Joost van den Vondel (1587-1679)

HET GEBEDT DES HEEREN.

Aº. 1643?

   O Vader, die my naer uw beelt
Bootseerde, na den val herteelde,
   En heilghde, en my mededeelt,
Uit uwen rycken schoot vol weelde,
   Wat ziel en lichaem onderhoudt;
En my myn lusten leert betoomen;
   Myn hoop, op uw gena gebout
En liefde, o Vader, aller vromen,
   Ten hemel styght om, als een zoon,
Te knielen voor uw’ hoogen troon.

   Uw groote naem, o groote Godt,
Van valsche godtheên afgescheiden,
   En wat verroest en haest verrot,
Gedient wort by den blinden Heiden;
   Uw heiligheit, uw majesteit,
Voorzienigheit, en almaght blyven
   Zoo lang en wyder uitgebreit
Als ’t licht de schaduw zal verdrijven.
   Uw heerlyckheit en eere strael’
Dat geen bepaeltheit haer bepael’.

   Uw Ryck, geen aertsch, noch weereltsch Ryck,
Verknocht aen plaets, en grens, en tyden,
   Maer uwe majesteit gelyck,
In hun, die voor uw eere stryden,
   Op hoop, van eens met uwen Zoon
In eeuwigheid te triomfeeren,
   Daer duizenden, voor uwen troon,
Uw heerlyckheit en Godtheit eeren;
   Dat Ryck, moet groeien, en volsta
In heerlyckheit, als in gena.

   Uw wyze wil, en niet myn wil,
Gekrenckt door daeglyyx overtreden,
   En Adams heiloos erfgeschil,
Neem’ zynen voortgang hier beneden,
    Als boven, in het hemelsch lof,
Alle Englen, op uw’ wenck, uw wetten
   Bestemmen, en uw’ rycken lof
Eenstemmigh zingen, en trompetten.
   Myn wil in uwen wille smilt’,
   En wille al wat de hemel wilt.

   Verleen ons, uit uw’ vollen schoot,
Uw woort, en ’t voedtsel van genade;
   Voor al het Manne en hemelsch broot,
Op dat dit onze ziel verzade,
   En voede, en stereke, eer zy verreist.
Verleen ons door uw’ zegen, heden
   En daeghlyx, wat de nootdruft eischt,
Tot onderhoudt van lyf en leden
   Hoewel geensins voor my alleen,
   Maer alle menschen in ’t gemeen.

   Naerdienwe, door verzuim van deught,
Of boosheit, menighmael bedreven,
   Ons schuldigh vinden van der jeught,
Zoo wil de schulden ons vergeven;
   Gelyckwe ’s naesten rekning net,
In ’t schultboeck van ons harte, sluiten,
   Met weêrwraeck haet noch wrock besmet,
Uit liefde, om ’s naesten leet te stuiten;
   Zoo boeten wy door kleen gedult
   Uw’ grooten eisen, ons zware schult.

   Wanneer de Hel ons klampe aen boort,
De lust der weerelt hart en zinnen
   Met eenen glimp van vreught bekoort,
Het zy van buiten, of van binnen;
   Zoo troost en moedigh en versterck
Den zwacken geest door uw genade,
   Om onbezweken in dit perck,
En onverwonnen, zonder schade,
   T’ontworstelen dit zielgevaer.
   Och, dat geschiede: dat zy waer.


Ingezonden door J.R. van Wijk op: 19 July 2001