Joost van den Vondel (1587-1679)

KONING DAVID IN BALLINGSCHAP.

HET DERDE BEDRIJF.

JOAB. DAVID. BODE.

JOAB.

De torenwachter ziet eení postmuil herwaert jaegen.
ík Wensch dat uw majesteit de tijding magh behaegen.
Het schijnt hy wort dus vroegh gestuurt van Absolon.

DAVID.

Zoo is hy afgereÍn voor ít opgaen van de zon.

JOAB.

Wat of hem herwaert jaeght?

DAVID.

                                             Men heeft niet quaets te schromen.
Van Absolon kan niet dan blijde tijding komen.
Hy weet hoe vaders hert naer tijdingen verlangt.
Het hart, dat over hem, gelijck een zegen, hangt,
Zijn aenschijn noode derft. wat nieus han hy ontdecken?
De kortheit van den tijt, die tusschen zijn vertrecken
Van ít hof en nu verliep, gehengt naeu dat íer iet
Byzonders voorviel, ít geen tot vreught streckt, of verdriet.

JOAB.

Eene uur berockent wel meer werx met bijstre zinnen
Dan duizent handen in een jaer zien af te spinnen.
Hoewel ick niet betrou dat van dezen kant
Iet kan bejegenen, dat niet  ít gezegent lant
Tot heil en nut gedye, en allen wetgenooten.
Daer komt de bode zelf al hijgende aengestooten.
Hy ziet verbaest naer ít hof, en onzen koning om.
De koning spreecke hem. hy staet verbaest en stom.

DAVID.

Wel bode, van van kant komt ghy verbaest geronnen?
Zit af: schep aÍm: genaeck dat wy u hooren konnen.

BODE.

Ten hove is zulck een post, als ik, onaengenaem,
Doch schoon ick stille zweegh, noch zou díonruste faem
Niet rusten haer bazuin uit tin en trans te blazen,
Van Dan tot Berseba de weerelt te verbazen.

DAVID.

Is Absolon in noot, of in zyn vyants klem?

BODE.

Prins Absolon dreight u, en gansch Jerusalem.

DAVID.

Hy is met onzen wil te nacht hier uitgereden.

BODE.

Hy spant de kroon in ít hart van ít rijck en alle steden.

DAVID.

Spreeck klaerder, schoon die klanck niet schoon in dí ooren luit

BODE.

Zijn bevaert quam te nacht op vloeckverwantschap uit.

DAVID.

Onmogelijck, wie heeft dat lasterstuck besteecken?

BODE.

Zoo groot een schelmstuck kon niet laeten uit te breecken.

DAVID.

Wat zekerheit kunt ghy betoonen van dit stuck?

BODE.

Ick hoorde en zagh verraet. Godt keere uw ongeluck:
Mijn vroom geweten, aen de kroon en uw vertrouden
Verbonden, liet niet toe dit stil by my te houden.
Zoo koom ick met dien vloeck der vloecken opgedaeght.

DAVID.

Verhael ons dan oprecht al wat ghy hoorde en zaeght,
En pas vooral dit naeckt, gelijck het leght, tí ontkleeden.

BODE.

Te nacht quam ís konings zoon te Hebron aengereden,
Met eenen nasleep van tweehondert, zonder ergh.
De maght van IsraŽl en Juda om den bergh.
Had zich in tenten langs de dalen neÍrgeslagen,
En wachte op ít offerfeest, de Godtheit op te draegen,
Met volle statien, en priesterlijcke pracht.
Der vadren kerckhof wert terstont met ís princen wacht
Heel scherp en nau bezet, rondom de doornehaegen.
De weelige eicken, die met schaduwen de laegen
Bedeckten, ruischten niet, daer ít licht door bosch-loof scheen.
De prins, Achitofel, de raet quam hier by een.
In ít ronde om Hebron loeide een menighte offerdieren;
Een voorspel van dit feest, met dí uchtendzon te vieren,
Uit danckbaerheit, zoo ít hiet, dat Absolon ít gezicht
Van ís konings aenschijn moght gebeuren, en den plicht
Van zijne Godts belofte, en hoogen eedt bezegelen:
Gelijck ít Hebreeuwsch geslacht gewoon is zich te regelen
Naer Moses wetboeck. hier ging ít samenrotten aen.
Ick kroop behendigh, by het schijnen van de maen,
Ter zijde door de haegh, daer niemant op vermoede.

JOAB.

Dat Godt den koning en het koningrijck behoede

BODE.

