Jacques Perk

Rots en water (XCVI)

De steile rots tart met haar kruin de zon,
En, met haar voet, peilt zij het grondelooze,
Het vale diep, waar plomp noch water-roze
Ooit in de deining wortel schieten kon.

Ik zie, hoe op de rots de felle bron
Een baar te bersten jaagt, en zonder poozen
Zich-zelf verzwelgen laat, wanneer de booze,
Verwoede wind de worsteling begon.

Mijn ziel! wanneer geloof en kennis strijden,
En 't warm verstand het lauw geloof ontrust,
Gelijk de hoos de diepe deining klutst,

Barst dan 't geloof voor 's denkers bron van lijden
Op 's levens rots, dan is zich 't hart bewust
Van vrede in strijd: die arbeid baart verblijden.


Ingezonden door Piet Bron
HTML: Marc van Oostendorp, voor het project Laurens Jz. Coster