LIEDEKEN


JUSTUS DE HARDUYN (1582-1641)


Roose-mondt, neempt dogh eens acht
Op de clacht/
Die ick u droef ontbinde/
Omdat ick my verr'en wijt/
Voor wat tijt/
Van u verscheyden vinde.

Mijn ghepeys en mijn ghedacht
Dag en nacht
Is vol van jaloursije.
K'peys / ick liggh' hier in t'verdriet
Al om niet/
En ghy zijt ghinder blije.

Eenen dagh dunckt my voorwaer
Wel een jaer/
Als ick van u moet wesen:
Die mijn droefheydt en mijn quael
Altemael
Alleyene cont ghenesen.

Yemandt el is nu misschien
Wel ghesien/
En commen in mijn stede:
Yemant el u metter daedt
Naeder gaet/
Soo ick hier voormaels dede.

Gehlijck den weerhaen oft het riet
Dat men siet
Voor alle winden drijven/
Is de liefde van een vrauw/
Onghetrauw/
Quaelijck ghestelt om blijven.

Den spieghel vat wel alsoo licht
Het ghesicht
Van een slaeve-moorinne/
Als hij doet de troinge schoon
En persoon
Van een schoon coninghinne.

T'herte van een vrauw voorwaer/
Wankelbaer/
Is min noch meer van binnen:
Al dat voor sijn ooghen siet
Metter vliet
Is het bereet om minnen

Fy, jaloursheydt, sot en quaet!
Van my gaet.
Mijn lief heeft ander zeden:
Zy mint my voor groot en kleen,
Ander gheen;
En is met my tevreden.

Zy is een roots onverstelt:
Die 't ghewelt
Weerstaet van windt en baeren:
Zy is een casteel bemuert,
'tWelck verduert
Heel leghers en heyr-schaeren.

Daerom laet' ick van nu voort,
Soo 't behoort,
Mijn claghen staen besijden:
En wille wachten den dagh/
Dat ick magh
Met haer noch een verblijden.


Bron: Spiegel van de Nederlandsche poëzie door alle eeuwen. (1939) N.V. De Spiegel, Amsterdam

Ingestuurd door: rudolpho@euronet.nl