Prins Absolon hief aen: ghy zoon van Abraham,
Hanthavers van Godts recht, en Jesses braven stam,
Ick koom, van Godt gedaeght, tot voorstant van u allen
Mijní dienst opoffren, eer de staet geraeckt te vallen.
De vader suft alree, gezwackt van ouderdom.
ík Heb ít poortgerecht gestut. mijní hals, als een kolom,
Heeft, onder ít lastigh pack des rijx, geheele dagen
Gezweet. ick trooste ít volck, dat my zijní noot quam klaegen.
De vleiers, die het hof om winst naer dí oogen zien,
En ít onrecht stercken, dorst mjn yver ít hof verbiÍn.
ík Heb weduwen geredt, de wezen en verdruckten
Geholpen op de been: griffoenen, die haer pluckten,
De nagels vry gekort: en zou men u den noot
Afmaelen, schoon de staet zeilt met eení ruimen schoot,
Een etmael kon zoo veel gevaeren niet begrijpen.
De hulck van ít gansche rijck dreight storm op storm te gijpen.
Wat hoop van beternis, daer ít hooft in deught bezwijckt.
En zelf zijn naeste bloet, den zoon, verongelijckt?
Wy hebben jaeren lang bezuurt in bittre elenden,
De straf van Ammon, en dat gruwzaem zusterschenden,
Ten leste in schijn verzoent, na dien geleden hoon
Wat heil verwacht ghy? want een overspeelsters zoon
Wort dertel opgevoedt, om over lant en lieden,
Na vaders door gezalft, tyrannigh te gebieden.
Waer heeft de koning oit de dapperheit beloont?
Vraeght dat Urias, die zich streng en eerlijck toont,
Op dí aerde slaept, en, na zijne vroome wapendaeden,
Met eenen moortbrief aen den veltheer wort verraden.
ík Ga Sauls huis voorby, eer lanckheit u vermoeit.
Hoe bloedigh heeft hy dien geslachtboom uitgeroeit,
En dreight den wortel uit te rucken, wegh te houwen;
Hoewel hy dí eer genoot van Michols hant te trouwen!
Naerdien het stamhuis dan van hem geen heil verwacht,
Is ít noodigh zijnen stoel, op ís volx gemeene klaght,
Met eenen nazaet van zijn naeste bloet te kleeden.
Dit ís mijn belofte aen Godt, waertoe ghy wort gebeden.

JOAB.

Genadightste, vergeef het Joab, wiens verzoeck
Den zoon met u verzoende, eene oirzaeck van dien vloeck.
Hoe droegh Achitofel zich onder dees godtloosheit?

BODE.

Hy stack zijn zegel aen die godtvergeete boosheit,
Verhief dí oproerigheit, en zetteze in haer kracht,
Broght voort hoe hy den zoon zoo menighmael by nacht
Te Gilo had geberght, toen , van het hof verschoven,
Om zijn gerechte wraeck, hem elck ontzagh te hoven,
De wijde weerelt den verschoveling viel te kleen.
Hy haelde Urias op; wat Saul had geleÍn,
Veel jaeren na de doot, in zijn nakomelingen,
Die, treurigh, en gehaet, al quinende vergingen.
Hoe dí overspeelster, als een stiefmoÍr, Davids zoon,
Den eerstgeboren, wil versteecken van de kroon,
En wettigheit des rijx, en over dí oude heeren,
In haeren Salomon, na Davids doot regeeren.
Hy hoorde een ieders zin. de stemmen gingen om.
Men vraeghde hooft voor hooft. zoo steigerde, zoo klom
Weerspannigheit in top, uit eenen mont besloten.

JOAB.

Vervloeckte Achitofel, verwate vloeckgenooten!
Wat volghde op dit besluit? hoe liep dit kluwen af?

BODE.

Zy mompelden een wijl. toen sloegenze om het graf
Van vader Abraham eení ring, en voort aen ít bidden
Dat dí opperste hun recht wou zegenen. in ít midden
Stont Absolon, die zwoer zijn trou aen ít volck en ít rijck
Den stammeheeren toe, die zwoeren algelijck,
En gaven hem de hant, met eení den blancken degen.
Toen sloop ick heimlijck de deur, tot stervens toe verlegen,
En koom den koning dit ontvouwen met gevaer.
Dat Godt het rijck behoede, en Godts gezalfden spaerí.

DAVID.

