Het Weefgezang der Walkyren

't Wordt rondom duister:
Pijlwolken hangen
En breiden zich uit,
Onweerverkondend.
Het regent bloed!

Aan lansen hechten
De Keurgodinnen
Hela's Web,
Bloedrood van inslag:
Randwer ten dood!

De lokken van krijgers,
Die 't scherp versloeg,
Strekken tot Schering -
Bleodige Spiesen
Den Weefstoel tot Treden.

Een rusting bekleedt
De wevende Zusters.
Haar Spoelen zijn Pijlen;
Zij slaan met Zwaarden
Het Zegeweb vast.

Hildur, Hiorthrimul,
Sangrida, Swipul
Kwamen, en weven
Met blanke zwaarden!

Eer het zonlicht daalt,
Worden schilden gekliefd,
En pansers doorboord;
En 't staal vaart neder,
Op klinkende helmen.

"Wij weven, wij weven
De Webbe des Slags!
Dit Zwaard droeg voormaals
Een Koningszoon.
IJlt heen, ijlt heen,
In de rij der krijgers,
Waar de onzen alreeds
Van 't strijdvuur gloeijen.

Wij weven, wij weven
De Webbe des Slags!
Gunnur en Gondula,
IJlt! ijlt heen,
Den Koning ter hulpe! - -
Ziet gij haar ijlen? -
De Koning is reeds
Gedekt met heur schilden!

Wij weven, wij weven
De Webbe des Slags!
IJlt heen, ijlt heen,
Waar wapens klettren,
En Helden kampen! -
Wij laten de dood
Den Koning niet treffen:
Over leven en dood
Gaat ons beschik.

Het Volk, dat daar zwierf
In woest gebergte,
Zal 't vlakke beheerschen! -
Verneem, o Koning,
De mare u verkondigd:
Een flits kwam gevlogen;
Uw Vijand sneeft.

Ontroostbaar zitten
De Zonen van Erin,
En plegen rouw.
En 't Web is volweven:
Het breede slagveld
Met bloed geverwd.

Maar twist blijft woeden,
Van land tot land;
't Is àl verschrikking,
Waarheen wij zien!
Bloedige wolken
Vliegen rondom.
Het zwerk is bespat
Met krijgersbloed;
Voorspellend wat nog
naar ons woord geschiedt

Nu zingen wij Zusters
Een Zegelied.
Heil zij den Koning!
Ook valle ons Zusteren
Heil te beurt!
En 't Lied dat wij zongen,
Dat zing, die 't beluistert,
Gekeerd tot de zijnen,
Den Krijgere voor."

Zoo zongen de Zusters,
En stegen te ros.
Hoog door de lucht,
met blikkrende zwaarden
Reden zij heen.