Anthonis de Roovere (gest. 1482)

Brooscheijdt der menschen

Och redelijck mensche, voordenckt de weelde
Daer u broosch lichaem mede ghecleet es
Ven hem, die u naer zijne beelde
Maeckte, ende altijds touwaerts bereet es.
Wien donbekentheijt van u soe leedt es,
Dat hij door dij doodt cuerde alst scheen!
Aensiet hoe saen hier dleven verspreet es!
Heden een man, ende morghen gheen.

Al waert ghij Heere ende saedt boven al,
Wat soude dijns daer nae ghebueren?
Hoe hoogher gheseten, hoe swaerder val,
Want hier en es gheen eewich ghedueren.
Jaren, maenden, daghen ende uren,
Possessien, zijn sij groot ofte cleen,
Alst blijckt het verglijdt al in trueren!
Heden een man, ende morgen gheen.

Vreempt ist, waer sij zijn ghevaren,
Die wijlent der wereldt ghouverneerden,
Ende voortijdts groote meesters waren,
En in moghentheijdt haerlieder tijdt passeerden,
Minnelijck nae tghemeijne orboor studeerden;
Al voren wech, betalende haerlieder leen!
Oock volghen wij, hoe wij ons oijdt gheneerden:
Heden een man, ende morgen gheen.

Jonck man, wat baet u wellusticheden?
Onversekert staet ghij, alsoe wel
Als dese groote heeren deden,
Die voortijds bedreven ghenoechte en spel.
Wij moeten lijden al tselve ghequel
Des doodts, ten baedt ons jae noch neen!
Merckt op dit woordt, het dunckt mij fel

Die dit woordt wel oversaghen,
Mij dunckt, hij soude hem bat bedincken
Eens anders been te naerder knaghen,
Op avontuere oft hij vermincken
Mochte tzijne, ende dan ghaen sincken
Int Kerckhof, onder den blauwen steen!
Sij zijn, wij sient, die eten en drincken, Heden een man, ende morgen gheen.

Prinche, dit woordt wil ick u schencken!
Te mijnder bede willet doch bedencken,
Ende wilt u beteren voortaen: En
Betert u, die op anderen stincken!
Aensiet, tvolck sterft noch als vincken:
Heden een man, ende morgen gheen.


Bron: Spiegel van de Nederlandsche poezie door alle eeuwen. (1939) N.V. De Spiegel, Amsterdam

E-Mail: 0vwijk02@lelystad.flnet.nl

Laatste wijziging: 08-sep-96


Coster-pagina