Als ons ontsteet die merte

Als ons ontsteet die merte
Verquicken alle dinghe
Ende alle crude ontspringhen
Ende werden sciere groene.
Also doet die begherte,
Ende die minne sonderlinghe;
Want si wilt al verdinghen,
Ende werden in minnen soe coene,
Dat si hare al in minnen gheve
Ende minne met minnen leve:
Dat hare dies iet ontbleve
Des hadsi grote smerte.

Die op beghint te gane
Sie dat hi niet en verliest
Den ernst van goeden werken,
Ende diene dore die ere van minnen,
Ende leve in hoghen wane
Van dat sijn herte kiest.
Minne salne wel ghesterken:
Hi sal sijn lief ghewinnen;
Want minne niene can
Hare selve ontsegghen nieman,
Sine gheve hem dat si hem an
Ende meer dan daer sine selve toe spane.

Die minne met wane draghet
Dien hevet noch rijm bedwonghen,
Dat hi niet en can ghegroyen
Alset ghenoecht der minnen; So ghevoelt hi
Der edelre minnen waghe;
Daer en werdt gheen loef ontspronghen;
Hi en mach oec niet wel bloyen
Daer en si die sonne bi,
Dat es: gherechte minne,
Die bloyen doet die sinne.
Verliest hi ochte winne,
Dats hem altoes behaghe.

Die metter jongher joghet
Ane minne doet beghin,
Ende hare al es onderdaen,
Ende ghevet al sine cracht,
Ende dat orcondet metter doghet,
Ende daer toe doet al den sin:
Hi sal al vri ontfaen
Die onghehoerde macht;
Dat sal hi wel volbringhen,
En sal hem niet ontlinghen:
Hi sal noch die minne dwinghen
Ende wesen al hare voghet.

Waer vindic der minnen iet,
Die mi uut mi doet dolen,
Na mijnre herten ghenoeghen,
Dat ic soete mine pine?
Al volghic hare, si vliet;
Al dolic in hare scolen,
Si en wille mi in al voeghen;
Het wert mi saen in scine.
Ay, ic spreke van herten noet;
Mijn wederstoet die es te groet,
Ende mi es darven der minnen een doet:
Want ic en macher ghebruken niet.

Sint ic al minnen soude,
Wan gave si mi al minne?
Doch na mijn clene begheren
Dat ware mi ghenoechte clene;
Doch hebbic omme minnen houde
Verteert al mine sinne,
Ic en weet wies mi gheneren;
Si weet wel wat ic meene.
Want ic hebbe so dat mine verlevet,
Ic en hebbe el niet sine ghevet,
Ende al gave si iet, hongher blevet:
Want ict gheheel al woude.

Ay, hoe maghic dan ghedueren,
Ende si die dit meer leven,
Dat ons die minne gheet vore
Ende hare selven aldus onthout?
Ay, suetste alre creaturen,
Dat ghi mi u niet en wilt volgheven
So vele als mi uwes behore,
Dat en maket mi niet so stout;
Maer ic claghe van uwen vrienden,
Die u ye met trouwen dienden,
Ende ye gherne hare wesen ontsienden
Om sueticheit uwer narueren.

Nu sijn si in swaren bande
Ende vreemde in haers selfs lande.
Daer dolen si in de hande
Der vremder avonturen.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos
HTML: Marc van Oostendorp, voor het Project Laurens Jz. Coster