Jan Prins

De Zomerdag

De zomerdag, onder zijn dak
       van licht, en met zijne uren,
die onafzienbaar diep en strak
       in de uitgestrektheid duren,
staat hoog over de kalme zee,
       over die koele, zilte
bezonkenheid, van ree tot ree
       vol zonneschijn, vol stilte.

Het water, in den middag zwaar
       en rimpelloos gelegen,
is als een looden loomheid, daar
       wij niets in zien bewegen
dan enkel, nauw verkenbaar aan
       wat rijzing, aan wat daling
in 't oppervlak, het langzaam gaan
       als van eene ademhaling.

De wereld schijnt ons weggewischt:
       als vreemde, vlakke schijven
bespeuren we in den ijlen mist
       dat landgedeelten drijven,
waarover hier en daar een vlag
       van zonneschijn in lange
       lichtbanen zinkt. - Den zomerdag
       zien we om ons uitgehangen.