Michiel de Swaen (1654-1707)

Toemaet

bij gedachten op den tijdt,
gepast op het beginnende jaer

Adam, dieren en gewassen
Besigh naemen toe te passen,
   Sagh een vogel onder al
   Die geduerigh uyt het dal
Boven alle vlugge dieren,
In de wolcken wilde swieren;
   En, terwylen onder een
   DíAnder sakten na benÍen
Om hun voedsel te gaen rapen,
Sagh hy ít vliegend beesie gapen
   Met een open ademtocht
   Om te suygen reyne locht
Tot verversschingh syner leden.
Nimmer vondt hy het beneden,
   Aen den coelen waterstroom,
   Of op eenen dadelboom
Of in beemden neer geseten,
Om te drincken ofte tíeeten.
   Dikwijls socht hy ít soete dier
   Op den rooden Aglentier,
Dikwijls dacht hy het te vinden,
Onder nieuw gebloeyde linden;
   Nu op eene lauwer-spruyt,
   Dan in ít weeligh mirte-cruyt:
Nu by vers-ontloken lissen,
Dan inít midden van narcissen
   Nu by keersen root als bloet,
   Dan by peeren suyker-soet.
Somtyts gingh hy ít dier najagen,
Onder witte doren-hagen,
   Somtyts langs een groene laen
   Somtyts midden door het graen,
Nu op type koren-hairen,
Dan omtrent de haselaeren:
   Dogh hy socht al waer hey mocht,
   Altyt sagh hy ít in de locht;
Of soo ít daelde naer beneden,
ít Was tot ruste syner leden;
   Maer van eten geen bewys,
   Schoon het was in ít Paradys.
Adam stont íer in verwondert
Siende ít beest, soo afgesondert
   Van al aerdsche spys en vocht
   Leven by de reyne locht:
Daerom seyde hy, al tieren;
Wysste die van alle dieren
   Dat voor dricken ende spys
   Suygt de locht van ít Paradys
Mits gy syt soo reyn van leven,
Hoor wat naem ik u wil geven;
   Dat men u, waer Phison vliet,
   Paradysens vogel hiet.
Vader, wort togh niet ontsteken,
Derft uw soon u tegenspreken,
   ík Weet een schepsel meer bequaem,
   Tot soo loffelyken naem;
ík weet een schepsel, welckers oogen
Zee nogh aerd versaden moogen,
   Dat geduerigh naer de lucht
   Van ít waerachtigh ∆den sucht.
ít Paradys voedt syn gedachten,
ít Paradys wekt syne cklachten
   ít Parady is ít eenigh wit,
   Waer het na versucht en bidt.
Geef dat schepsel het vermaken
Dat gy mocht op aerden smaken,
   Voor u, om den appel-beet
   Godt uyt uwen lusthof smeet;
Geef dat schepsel al de schatten
Die de woeste zeen omvatten,
   Het versaekt die al gelyk
   Om de lucht van ít hemelryk.
Vraegt gy welk dit is, o Vader?
tí Is een spruyt van uwen ader,
   Schoon van lichaem, wys van ziel,
   Die in u, met u verviel.
ít Is een tastelyken waessem
Uytgestort uyt Godes aessem,
   Tot het maeksel van een mensch.
   Dit ís het schepsel welckers wensch
En begeerte noyt can rusten
Dan in hemelsche welllusten.
   Noem het dan naer dit bewys,
   Vogel van het Paradys.
Bron: Spiegel van de Nederlandsche poezie door alle eeuwen. (1939) N.V. De Spiegel, Amsterdam

E-Mail: 0vwijk02@lelystad.flnet.nl

Laatste wijziging: 08-sep-96


Coster-pagina