Psalm VII

P.C. Hooft

O God, ghij zijt in mijn verdrieten,
Een toevlught, die niet kan ontschieten.
Beschut mij tegens d'ongenaên
Van hun, die op mijn leven gaên;
Op dat zij niet, met klaeuw en tanden,
Mijn ziel, als leeuwen, anneranden.
Terwijle dat 'er niemant is,
Die waekt om mijn' bevrijenis.

Lejd' jck op die verraderijen
Oyt toe, daer zij mij meê betijen?
O Heere zijn mijn handen, met
Verfoeibaer' euveldaedt besmet?
Wast oyt, dat jck hem qualijk loonde,
Die zich tot vreê geneghen toonde?
Braght jck oyt yemanden te pas,
Dat hij mij t' onreên vijandt was?

Zoo wensch jck volgh' mij op mijn hiele
Mijn vijandt, ende grijp' mijn' ziele,
Te grondt mijn leeven, treê, verneêr,
Tot in het voetzandt toe, mijn' eer.
Rijs Heer, en met ontsteken ijver,
Val op de grim van mijn' verdrijver;
En mij weêr in het ampt herstel,
Dat jck bediende, op uw bevel.

Op dat de lieden zich begeven,
Om wederom u aen te kleeven,
En dat hun, daer door, goedt moogh' schiên,
Zoo laet hun weêr uw hoogheit zien.
Zijn onderdaen Gods recht de luiden.
Nae dat jck, Heer, heb deughd gedaen,
Laet over mij uw vonnis gaen.

Zijn, Heer, niet langh genoegh geleden,
Der boozen ongerechtigheden?
Hunn' goddeloosheit had de moordt.
Uw' hulpe zett' de vroomen voort.
Want ghij vol bilkheits goedertieren,
Kunt nemen proef van hart en nieren.
De vroomen ghij hanthaeven wilt;
En zijt, o Heer, mijn scheutvrij schildt.

Gods wetten buigen nochte neighen,
Ons, daeghelijx, vermaent zijn dreighen.
Indien wij ons bekeeren niet,
Zijn scherpe swaerdt de punte biedt:
De steevighe armen zijner booghe
Zijn strak gestropt, en reed ter tooghe;
De flits daer op; hij neemt zijn mik:
Altsaemen in een oogenblik.

Zijn schat moet altijdt treffen nootlijk,
En maekt geen minder wondt als dootlijk.
De doppen zijn van zulk' een' stof,
Dat wieze proeft, geen komt 'er of.
Die boosheit in 't gedacht toereeden,
Gaen swanger met rampsaligheden.
Hoe gaeuw zij schijnen, endlijk zal,
Hun baeren wezen een misval.

Die d' aerd', tot 's anders val, opwroeten,
Verraeden zelf hunn' eighe voeten.
Die ong'luk timmert, stort het op
De winkel 's quaeds, zijn eigen kop.
Wiens moedwil leedt bescheert den vroomen,
Dien zal het op zijn krujn aenkomen.
Gedankt zij Gods rechtvaerdigheit.
Lof heb zijn' naem, en majesteit.

Overgenomen uit: Gedichten van P. Cz. Hooft. Eerste volledige uitgave. Gedeeltelijk naar des dichters eigen handschrift, met aanteekeningen van P. Leendertz Wz. Eerste Deel. Amsterdam, P.N. van Kampen, 1871. p. 279-281.
HTML: Marc van Oostendorp, februari 2000.

Aantekeningen (van P. Leendertz): Volgens hs. G. Zie de aanteek. op Psalm CXIII. Gedrukt' in alle uitgaven der Gedichten. - Ongenaên, wreedheden. — Op mijn leven gaen, trachten mij het leven te benemen. — Betijen, betichten. — Braght jck oyt yemanden te pas, vergold ik ooit iemand. Uitg:
Bragt ik aen yemandt ojt te pas.
T' onreên, te onrechte.
Grim, grimmigheid, verbolgenheid. — Onderdaen, onderworpen aan. — Hunn' goddeloosheit hael de moordt — aan hunne goddeloosheid kome een einde. — Zett' voort, doe vooruitgaan, voorspoedig zijn. — Gestropt, gepeesd. — Reed ter tooghe, gereed tot het trekken. — Flits, pijl. — Schut, pijl. — Nootlijk, noodzakelijk. — Doppen, punten, spitsen. — Wieze proeft, wie ze ondervindt, wie er door getroffen wordt. — Komt' er of, blijft behouden, blijft in leven. — Toerreeden, beramen. — Gaeuw, vernuftig, listig. — Misval, misdragt.

[Meer psalmvertalingen, -berijmingen en bewerkingen]