Belief het Gode dat zijn knecht dien kelck zal proeven,
Ick sta gelaeten, wil my niet te vroegh bedroeven.
Hy kan dit keeren, hen veranderen van zin.
Ghy bode, ga ten hove, en spreeck de koningin.
Heer Joab, laet de wacht de stadt en ít hof bezetten.
Voltreck de ronde, steeck bazuinen, en trompetten.
Och Absolon, hoe snel verandertghe uwen zoen,
Dien kus en klanck van pais en eene krijghsklaroen!
Lijf-schutten, haest u, voort: de bloetvlagh uit den toren:
De standers op de poort. op op, men blaes den horen.
Mijn Krethen, Plethen, al de burgers in ít geweer.
De vlam slaet uit het hof: hier geldt geen veinzen meer.
Men hindre dat hier de weiflaers ít zamenrotten.

JOAB.

Ons staet dien hoogen boom van kroon en tack te knotten.
Zent flux bespieders uit naer Hebron. luister scherp
Wat nadruck volgen wil op zulk een ruw ontwerp.

THAMAR. DAVIDS BEDTGENOOTEN.

THAMAR.

Wat klanck is dit? wat wil ons weder overkomen?

BEDTGENOOTEN.

Hoe fraey heeft Absolon zijn afscheit nu genomen?

THAMAR.

Wat gaet mijn broeder aen, dat hy dien haet verweckt!

BEDTGENOOTEN.

Gewis ghy wist hier van: hy had het u ontdeckt.

THAMAR.

Betrou ons dan niet toe. wilt dat ons eer niet vergen.

BEDTGENOOTEN.

Hy had zijn zuster lief, hoe kon hy ít haer verbergen?

THAMAR.

Zoo waerlijck als Godt leeft; dat hy ons sla en straffí,

BEDTGENOOTEN.

Nu haelt hy Ammons moort en snoder uit het graf.

THAMAR.

ík Beken de vadermoort gaet boven broederslaghten.

BEDTGENOOTEN.

Wie kon zich voor den wrock des dubblen huichlaers wachten?

THAMAR.

Och Absolon, is dit uw Hebrons Godevaert

BEDTGENOOTEN.

Dat is zijn Godtsbelofte, en onderdaenige aert.

THAMAR.

Nu wort de wet met glimp by ít Heidendom gelastert.

BEDTGENOOTEN.

Zoo gaet het telckens, als godvrughtigh zaet verbastert.

THAMAR.

Hy volght noch vaders les, noch vaders voorbeelt na.

BEDTGENOOTEN.

Wy zagen ít onweÍr in den droom, maer och te spa.

THAMAR.

Men zal door middelaers misschien zijn hart verzachten.

BEDTGENOOTEN.

Wy hoopen op ít misschien dien storm niet af te wachten. (*)

THAMAR.

Dat onweÍr is noch wijt.

BEDTGENOOTEN.

                                        Het buldert voor de poort.

THAMAR.

Te Hebron. hy hoeft tijt. men slaet zoo ras niet voort.

BEDTGENOOTEN.

Gelijck een loopend vier, gestoockt van medestemmers.

THAMAR.

Waer vint men die?

BEDTGENOOTEN.

                               Dat vraegh vry ons Jerusalemmers.

THAMAR.

Die zien naer David om, en niet naer Absolon.

BEDTGENOOTEN.

Men eert dí opgaende, en niet eene ondergaende zon.

THAMAR.

Zou ít volck zoo reuckloos den ouden heer vergeeten?

BEDTGENOOTEN.

Dat hangt aen een, gelijck de schakels van een keten.

THAMAR.

En zoo de keten breeckt?

BEDTGENOOTEN.

                                         Dan is de maght gedeelt.

THAMAR.

Hoe wenschelijk waer dit!

BEDTGENOOTEN.

                                         Hoe wort dees scheur geheelt?

THAMAR.

Met balsem van gena.

BEDTGENOOTEN.

                                   Die heelt geen misvertrouwen.

THAMAR.

Mijn vader is gestreng in elck zijn woort te houwen.

BEDTGENOOTEN.

En oock niet min gestreng in ít straffen, zonder maet.

THAMAR.

Waer bleeck dat?

BEDTGENOOTEN.

                           Vraeghtghe waer? wie eens naer Rabba gaet
Kan ít hooren, en alom in Ammons dootsche steden,
Die, wreet gerabraeckt, met hunne afgezaeghde leden,
In ysre tacken, en het gloeiend tichelvier
Verbrant, beklaeghden dat zy, dí oorloghsbanier
Opsteeckende, zoo trots zich tegens Juda kantten.

