Altoes mag men van minnen singhen

Altoes mag men van minnen singhen,
Eest herfst, eest winter, eest linten, eest zomer,
Ende jeghen hare ghewout verdinghen,
Want en onsteet hare niemen vromer.
Waer wi, traghe, segghen dicke in comer:
''Soude si mi also na bedwinghen?
Ic mach mi metten ghenen minghen
Die rasten hebben gheploen
Ende bliven thuus; waer mochtic
Gaen omme mijn verdoen?''

Die nedere metten armen sinnen,
Die sijnt die den cost ontsien,
Dat si hen scouwen van der minnen
Daer hen al goet af soude ghescien.
Ocht si hen vanden dienste ontien,
Nemen dat sire ane winnen.
Trouwe salse toenen ende arm doen kinnen
Vore der minnen rike al bloet.
Dese sijnt die dat hare verdaden
Sonder der minnen noet.

Die gherne woude doghen tsuete ellende,
Die weghe ter hogher minnen lant,
Hi vonde sijn lief, sijn rike, ten ende:
Dies gheeft die trouwe zeghel ende pant.
Nu es menich dorpre so truwant,
Hi neemt dat hem es naest ghehende,
Ende blijft vore minne die onbekinde
Metter truwanten cleet.
Soe en heeft hi vorme noch ere,
Daer minne dat hare bi versteet.

Scone ghelaet ende scone cleder
Ende scone redene scieren den man.
Al doghen om minne Ende niet te wreder,
Dat es scone ghelaet die dat wel can.
Die werke sijn die cleder dan,
Met nuwen niede ende niet te ghemeder,
Ende den vremden te aller noet ghereder
Dan ane sijns selfs bekinnen:
Dats varuwe, die tekene scieren
Alre meest vore hogher minnen.

Vorwaerdeghe wort ende grote ghichten
Buten huus, ende scone cost daer binnen,
Eren den man meest ende verlichten.
Hier bi machmenne best bekinnen.
Also eest oec met hen die minnen,
Eest dat si inder waerheit stichten
Ende met scoenre cost daer binnen dichten,
Alsoet minnen best betame,
Ende gheven al minne om minne:
Die ghichte es minnen best bequame.

Ic segghe van minnen ende rade
Ghecierden cost ende hoghe daet.
Dat trouwe soude ghelden dat minne verdade,
Dats meneghen cleyne toeverlaet
Die inden bande van minnen staet,
On onghebrukenne ende in onghenade.
>Die minne loent altoes al comt si spade=
Dats daertoe mine saghe.
Die hare volghen, si liden
Meneghen nacht bi daghe.

Wie soude van minnen altoes geprisen
Die ghevet bi daghe so meneghen nacht?
Dien si soude cleden, eren ende spisen,
Dien doet si al ute sijnre macht.
Die gherne goude der minnen pacht,
Soudsi in allen rechte wisen,
Ende met trouwen zeghele so hoghe doen risen
Daer lief mochte lief hantieren
Ende in allen ghebrukene van minnen
Eren ende chieren.

Dat scoenste hanteren dat minnen dochte,
Dat ware: lief met lieve so dore mint,
Dat lief met minnen so lief dore sochte,
Dat hem el niet en ware bekint
Dan: >ic ben die minne met minnen verwint.=
Maer hi waer meer verwonnen die minne vervochte
Ende dan in minnen in nieute werden mochte.
Die cracht ghinghe als te voren.
Die hoghe matherie, daaraf wardt minne
Van yersten gheboren.

Maer wij, lichtecope, metten lichten sinne,
Ons duncken minnen vare swaer.
Wij sijn nieloop met clenen ghewinne;
Dies darven wij minnen clare waer.
Ic weet - al en wetict niet al daer,
Daer mens ghebruket in weelden van minnen,
Maer verlichte redenne doet al bekinnen -
Hoe men minnen ghenoech volsteet:
Daer en es redenne te waer
Noch werc te swaer Ende al nuwe ghereet.

Die vroech hare claer
Hebben openbaer
Ende saen hare bliscap kinnen,
Ende glorieren daer binnen,
Eest dat hen wel vergheet,
So bebbense, god weet!
Vele beteren coep der minnen
Dan icker noch weet.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos
HTML: Marc van Oostendorp, voor het Project Laurens Jz. Coster