Scheeps-praet

Ten overlijden van Prins Maurits van Orange

Mouringh, die de vrye Schepen
Van de seven-landtsche buert
Veertigh jaren, onbegrepen,
Onbekropen heeft gestuert;
Mouringh, die se door de baren
Van so menigh tegen-ty
Voor de wind heeft leren varen,
All en was 't maer wind op zij:

Mouringh, Schipper zonder weer-gae,
Die sijn' onverwinlickheit
Waar de Sonn op, waer sy neer gae,
T'aller ooren heeft gepreit;
Mouringh, die de Zee te nauw hiel
Vor sijn zeilen en sijn want,
Die de vogelen te gauw viel
All beseilden hy maer 't sand.

Mouringh was te koy ekropen,
En den endeloose slaep
Had zijn wacker oogh beslopen,
En hem Leeuw gemaeckt tot Schaep:
Reeërs en Matroosen riepen,
Och! de groote Schipper, och!
Wat sou 't schaen, of wy all sliepen,
Waeckte schipper Mouringh noch!

Schipper Mouringh, maer je leghter,
Maer je leghter plat evelt,
Stout verweerer, trots bevechter,
Bey te Zeewort en te veld
Kijck, de takels en de touwen,
En de vlaggen en het schut
Staen en pruylen in de rouw, en
Altemalen in den dut.

Dutten? sprack moy Heintgje , dutten?
Stille, Maets, een toontje min:
Dutten? wacht, dat most ick schutten,
Bin ick angders dien ick bin:
'k Heb te langh om Noord en Zuyen
By den Baes te Roer estaen,
'k Heb te veul gesnor van buyen
Over deuse muts sien gaen.

'k Selt hun lichtelick soo klaeren,
Dat ick vlaggen, schutt en touw,
En de maets die met me vaeren
Vryen sel van dutt en rouw.
Reeërs, (jouwerliefde mien ick
Die van vers op 't kusse vicht)
Wiljer an? Kedaer you dien ick,
You allienich, by dit licht.

Weeran, riepen de Matroosen,
't Is een man oft Mouringh waer,
En de Reeërs die hem koosen:
Weeran, 't is de jonge vaer.
Heintgje peurde strack an 't stuer, en
Haelde 't ancker uyt de grond,
't Scheepje ginck door 't Zee-sop schueren,
Offer Mouringh noch an stond.

Constantijn Huygens
(1596 - 1687)

[ Koren-bloemen , 1658 ]