Tprieel van Troyen 7

Segher Diengotgaf

vers 789 t/m 926

Daer was verwandelt menege tale,
Tes si quamen in die sale
Daer si Prian ende sijn kindren vonden
Die alle tenen rade stonden
Ende spraken om dies si hadden te doene.
Hector riep Menfloers ende Mennoene
Ende een deel der hoechster te rade:
"Ghi heren, wilde dat blive ghestade
Die dinc die wi voer etene spraken
Ende laten om neghene sake?
Ghine segt hoet u int herte staet;
Wi willen doen al usen raet."
"Here," sprac die coninc Mennoen,
"Wine mogher niet meer toe doen,
Voer wi sien hoet paerlement vergaet.
Des smorghens eer die sonne opgaet
Was tusschen ons ende die Grieken genomen.
Ic weet wel, daer sal Menelaus comen
Ende een deel der hoechster van sinen lieden.
Si selen ons vragen, wi bieden;
Ic rade dat wise te vriende ontfaen
In dat si doe soene ane vaen,
Moghen wijt doen, behouden onser eren,
Ende si moghen oec in dien keren
Ende ons eyschen selke dinc
- Bider trouwen die ic sculdic ben den coninc! -
Si sal hem sijn onghereet.
In segt bi di niet bi di en si mi leet
Dat dit orloghe soe langhe duert:
Maer ons stat es soe vaste gemuert
Dat wise niet dorven ontsien te sere.
Het ware lachter ende onnere
Dat wi ane gingen selken soene
Die ons niet eerlijc en ware te doene.
En wille ons die gode helpen no scaden,
Ende wi van binnen niet sijn verraden,
Si moghen hier ligghen .m. jaer
Eer si ons scade doen een haer.
Twi souden wise te seer ontraden
Ochte verre gaen in hare genaden?
Si selen ons haer gedachte ontbinden,
Ende wi selen ondervinden
Wie meest den andren heeft mesdaen.
Hier ane saelt al gader gaen:
Es dat sake dat haer scade
Meerre es dan onse, bi gemeinen rade,
Hets recht dan dat hem ghebetert si;
Ende hebbense meer mesdaen dan wi,
Soe eest recht dat wi de soene ontfaen.
Ende willen sijt hier aen niet laten gaen
Ende si dorloghe soe ser begheren,
Ic rade wel dat wi ons verweren,
Soe hoe dat hier na vergaet.
In alsoe vele alst nu staet
Soe seggic - die wille, merct in quade -:
Mine sach noit man te dien rade,
Hier noch elre te ghere stede,
Daer men lachterlec soendinc dede.
Mi ware liever, bi mijnre wet,
Dat men trocke deen let
Vanden andren, dan wi daden
Soendinc dat ons quame te scaden
Of dat te lachteren ware bi mire scout.
In wille niet hebben wenschen gewout,
Ende ic alsoe langhe leven soude
Alse Matusale die oude,
Ochte als nie mensche dede
Van alsoe groter outhede,
Ende ic met met lachtere leide den tijt.
Ic wille wel dat ghijs seker sijt:
Ic hadde liever, ic segt u heren,
Onlanghe te levene ende met eren
Dan met lachtere langhe te leven.
Ghi wet wel: ment vint bescreven
Dat ere beter es dan gout."
Daer was niemen, jonc no out,
Hinne ne prisde dat hire toe seide.
Hector sprac al sonder beide:
"Her Mennoen, God lone u van desen rade.
Wet oec wel, gheviels oec stade,
Ende enech uwer vrient aen mi sochte
Iet dat ics hem dancken mochte,
Dat ic soude wel gherne doen."
"Here," sprac die coninc Mennoen,
"God lone u, ic ben seker ghenoech:
Het ware onrecht ende onghevoech,
Ghine dat doer mi ende ic doer u.
Ghine dorster nemmeer toe segghen nu.
Blijft wel, ic vare ter herberghen wert;
Ghi oet sopperen eer ghi vaert",
Her Mennoen sprac, "En mach niet wesen",
Die coninc Pandaris sprak met desen,
"Wine moghen nu niet langher letten,
Wi moeten varen ende besetten
Onse dinc na dien dat staet.
Dies merghens voer dagheraet
Sijt met uwen ghesellen ghereet.
Ons en ware eerlec niet, God weet,
Wine hadden onse dinc bat voersien."
Doe namense orlof alle mettien
Ende scieden vanden hove ghemenelike.
Out ende ionc, aerm ende rike,
Si voeren ter herbergen on taysierne
Ende om hare dinc te visierne:
Wat orssen, wat perde si willen gereiden,
Wat riddren si willen met leiden,
Wat seriant, garsoen, of wat cnapen.
Die wilde, sopperen, die wilde, ginc slapen;
Selc ginc te worptafel, selc ten scake,
Elc pinde hem selven te sine te gemake.
Mijn her Hector hadde allene
Die sorghe groet en clene.
Niet vele en sliep hi inder nacht:
Hi peinsde om der Grieken cracht;
Hem te verwerne was sijn gedachte.
In wane niet, doer al sijn crachte,
Hine was in meneger gedochte
Hoe hi sijn erve verweren mochte.
Hine was niet sonder gepeins in vare.
Men segt, ende het es ware:
En es man negheen die leeft,
Die een pennewerde eren in heeft,
Al ware sijn die werelt al,
Hine moest sorghe, ende sal
Waken alst es slapens tijt.
Ic late Hector sijn, die strijt
Ende selc orloghe hadde bestaen,
Soe vreselijc ende soe ghedaen
En sach te voren noch sint man,
Alst wel sceen. Wat wondre waest dan
Dat Hector in ghepeinse lach!
Tierst dat die wechtere blies den dach,
Dede hi sine ridders wecken
Ende ontbloet dat hi wilde trecken
Ten parlemente daert was genomen.
Die tierst uut mochte comen,
Hine beide des anders niet
Doen Hector uuter salen sciet.