ochte leven:
Om minne sterven es ghenoech ghelevet.
Ay, minne, ghi hebt mi langhe verdreven;
Maer in welken so ghi mi verdrevet,
Ic wille u, minne, al minne waken.

Ay, minne, wildi oec mijn sneven,
Hoe node ic ye hebbe ghesnevet,
Ic wilt al doghen om u ghenaken.

Alle die vore groetheyt der minnen beven
Ende in hopen ute hare groetheit leven,
Die minne sal hen wassen meer dan laken.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster