Dit is een der redenen waarom 't my zo moeilyk valt schryver van beroep te zyn. Er gaan soms maanden voorby, dat het me onmogelyk is my te uiten. Dien tyd breng ik met denken door, en een beroepsschryver in Nederland kan zich zo'n weelde niet gunnen. Erger nog: hy kan niet voldoen aan die behoefte. Hoe 't sommigen mogelyk is elken dag, 't ganse jaar door, denkbeelden te leveren -- hoofdredacteurs ener courant, byv. -- is my een raadsel. Dat talent is my niet gegeven, waarin dan ook de reden ligt dat ik zo lang wachtte voor ik me aan die broodschryvery overgaf. Ik hoopte zo lang mogelyk dat men my die marteling besparen zou!
(1872)

Naar het idee.
Naar de eerste pagina.