God

Prosper van Langendonck

Wat is het dat mijn zwoegend wezen,
nu neêrgesmakt, dan opgerezen,
  als 't vaartuig in 't onstuimig zog,
zoo fel beweegt? - Wat roept mijn harte,
in 't hoogst der vreugde, in 't diepst der smarte:
  "Nog hooger is er, dieper nog?"

Wanneer de rozige ochtendstralen,
wanneer het goud der zonne, aan 't dalen
  in de eindelooze ontgloeide zee,
me diep in oog en harte zinken,
hoe voel ik, bij dat wellust drinken,
  nog d'ondergrond van eindloos wee?

En als ik, mijmrend, ingetogen,
met starren blik in traanlooze oogen,
  die barre velden overschouw,
waar toch geen frissche plant kon groeien,
waar toch geen enkle bloem wou bloeien,
  - o veld van treurnis, veld van rouw,

o rustloos leven, ijdel leven!
O doelloos, àl verloren streven,
  o nutteloos verstreken jeugd! -
dan zinkt mij wanhoop in de ziele,
maar hoe onpeilbaar diep ze er viele,
  ik voel een ondergrond van vreugd!

O tegenstrijdigheid der dingen!
En toch, 't is alles één, al springen
  ons tranen uit van vreugde en smart
terzelfder stond: wij zijn gedragen,
bewustloos, ja - door kalmte of vlagen
  verheugd, bedroefd, gesust, gesard, -

op d'eindelooze stroom van 't leven.
Het leven? - Wentlend verder streven,
  voortwentling, immervoort, waar 't Lot
het wil .... - het Lot? - naar zooveel stranden
en toch één strand! - o 't hoogst verstand en
  begrip te boven. - 't Lot? ... Neen: God!


Augustus 1899

[Prosper van Langendonck pagina] [Coster pagina]

Bezorgd door Joachim Verhagen.
Opmerkingen aan: coster@dds.nl.