THAMAR.

Dat was het niet, maer eer ít mishandlen der gezanten,
Die tegens ít billijck recht der volcken en de wet
De wijde weerelt door natuurlijck ingezet,
Met hun gescheurde kleÍn, en half geschore baerden,
Van kinderofferaers, en gruwelijck veraerden,
Te rugge quamen by den koning, die hen zont.
Hy woegh de straf en ít quaet, tot dat het effen stont

BEDTGENOOTEN.

In ít minder quaet een zoon naer vaders hart te steecken?

THAMAR.

Een vaders hart verschoont, verkleent zijns zoons gebreken.

BEDTGENOOTEN.

De vader heeft noch flus de broederslaght verschoont,
En wort dus averechts bejegent, en geloont,
Met een nieuwen slagh in zulck een versche wonde.

THAMAR.

ík Verschoon het niet, dit is een lasterlijcke zonde,
Een rechte burgerkrijgh berockent tegens Godt.

BEDTGENOOTEN.

De maegen steecken hier elckandre naer den strot.
Dit zwaert moort blindeling, de broeder zijnen broeder,
De vader zijnen zoon. de dochter kent geen moeder.
Hier worstelen in ít bloet de burgers tegens een.
De huizen staen gedeelt, de steden tegens steÍn.
De bontgenoot ontziet verbont noch bontgenooten.
ít Omleggend Heidendom komt hier op aengestooten.
Het mengt zich in ít krackeel met een gemeine stem,
En wil het heiligdom en Godts Jerusalem
Tot in den gront met zwaert en fackelen verdelgen.
Zoo David zich niet belght, de hemel zal ít zich belgen.

THAMAR.

Ick hoor eení kreet opgaen van ít hof en hofgezin,
En ga de trap op naer de droeve koningin.

BEDTGENOOTEN.

Hier komt de veltheer aen, bestuwt met krijghskornellen.
Wy zullen, aen een zy, hem eerst zien orden stellen
Op wacht, en toght, en al. de krijghsraet is belaÍn,
De burgery verbaest. hoe wil dit spel vergaen?

JOAB. DAVIDS BEDTGENOOTEN.

JOAB.

Wachtmeesters, krijghskornels, waeckt rustigh met elckanderen.
Met zal van uur tot uur de leus of ít woort veranderen.
De ketens spannen, eer het oproer tí zamenrottí.
Men sla de ronde ga, verzekre, op ít hoogh gebodt,
Op halsstraf, Davids burgh, verzie de poort en vesten
Men dubble schildwacht. laet terstont, van vier gewesten,
De torens mannen. dat de lichte ruitery,
Den wegh naer Hebron op gespreit., de zuiderzy
In ít velt bespiede. laet de pelgrims ondervraegen
Naer tijding van dien oort, en ofze nergens laegen
Vernaemen. laet geení mensch passeeren, eer de wacht
Zijn naem opstekení, hem geley, daer hy te nacht
Vernachten zal. verdeelt u voort in alle staeten.
Dí Almaghtige beschaeme al die den koning haeten.

BEDTGENOOTEN.

O veltheer, hoe vervalt de kroon, en Davids rijck!

JOAB.

Schept moedt: Jerusalem is u een wisse wijck.

BEDTGENOOTEN.

Beschimp nu nachtgezicht, en spoockery, en droomen.

JOAB.

Het koningklijck gezagh wil haest het oproer toomen.

BEDTGENOOTEN.

Een hollend paert acht toom, noch sporen, nochte roÍ

JOAB.

Een hollend paert loopt eerst zich zellef doot en moÍ.

BEDTGENOOTEN.

Het smackt den heer in ít zant, dat hals en lenden kraecken.

JOAB.

Zoo fel niet, of de heer kan weÍr te paerde raecken.
Hy voerde ít Saul en zijne afkomste uit in ít endt. (*)

BEDTGENOOTEN.

In zijne jeught: nu wort hy ít harnas ontwent.

JOAB.

Dat bleeck hoe hy zich liet van Ammons wrevel trotsen.

BEDTGENOOTEN.

Dees jonge manschap zit in ít harnas vast, als rotsen.

JOAB.

Noch vaster dan de reus, de groote Filisteen?

BEDTGENOOTEN.

Dat was een lijfgevecht.

JOAB.

                                      Noch viel de reus te kleen.

BEDTGENOOTEN.

Het zwaert van Absolon is rede al opgeheven.

JOAB.

Gereet voor ons, om hem den wissen slagh te geven.

BEDTGENOOTEN.

Wy spelden ít onweÍr vroegh uit alle omstandigheÍn.

JOAB.

Hy ging vermomt, en wist zijn opzet fraey te kleÍn.

BEDTGENOOTEN.

Hy ging zoo niet vermomt, of vrouwen konden ít mercken.

JOAB.

Eer ít rijp was kon men dit met geen getuigen stercken.

BEDTGENOOTEN.

De tekens tuighden ít, had men oogen om te zien.

JOAB.

Het stont den vader toe hem ít klimmen te verbiÍn.

BEDTGENOOTEN.

De zoon heeft in het endt de grijns eens afgetrocken.

JOAB.

Dat ís beter dan geveinst, en heimelijck te wrocken.

BEDTGENOOTEN.

Hoe draegen wy ons best in burgerlijck geschil? (*)

JOAB.

Betrout u God en ons, en houdt u kloeck en stil.

BEDTGENOOTEN.

Hoe houdt de koning zich, te blint den zoon genegen?

JOAB.

Geduldigh, min voor zich dan om den zoon verlegen.

BEDTGENOOTEN.

Hoe sterck en krachtigh zijn de banden van natuur!
Wil hy hem keeren?

JOAB.

                               Ja, maer zonder dootquetsuur.
Hem deert des jongelings. hy wijt de snoods daeden
Den valschen bloetraÍn, die den jongeling verraeden,
Met kracht verrucken uit de heirbaen van de deught.
Hy kent dí oploopentheit en ít hitzigh bloet der jeught,
Van schalcken lichtelijck door treken te misbruicken,
Roofvogels, vet gemest, gewoon het oogh te luicken,
Tot schade van ít gemeene, en ongelijck te voÍn,
Alleen uit eige baet. het averechts vermoÍn.
WeÍrspannigheit, gewelt, de wulpscheit, zich vergeeten,
Scherp uitzien, elx gebreck ten breetsten uit te meeten,
Onmaetige overdaet, pluimstrijcken, en bedrogh
Is dí eersleep, die hem volght, en voort al wat íer noch
Aen vast is. kon een prins, met zulck een stoet behangen,
Zich oit intoomen van verkeerde en slimme gangen?

BEDTGENOOTEN.

Ghy zeght gelijck het is. wy mompelden by wijl,
Maer kropten ít lijdzaem in. ít verandren van den stijl
Der princen kan men eer beklagen dan verhoeden.
Als Godt wil straffen dan ontbreecken hem geen roeden.
Hy treckt den zegen van verkeerden dickwijl in,
En laetze vallen in eení averechtsen zin.
De hooghste wijsheit, sterck en lieflijck in ít beleiden,
Kan boven ons begrijp de stoffen toebereiden,
Tot datze in ít ende ít wit, wearop zy mickt, beschiet.

JOAB.

Zoo ziet uw hart gerust. wat my belangt, ík zal niet
Verzuimen voor de stadt en ít lant en u te waecken.
Wy zullen haest met Godt dien hoeck te boven raecken,
En gaen nu voort om hoogh eens uitzien van de tin.
Mevrouwen, treet in ít hof en sterckt de koningin.

THAMAR. DAVID. JOAB.

THAMAR.

Heer vader, ick heb hoop mijní broeder om te zetten,
Hem snel tí ontmoeten, zulck een jammer te beletten.
Vergunme dat ick met een ruiterbende treckí,
Uw vaderlijck gemoedt hem levendigh ontdeckí,
Hy zal zijn opzet, al te bloedigh en verwaten,
Op zusters bede, haer ter liefde, laeten vaeren.
Dí aertsvaders Jakob, wien ít aen omzicht niet ontbrack,
Smoorde Esaus bittren wrock, en schoof dit ongemack
Voorzichtigh van zijní hals. een vriendelijck bejegenen
Vermurwt een steenen hart. de hemel zal het zegenen.

DAVID.

Mijn dochter, ick betrou uw vredelievende aert
Zou niet eens schroomen op het punt van broeders zwaert
Met uwe bloote borst te paerde heen te rennen:
Maer die Achitofel, en zijn doortraptheit kennen,
Geloven niet dat dit verdragh te vinden staet.
Achitofel staet blanck, strafschuldigh aen verraet,
Ontvonckt het smeulend vier, en keert zich aen geen kermen,
Noch krijten, als hy zich magh by die koolen wermen.

THAMAR.

Een minnelijck verzoeck ten minste kan niet schaÍn.

DAVID.

Raet hem Achitofel uwí voorslagh af te slaen,
Zich met beloften noch verdragh te laeten paien?

THAMAR.

Zoo blijft het pleit in staet.

DAVID.

                                           Dan zal hy luider kraeien,
Indien de vader schijnt te zwichten voor den zoon,
Die wint met zulck eení klanck terstont de halve kroon.

THAMAR.

Belieft het u, laet ons hierop den veltheer hooren.

DAVID.

Trouwanten, haelt hem, dat hy afstijgh van den toren.
De tijt lijt geen vertreck. men hoort van overal
Gerucht van oproer, en dit ooreloghsgeschal
Slaet voort van stadt tot stadt. de bergen en de daelen
Geraecken op de been. verbaestheit vlieght de paelen
Des rijx met kracht voorby. alle aengrensende steÍn
Van ít Heidendom zien uit, en steecken ít hooft by een.
Zy rekenen den dagh nu eens te zien geboren
Om over ons Jordaen Godt stoel en Godt te stooren:
Maer toeft, als Godt ontwaeckt zal in- en uitlantsch spoock
Voor ít licht van zijn gezicht verdwijnen, als een roock.

THAMAR.

Daer komt de veltheer af. ít gelieve u hem te vraegen.

DAVID.

Mijn dochter, uw princes, getroost zich zelf te waegen
Om haeren broeder om te zetten, en zijní haet
Te blusschen, Godt ten dienst. wy neemen ít in beraet.
Zoo ghy ít geraeden vint, en nut, stem het mede.

JOAB.

Bemiddeltze ís lants rust, en is íer hoop van vrede.
Men zal haer eeren van den rijxstroom aen dí Eufraet,
Zy schooner keeren dan de schoone dageraet
Ons aenstraelt met den dagh. laet voortgaen zonder beiden.
De koning zeegne haer. ick zalze voort geleiden
Ter burghpoorte uit, en met een bende ruitery
Bestuwen.

DAVID.

               Godt verleen dat uw reis gedyí
Tot rust van ít heiligh rijck. mijn dochter, treck in vrede.
Levyten treet ons voor, en offer uwe bede
Den Godt van Abraham, of Thamars vredetoght
Den vader en den zoon noch eens verzoenen moght.

REY VAN LEVYTEN.
I.   ZANG

Princes, die haeckende naer vrede,
   Om vader en den zoon
   Op eení gelijcken toon
Te trecken, heentreckt uit de stede,
   Hoe lieflijck is uw tredt!
   Waer ghy de voeten zet,
Daer wassen lelien en geuren,
Een reghenboogh van schoone kleuren,
   En hartverquickend kruit.
   Men kieze al ít edelste uit,
En vlecht eení krans om u te kranssen.
Keer zoo, datze al rondom u danssen.

I.   TEGENZANG..

Dat ís billijck. eer en prijs is waerdigh
   Die ít vaderlijck palais
   Herstellen wil in pais.
Ay ziet, hoe spoetze zoo wilvaerdigh,
   Of zy dees jammerbron
   Noch tijdigh stoppen kon,
Daer endtloos onheil uit zou vloeien,
Waerby alle onbesneden groeien,
   Als hart en staet tegen hart,
   Geweer en vuist verwart,
Verblint, en heet op moort en schennis.
Het burgeroorlogh draeght geen kennis.

II.   ZANG

De burgerkrijgh der twalef stammen,
   Om ít gruwelijck bedrijf
   Aen een Levitisch wijf,
Broght Gibea in lichte vlammen,
   Stont haer en ít wraeckgespan
   Op hondertduizent man,
Holp Benjamins geslacht in dí asschen.
Toen moght zich in zijn tranen wasschen
   Een deerlijck overschot,
   Getreden, en bespot.
Dat quetste zelfs die ít velt behielen.
Wat velde een burgerzwaert al zielen.

II.   TEGENZANG.

Almagtige, zie uit den hoogen.
   Verhoe toch Josefs scha.
   Van Dan tot Berseba
Spant al de strijtbre jeught haer bogen.
   Veel duizent vloeckgemeen,
   Geharnast tegens eení,
In aentoght met gevelde speere
Hem dreighen, die, uwí naem ter eere
   Zoo veele steden won,
   Alle afgoŰn dempte en schon
Verdadigh toch uw volx behoeder.
De zuster stille haeren broeder.


Ingezonden door J.R. van Wijk op: 19 July 2001