Tprieel van Troyen 2

Segher Diengotgaf

vers 132 t/m 344

Int derde jaer dat mense besat,
Waest .xl. daghe tenen stonden
Vrede, die se in meyde begonden.
Doe stonden bloemen int scone dal
Ende men hoerde die voeghele al
Singhen blide ende vroilike.
Die woude waren loves rike;
Elke natuerlike vrucht
Temperden scone onder die lucht.
Die van Grieken waren vroe
Des vrede, ende die van binnen toe.
Daer en was niemen, soe hoech van moede,
Buten noch binnen, hine hadde hoede
Van sinen live ende anxt groet.
Soe vele ridders bleven daer doot
Inde selve maent te voren,
Dat si elkes dach verloren
Dat beide de siden was te swaer.
Si waren int therten sonder vaer
Binnen vreden in die stat.
Sint dat here voer Troyen sat,
En waren si van vreden alsoe blide,
Alse van dien in elke side.
Die riddren daden hem ghemac:
Elc sach om dat hem ghebrac.
Si daden wit hare yseren scueren
Ende maecte haer couvertueren
Van haren wapenen, die wilden.
Si daden maken nuwe scilden
Haer orssen maerscalken ende daghen.
Die riddren die ghewont laghen,
Si waren herde wel bewaert.
Daer en was jeghen niet ghespaert,
Soe wat soe hem ghehulpen conde
Om te hebbene haer ghesonde.
Die daer storven, men deder mede
Alsoe recht was ende sede.
Dat selve daden si int here.
Hem quam ghenoech van over mere
Alles dies hem behoefde.
Ic wane dies nieman en droefde
Die daer hadden so groten moet,
Dat die vrede soe langhe stoet.
Binnen vreden ontboet die coninc Prian
Op enen dach sijn hoechste man
Ende daer al sijn raet ane stoet.
Daer quam menech ridder goet,
Coninghe, graven ende hertoghen,
Die ic qualijc soude noemen moghen
Alle bi hare rechter namen.
Die princen die daer te hove quamen,
Si waren ontfaen eerlike.
Priamus, die coninc rike,
Ghinc alte hant in een prieel
Ende met hem hogher liede een deel,
Daer hi hem best ghetroude toe.
Dat was eens smorghens vroe,
Een deel nader priemtijt
"Ic bidde u, heren, die hier sijt",
Sprac Priamus, "dat ghi mi gheeft
Raet die mi oerbore heeft,
Na dat ghi wet hoet met mi staet.
Ic hebbe groten toeverlaet
Op uwen eerliken raet
Ende noch mede op uwen grote daet,
Dier ic u vele hebbe sien doen.
Ons hevet menech hoech baroen,
Dat us allen cont, beseten,
Daer die raet heeft af vermeten
Ons te winne eer si keren.
Nocht hebben wijt met groter eren
Emmer alsoe herde ghweert.
Menech achtet ende begheert
Dat hem niet en can ghescien.
Nemmermeer en moet si oec sien
Dat si meest aen ons begheren;
Sone sele si, moghen wijt verweren.
Siet wat ghi nu viseert:
Over morghen soe faelleert
Die vrede daer wi nu in sijn,
Alse verbaert dat sonneschijn.
Dies dachs alsmen ons vrede gaf,
Sloeghen si ons vele ridders af
Ende si verloren een der harre,
Maer onse scade was openbare
Dan de hare, ende onsen lachter:
Wi waren soe met crachte achter
In onse lijtsen ghedaen;
Bedi wetic wel sonder waen
Dat si sere sijn verbout.
Haer negheen en es, hi ne hout
Ons algader over mat,
Ende wanen dat wi uuter stat
En comen meer in eenre maent,
En si vrede. Wie des waent,
Hi es bedroghen, magh ic u, heren,
Selc hebben ende in dien bekeren,
Dat ghi inde dagheraet,
Smerghens als die vrede uut gaet,
Cousen bint ende u ghereit,
Ende elc die ghenen die hi leit,
Hier binnen scare ende berecke
Ende men alsoe te velde trecke,
Wanneer dat die sonne op gaet,
Bi Hectors rade, die hier staet,
Na dien dat ment siet ghescepen.
