Idee 869.

Daar de erkenning der oneindigheid van 't onbekende een scie geworden is, acht ik het niet onnidig dien deun van z'n muziek te beroven, en terug te brengen tot nuchteren tekst.

Hoe weten wy dat ons niet-weten oneindig is?

Het volgt uit de opmerking dat elke nieuwe ontdekking aanleiding geeft tot nieuw onderzoek.

Zolang we byv. de wet op den val der lichamen niet kenden, konden we ons niet bezighouden met 'n onderzoek naar de oorzaak van die kwadraatverhouding. Nu wy weten dat ons bloed niet stilstaat, ryst de vraag welke kracht het voordryft? Wat ik in 87 over ideeën zeide, is van volle toepassing op behoefte aan kennis. Ze is autogenérisch.

Op elke verovering op 't gebied van het onbekende, roept ons de Natuur duidelyk toe: what next? 't Zou een leugenaar zyn die, iets gevonden hebbende, zich beroemde: we zyn er! Integendeel, elke oplossing is de moeder van nieuwe vraagstukken. De sokratische deun mag dus niet gebruikt worden als nederigheids-frase. Ze behoort de erkenning te wezen van de oneindigheid der hoedanigheden van het Zyn.


Naar het vorige idee.
Naar het volgende idee.
Naar de eerste pagina.