Martinus Nijhoff

Bij het graf van de Nederlandse onbekende soldaat gevallen in de meidagen 1940

Dit graf is al wat er aan Nederlandse grond
ons nog gebleven is om Nederland te noemen;
alleen hier waait de vlag en ademt vrij de mond,
alleen hier schept het voorjaar Nederlandse bloemen.

Zoek troost hier, Nederland. De bijen die hier zoemen
schrijven zoemend uw naam om 't naamloos graf in 't rond.
Wees trots. Kondt gij voorheen u ooit op meer beroemen
dan op hetgeen een zoon om uwentwil doorstond?

't Was Pinksteren; 't was waarlijk Pinksteren dit keer.
De vuurdoop, door uw sterfelijke zoons ontvangen,
doopte u, o land, o moeder, met onsterflijk vuur.

Beklim het duin, of zet op bronzen heide u neer,
of daar waar wolken diep in spieg'lend water hangen,
en sla u, zingende, 't kleed om van 't wijd azuur.


Bron: Nooit heb ik wat ons werd ontnomen zo bitter, bitter liefgehad : Verzetspoëzie en geuzenliederen uit de jaren 1933-1945 / Bijeengebracht en ingeleid door C.J. Aarts en M.C. van Etten. - Amsterdam: Ooievaar Pockethouse, 1995
Bundel: Het vrij Nederlandsch liedboek. - april 1994
Ingezonden door Piet Bron

HTML: Marc van Oostendorp, voor het project Laurens Jz. Coster