Wi sijn oec in dien begrepen
Dat wi ons wel willen wreken,
Dat mer ewelijc af mach spreken.
Ic wille minne viande verbouden
Ende langhe in mine lande houden."
Daer en was niemen die dit verstaet,
Sine seiden alle: "Al gader u raet
Dunct ons van prise wesen goet
Ende wi willen wel dat ment doet."
Doen sprac Hectore: "God lone u, heren!
Nie en hoerdic u ontkeren
Saken die wi vorderen wilden.
Ghi wet oec wel dat wi ons hilden
Oit andren raet dan ghi ons riet.
Hets recht, ghi gheniet
Te doene dat ons ware bequame.
Nu ga wi eten in Gods name
Ende houden wi ons aen desen raet.
Ondanc hebbe die van henen gaet,
Wine hebben ghedroncken ende ontbeten."
Si loefdent alle ende ghingen eten.
Veertech coninge ende oec achte,
Rike ende van hoghen gheslachte,
Ende daer toe menech hoghe man
Was metten coninc Prian,
Die hi ten eten hadde met hem.
Ic segghe als een dies seker ben,
Want mi orcont alle worde
Darijs, diet sach ende hoerde.
Niet en liet hi, en screef al waer,
Na dien dat dit ghesciede daer.
Dat seit Darijs ende ic ben
Seker orconde van hem.
Daer alle die hoghe baroene
Ten etenen date, Hector die coene
Ende sijn werde broeders dienden,
Die de herberghe daer versienden,
Elc van bevolenen ambachte.
Beter noch van hogheren gheslachte
Dienden in herberghen noit eer,
Noch soe en doent nemmermeer.
Van dien menechfouden gherechten
Mochtic u vele berechten,
Die men daer wel te poente gaf.
Wat holper vele gehsproken af?
Daer was ghedient wel uter maten
Al den ghenen die daer aten.
Van al dien dat was op erde,
Diendement elken na sijn werde;
Daer en was niet vergheten.
Doen men ghedweghen hadde na deten,
Toenden die werde menestrele,
Dier daer waren herde vele,
Voer die princen groet haer spel.
Elc was sijns spels meester wel
Ende van toenne herde milde.
Elc hoerde daer dat hi wilde,
Avontueren groet ende langhe,
Nuwe liede met sueten sanghe,
Vedelen, herpen ende andre spele,
Wat holpt dat icker noemde vele?
Die coninghinne Ecuba
Ende haer dochter Polexina,
Hectors wijf Andronika
Ende haer nichte Eliona,
Helene ende andren scone vrouwen,
Die men daer vele mochte scouwen,
Hadden in de sale gheten.
Daer dede selc andren vergheten
Dat hi doen soude, ende dede.
Vrouwen ende riddren mede,
Dier ic u noemen sal een deel,
Ghincen hem meyen in een prieel,
Daert uuter maten scone was.
Niet te langc en was dat gras,
Maer te maten; daer in stonden
Alrehande bloemen, daer si op vonden
Den dau noch doe. Tprieel was ront
Ghemuert; in midden soe stont
Ene clare fonteine scoene ende goet,
Een rijckelec boem daer op ghebloet
Soe groet ghewassen, dat hi scade
Gaf met meneghen groenen blade
Der fonteinen ende den prieele
Nalics inden meesten deele.
Boven inden sop soe saten
Voghelkine, die utermaten
wel songhen alretieren sanc.
Pollidemas dien de minne dwanc
Van Elenen, die hem gheviel stade,
Daer hi sat onder die scade
Van enen egelentier bi hare,
Utermate sere in vare,
Hoe hi hare best dade verstaen
Dat hi met minnen ware bevaen
Ende sijt ware die hi minde
Voer alle vrouwen die hi kinde.
Al dat gheviel Mennoene
Ende Menfloerse den ridder coene
Vanden gheenre, die hi met trouwen
Minde boven alle vrouwen.
Dese .iii. heeft geval gesterct
Dat si moghen, onghemerct
Van al dien die hem waren bi,
Elc sijn lief spreken, wille hi,
Te sinen wille, met goeden staden;
Hine darfer niemen af ontraden.