Albert Verwey

Onrust

Dichter die uw laatste vragen
Stellen zult wanneer gij sterft,
Antwoord zonder zelfbehagen
Welk een leed uw geest doorkerft

Dat gij nooit tevree kunt zwijgen --
Of ge uit iedre schemering
Bleeke maan van angst ziet stijgen
Die uw mond tot klachten dwing'.

"Bleeke maan niet, maar het weten
Dat mij, reizende in den nacht,
's Morgens weer een ongeweten,
Grijs of kleurig, landschap wacht,

Maakt mij angstig niet, maar rustloos,
Daar mijn droom vooruit wou zien
En nu raadselblind en lustloos
Mat wordt van 't herhaald misschien.

De ochtend komt: de klare stralen
Leevren mij het ware beeld,
Eindlijk kan ik ademhalen
Heel den dag tot d'avond geelt."


Bron: Albert Verwey, Het Zichtbaar Geheim, Amsterdam (W. Versluys) 1915, Deel I: Het Eigen Rijk, onderdeel: Nabijheid, pagina 81-82.
Ingezonden en HTML door Willem van der Schee
voor het project Laurens Jz. Coster