Tprieel van Troyen 4

Segher Diengotgaf

vers 450 t/m 494

Daer was een bloem die meneghen swijch
Hadde ghebloit scoene ende goet,
Die midden inden priele stoet,
Vol selker bloemen, als hi droech.
Wel singhender voghele ghenoech
Stonden op den boem en songhen.
Mennoen die sere was bedwonghen
Van goeder minnen, hi hoerder na.
Hectors suster Pollexina,
Die hi minde, si sat bi hem.
"Joncfrou," seit hi, "ic ben
In groten vare ende in bedwange
Ende hebbe ghesijn herde lange.
Ic soude u segghen twi ende hoe,
Woudire mi geraden toe."
Die joncfrou die haer wel verstoet,
Antwerde: "Here, waric soe vroet,
Dat ic u mochte geraden
Van dinghen, daeraf ghi sijt verladen,
Daer willic emmer sijn bereet;
Doch ten besten dat ic weet,
Soe willic u gheven raet.
Segt mi, here, hoet u staet."
"Joncfrou, uus raets en maghic niet
Ontberen. Doe ic van lande sciet,
gheloefdic eenre hogher vrouwen
Tenemene bi mijnre trouwen,
Tierst dat ic quame te lande.
Ic liet haer mine trouwe te pande,
Mi bleef mijn herte ende mijn sin.
Ic hadde hier gheweest min
Dan een maent te Troyen binnen,
Dat ic bi rade vander minnen
Began aen ene scone joeght
Te merkene hoefscheit ende doeght,
Scone seden ende goet ghelaet
Ende al dat wel aen vrouwen staet.
Dat merctic in lanc soe meer.
Tghepeinst van hare doet mi wee,
Om dwedde dat ic te lande liet.
Doe quam die minne die mi riet
Dat ic des ghepeins vergate.
Die scone metten goeden ghelate
Brachte si mi weder te voren:
Ic moeste haers raets gehoren,
Daer ane benic ghestade bleven.
Joncfrou, wat rade seldi mi gheven?
Diet es, en weets niet van mi.
Dat ics haer hele, dat comt daerbi:
Seidict, ende si haer vererde,
Ic wane mine doot niet en merde
Langher dan ter derden daghe.
Ende eest dat sake dat ict verdraghe
Iet langher, ic verwoede.
Edel joncfrou, scoene ende goede,
Nu gheeft mi raet op dese dake."
Ghesinnech met soeter sprake
Andwerde Pollexina:
"Here, na dien dat ict versta,
Soe es van beiden swaer dat kiesen:
Hets swaer den sin verliesen,
Ende sterven es noch ergher vele.
Al hebdi mi raet tuwen spele
Gevraght, nochtan loeddi mi te sere.
Doet hoefscheit, soete here.
Ende segt dan hoet u staet
Hare die u bat mach geven raet
Hier toe; ic beens omvroet."
"Joncfrou, dat u God gheve goet,
Raet mi na uwen besten wane,
Des bidde u ende mane
Bider gherechter hovescheden."
"Ghi bidt mi ende hebt ghebeden
Raet van eenre hogher sake,
Dies ghi mi dunct tonghemake.
Dats mijn raet: als ghi siet stade,
Segt hare grote ghenade
Op trouwe ende op hoefscheit,
Soe wat u int herte leit.
Ic wane niet, si en si omvroet,
Of sine hebben haren moet
Elre ghekeert, ghi en selt van hare
Scheden met vele mendren vare
Dan ghi beghinnen selt die tale.
Here, dit soudic raden wale
Hector, minen lieven broeder,
Stont hem soe ende warics vroeder;
In mochter u niet bat toe raden.
Ende God onne u goeder staden
Tontdeckene daer ghijs behoeft,
Ende laet u scheiden ombedroeft
Van hare, in weet wie si si."
"Joncfrouwe," seit hi, "raedtdijt mi?"
"Jaic, na minen besten rade."
"Nu hebt dan selve mijn ghenade:
Ghi sijt die ghene daer ane staet
Mijn troest ende mijn toeverlaet,
Mijn doot ende mijn leven.
Ghine hadt mi selve raet ghegheven,
In hadts niet ghewaghen dorren.
Die troest van u dede mi porren
Te segghene dat ghijt selve sijt,
Die mi mach leiden doen den tijt
Blidelijc of met rouwen.
Ende om dat ic met ghere ontrouwen
En wille varen jeghen u,
Soe hebbic u die waerheit nu
Ghesiet. Hoet mi te lande staet,
Hoe danen wijs daer met mi gaet,
In segt u om negheen versconen,
Want ic en beghere u niet te honen."
Pollexina scaemde hare
Ende was sere in vare,
Hoe si gheven mochte antworde
Nader talen die si hoerde,
Hare ere te behoudene met.
Si sprac: "Here, bij mijnre wet,
Mi es lief dat ghi wel vaert
Hier ende waer ghi henen vaert.
Soe ware mi lief, ghesciede u goet:
Ghi sijt hovesch ende vroet,
Wert coninc, edel ende rike,
Goet ridder, scoone die ghelike.
Dies wetic die waerheit wel,
Hebdi in ernste ofte in spel
Dese tale ane mi begonnen,
Ic wille u emmer goets onnen,
Soe wetic wel, soe doet mijn vader,
Ende mijn broeders alle gader.
Het goet recht, ghi dient hem
Met meneghen ridder. Hoe ic ben
Beraden van andwerde nu,
En scedt niet, des biddic u,
Te droevere noch te blidere van mi.
Ic rade elken, soe wi hi si,
Dat hi om een clein ongheval
Niet te sere ontsien en sal,
Noch om een goet gheval te hoeghe
Hem verheffen, maer ghedoeghe
Ghesinnechlike lief ende leet.
Want en es niement die weet
Wat hem gheschieden mach in sijn leven.
Laet ons derre talen begheven
Ende handelen eenre andre sake."
Mettien lieten si die sprake.