P.C. Hooft

Amaryl

Amaryl de deken sacht
  Van de nacht,
Met sijn blaeuwe wolken buijen,
  Maeckt de werelt sluimerblint
        En de wint
Soeckt de maen in slaept te suijen.

Sien jck Oost of Westen heen,
  In 't gemeen,
Raên de sterren mij te scheijen
  Van de straet, om slapen gaen,
        En de maen
Biedt haer dienst mij t;huijs te leijen.

Maer sij driecht mij (soo ick drae
  Niet en gae)
Achter t luwe bosch te dalen,
  Sal ick al de wech alleen
        Dan betreen
Bij de duistre sterre stralen?

Neenge seij de Min ick sal
  U voor al
Gaen geleijen met mijn schichten
  Dus op yemants overlast
        Niet en past;
En mijn fakel sal u lichten.

Amaryl ick stae hier veur
  Dese deur
Sal den dans noch langer duiren
  Daer ghij binnen aen crioelt,
        Noch en voelt
Dese cvoude buiten wren?

Min, sij wort u fakel claer
  Niet gewaer
Door de glasen, noch mijn clachten,
  Maer ick wandel even seer
        Heen en weer.
Hoe verdrietich valt het wachten.

Maer siet gins, oft ooch oock mist?
  Neen, sij ist.
Amaryl, mijn lieve leven!
  Cephalo van waer comt ghij?
        Vraechdijt mij?
Troost ick sal u antwoort geven.

C: Kond'jck leven sonder u,
  Ick sou nu
Niet gaen dolen bij de wegen.
  A: Ach het harte tuichdent mijn
        En ick vijn
Cephalo, ghij comt mij tegen.

C: Schoone siele van mijn siel
        Als u viel
In u besige gedachte
  Dat ick u ontmoeten sou
        Denckt mijn vrou
Dat u min die bootschap brachte.