Jan Jansz. Starter (1594-1628)

Of in een Dagh, in een Maend, in een Jaer
't Geluck u bekroon met veel duysend vrolijckheden;
't Verandere kan, van een uyr of een paer,
Kruysschen u vreughd vveer met soo veel bitterheden,
Rijckdom, hoogheid, schoonheyd, jeughd
Zijn maer ydle schynen.
VVulpsche liefde, dart'le vreugd,
Sal oals roock verdvvynen
's Werelts roem, als een bloem,
Moet in 't end verkeeren.
Al haer kracht, kan geen nacht
't Leven ons vermeeren.

Dorpere menschen dus haeckt na de deughd,
Die saligh maekt: vvant ghy sult te veel verliesen,
So ghy de aerdsche verganckelijcke vreughd
VVilt voor de eeuvvige Hemelscje vreugde kiesen,
Door een Beeckjen aerdsch geneughd
Vloeyd een zee van sorgen:
En bloeyd heden onse jeughd,
Die verdort vvel morgen.
Hierom d'aerd, vvord verklaerd
Een herbergh te wesen
Daermen slyt, synen tijd
Beyd in sorgh en vreesen.

Ach! droeve tyden, veel blinder als blind,
Die dus de rijckdommen boven de deughden verheffen,
Keerd doch by tijds, ach! ick bid u versind,
Hoe de verledene tyden, d'onse overtreffen,
Toen en had niemand te veel: en nochtans
Had elck sijn genoegen.
Nu is de vverelt so verkeert, dat vvy t'hans
Slechts naer rijckdom ploegen,
Deughd en eer, vvord nau meer
Hedensdaeghs pepresen.
Is men rijck, 't gled gelijck,
Men moet deughdsaem vvesen


Bron: Spiegel van de Nederlandsche poëzie door alle eeuwen. (1939) N.V. De Spiegel, Amsterdam

Ingestuurd door: rudolpho@euronet.nl