Tprieel van Troyen 3

Segher Diengotgaf

vers 345 t/m 449

Polidamas ende Helene
Bi hem, sijn vaer en was niet cleene,
Te peinsene om alsoe hoghen sake.
Minne riet hem dat hi sprake,
Echt riet si hem dat hi bruchte.
Mettien beefde hi ende vruchte
Ende sloech sijn hoet int erde neder;
Ende doe hi was becomen weder,
Sach hi bloedelijc op hare,
Soe dats Helene wert gheware,
In al dien dat si verkinde,
Dat hi sekerlike minde,
Maer sine wiste niet wel wien.
Hi verboude hem mettien
Ende seide te halven worde,
Soe dat sijt cumelike hoerde:
"Ghenade, vrouwe!" ende hi besweec
Metter talen ende hi wert bleec;
Hi versuchte herde onsachte.
Helene, die hare wel bedachte,
Sach te hant wel wat hem was.
"Segt mi," seit si, "Pollidamas,
Wat hebdi jeghen mi mesdaen?
Doet mi uwe mesdaet verstaen,
Daer ghi mi af comt te ghenaden.
Ic wilre mi gherne op beraden."
Hi swech. Ende si sprac anderwerven:
"Sprect, dus en maecht niet bederven
Die tale die ghi hebt begonnen,
Ocht ic moet u wanconnen
Als die ghene die jeghen mi
Mesdadich es; ic segge u twi:
Ghi lijdt selve uwe mesdaet."
"Vrouwe," siet hi, "ghi verstaet
Bat dan ghi antwerdt, wat ic mene."
"Ic versta," sprac doe Helene,
"Dat ghi sijt jeghen mi mesdadech
Ende baedt dat ic uus ware ghenadech."
"Ghenaed badic, dat was waer.
Ic seide u, dorst ic doer den vaer,
Twi ics badt ende oec beghere.
Binnen Troyen noch int here
En es ridder van soe hoghen name,
Maer mochtic minen lichame
Jeghen den sinen avontueren,
Die vaer soude mi men ghedueren
Dan den vaer dat ic u moet
Die waerheit segghen. Vrouwe, nu doet
Met mi uwen wille; hebt mijns genade
Ende aen hoert mine mesdade:
Ic minne u voer alle die leven.
Nemmermeer en moet mi God gheven
Andren moet, noch andren sin,
Eest mijn verlies oft mijn ghewin."
Dat woert nam hi met suchten inde,
Soe dat Helene wel bekinde
Dat hem al in erste was.
"Ontwaect," seide si, "Pollidamas!
Hoert hoe die voghelkine singhen.
Al sliepic, ic waender bi ontspringhen.
Waect nu ende slaept te nacht ghenoech."
"Vrouwe," seit hi, "groet onghevoech
Dade hi, die sliepe ende bi u sate."
"Dat onghevoech ende die ommate
Ghesciede u. Nu oec seit di
Selke dinc slapende te mi;
Haddise gheseit al wakende,
U ware vernoy daer af nakende."
"Sliepic?" "Jaghi." "Dede of en dede,
Sint ghijt segt, ic lye alsoe mede.
Messeidic dan slapende iet?"
"Jaghi, maer ghi en wistes niet;
Bedi willic in spele verdraghen."
"Magic, sonder mesdaet, vraghen
Wat ic messeit hebbe?" "Jaghi.
Ghi segt "ghenade" tierst aen mi.
Doen waendic dat ghi hat ghewaect
Ende andwerde op dat ghi spraect.
Ic vraghede welc u mesdaet ware.
Int inde seit di openbare
Dat ghi mi minnet. Als ic dat hoerde,
Ja doverdadelike worde,
Daer ghi u te sere af verliept,
Doe waendic dat ghi sliept
Ende u droemde; doe wectic u".
"Ai, vrouwe! dicker dan nu
Heeft men gheseit te menegher stont:
Dat es inden moede, dats inden mont."
"Ja, segdi dan dat es in moede?"
"Ghenade, scone vrouwe goede!
Es ocht en es, in ders ghewaghen,
Want in mochte niet ghedraghen
Uwen evelen moet te dien dat ic
Draghe ende ghedraghen hebbe een stic."
Helena seide, ende seide waer:
"Lichte bordene es verre swaer,
Ja diese verre draghen moet.
Die mi wel an, God gheve hem goet;
Hets rechts dat ic hem onne wale.
Nu laten wi vallen dese tale:
Heefter iet ghewest te vele,
Dat men oec verdraghe te spele,
Ende horen wi nader voghelen sanghe."
Hier met saten si soe langhe
Dat der talen was een geswijch.