Rosalie Loveling

De Saterdag Avond uit: Gedichten 1870

De koelte van den avond
Verspreidt zich over 't dal;
De koeien keeren loeiend
Terug weêr naar den stal.

De krekel ronkt in 't lover,
De rietmusch zingt niet meer;
De leeuwrik daalt in 't koren
Weêr op zijn nestjen neêr.

De velde in het ronde
Zijn duister reeds omhuld;
En lichte wolkjes zweven
In 't Westen nog verguld.

De spade op breeden schouder,
Vermoeid en uitgeput,
Keert thans de landman weder
Naar zijn geliefde hut.

't Is Saterdag. Verkwikkend
Is 't scheemrig avonduur;
De vloer is rood, en 't koper
Blinkt in den gloed van 't vuur.

't Zal morgen Zondag wezen:
De dag der rust is zacht
Voor hem, die heel de weke
In 't werk heeft doorgebracht.

't Is rustig in de velden,
En vrede is in 't gemoed,
Dat, sterk door 't rein geweten,
De rust niet vreezen moet.