ALS ONS DIE VROCHTEN VANDEN JARE

Als ons die vrochten vanden jare
In sijn comen al openbare
Sonder sorghe ende sonder vare,
Dies al die werelt blide levet,
So hevet hi touwe ende hongher sware
Die minne begheert ende niene volhevet.

Dat elc begheert, dat name hi gherne.
Maer van minnen es dat meeste wee tontberne.
Daervore ic alle menschen waerne,
Dat siere vore hebben hoede vroet;
Al andere pine sijn te sceerne
Vore minne begheren sonder spoet.

Dien andere dinghen werden te goede
Dan dolen in minnen orewoede,
Die scinen vore die vremde vroede,
Die so in minnen niet en sijn so verdeilt.
Diet wel doen mach hi hebbe hoede:
Hine heeft gheen keren diere in verseilt.

Selc heeft ter minnen inden beghinne
Dore spelen gheleert sine sinne,
Dat hi so es verseilt daerinne
Dat men hem uten spele gheet.
Weder hi verliese ochte winne,
Hem sijn die kere wel onghereet.

Men en mach in minnen verliesen niet,
Al eest so dat sijt spade versiet;
Si gout ie gherne dat si onthiet.
Die dies gheloeft, hi wachter na,
Dats: te verlatenne op selc gheniet,
Als: ‘die hanct, beide dat menne afsla.'

Die hangt, hoe goede beide hi hevet,
Ende die in bant van minnen levet,
Dats al eens, ende die als om minne beghevet.
Ay, minne, daer siet noch selve toe,
Hoe verre ghine ie in scine verdrevet,
Siet dat hem uwe natuere voldoe.

Het mach wel sijn dat minne voldoet;
Maer die nanoet es den armen goet.
Dat minne hare tere met minnen verdoet
Dat es wel recht, si es so groet,
Ende si ons altoes doe scoen ghemoet:
Hare sparen es argher dan al doet.

Ay, minne, weder spaerdi mi,
So sparic u, dies manic die.
Mi wondert bi wat saken dat si
Dat ghi mi dus vremde sijt:
Ghi sijt mi verre, ende ic u bi;
Dies lidic altoes droeven tijt.

Ay, minne, ghemaet uwe gheweldeghe crachte.
Ghi hebt die daghe ende ic die nachte.
Wat doedi mi jaghen uwe jachte,
Ende ghi mi so verre vore ontvaert?
Ghi doet mi ghelden selke pachte;
Mi gruwelt dat ic ie mesnche waert.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster