Joost van den Vondel (1587-1679)

KONING DAVID IN BALLINGSCHAP.

HET VIERDE BEDRIJF.

DAVID. TWEEDE BODE. JOAB.

DAVID.

Men zwaeit de veltbanier op s burghpoorts hooge kruin,
En blaest van Hebron met de heldre bazuin.
Te wapen, dat het klinckt door Davids stadt en straeten.
De wacht heeft door t klincket den postbode ingelaten.
Trouwanten, rept u. haelt hem daetlijck hier voor t hof.
Daer komt hy, t aenzicht zwart begruist van zweet en stof,
En hijgende en vermoeit, kan naulijx adem scheppen.

BODE.

Godt spaer den koning. op, men moet de handen reppen.
Te wapen, heeren, op te waepen: het is tijt.
De vyant voor de poort. men wapen zich ten strijt.
Te wapen: op, de prins treckt aen met zijn standaerden.
Hy is in aentoght, draeft vast herwaert met de paerden,
Bezet de heirbaen. sluit de draeiboom, spoet u. voort.
Ick zie den prins van daegh te Sion voor de poort.

DAVID.

De rijxprinces is flus naer Hebron toe getogen.

BODE.

Gelijck een blixemstrael my snel voorby gevlogen,
Ten halven wege, met een ridderlijcken troep.

DAVID.

Laet hooren wat er wanckt. zegh op: hoe gaet de roep?

BODE.

Zo ras Absolon den stammen had gezworen,
Op t graf van Abraham, nam Arons zoon een horen,
En zalfde t schoone hooft in t midden van t volck,
Dat hem omschaduwde, gelijck een dicke wolck.
Hy kroonde t blonde haer met levendige straelen
Van gout en diamant. daer had ghy hem zien praelen,
Gelijck een morgenzon, met eene zwier van gunst,
Dat elck in twijfel trock of hier natuur, of kunst
De kroon spande in een man, van boven tot beneden
Volschapen, zonder smet doorgaens aen al zijn leden.
Leef lang, leef lang, prins, koning Absolon.
Leef lang, doorluchtste telgh. uw naem verdoof de zon
In glans en heerlijkheit, dat t gedurigh roepen
t Gejuigh van duizenden, gedeelt in twaelef troepen.
Hier op verhief zich voort een schel bazuigeschal,
Beantwoort met een galm van heuvel en van dal,
Die aen de sterren klonck. het offer wort ontsteecken.
Men deckte tafels. geen triomf, noch vreughdeteken
Ontbrack er. d offerprijs werdt rustigh opgedischt.
Men strooide in t hondert gout en zilver. ieder vischt
En grabbelt er. de wijn spring levendigh uit bronnen.
Geheele kudden, noch gebrade runders konnen
De menighten verzan. men hoorde een zelve stem
In duizenden. men sloot hier op Jerusalem
Te winnen, en den zoon in vaders troon te zetten,
Eer veltheer Joab schrap den degen quam te wetten.
Men stelde daetelijck het voetvolck in t vierkant,
Gewapent, eensgezint, om voort gelijckerhant
Te rucken naer de stadt. de koning met zijn paerden
Voert zelf den voortoght aen, op brullende standaerden
Van dieren. Kanan, zoo heerlijck als t oit was,
Zagh noit een braver jeught in t gouden harrenas.
Al gout is t dat er blinckt. de weelige livereien,
De wapenrocken, elck om t prachtighste. geleien
Den nieuwen koning, die, in t herte van dees pracht,
Op eenen zwarten muil trots uitsteeckt, als by nacht
De heldre morgenstar de starren komt te dooven,
En alt wat adem schept een schooner dagh beloven.
Recht voor hem heenen praelt de groote leeuwsbanier
Van Juda, en s rijx leeu straelt moedigh vlam en vier
Ten grimmige oogen uit. hy dreight zijn scherpe klaeuwen
In uwe kroon te slaen, nu Davids helden flaeuwen.
De stammen volgen hem, doch langzaem, na te voet,
Elck onderscheiden door zijn wapen, en vol moedt
Om ongestuit, recht toe, uw burgh en Salems wallen
En poorten teffens, als een springvloet, t overvallen.

DAVID.

Waer reedt Achitofel?

BODE.

                                   Recht achter s konings zoon.
De stammevaders, als hanthavers van zijn kroon,
Omringden hem, gekleet in purpre statiriocken,
Op hun strijtwagens, al van muilen voortgetrocken.
Dat gaf prins Absolon, de jonge Majesteit,
Een wonderbaren glans en glimp van wettigheid.
Dus wort hy aengeben met juichen, buigen, knielen,
Zoo verr men uitzagh, daer alle oogen op hem vielen.
De rotsgam rolde al voort, zoo wijt die rollen kon:
Godt spaer den koning, s rijx beschermer, Absolon.
Genadighste, waeck op: schut Josefs schande en schade.
Of breng de sleutels, op genade en ongenade,
Den erfgenaem des rijx, den jongen koning toe.
Is t Godts gehengenis, zoo kus by tijts Godts ro.
Al t heir spuwt vier en vlam, om Davids eer te minderen,
Haelt Saul uit het graf, het dempen van zijn kinderen,
Eischt wraeck om t overspel, bespat met bloet en moort.
Het is al lasteringe en schennis wat men hoort.

DAVID.

Ga daetelijck in t hof. verhael de koninginnen
Al wat ghy hoorde, en zaeght, t is tijt om tijt te winnen.

JOAB.

Zoo is t, genadighste. dees storm eischt kort beraet.
De Krethen, Plethen schrap. de knods raeckt licht op straet
Het graeu, de burgers zelf ontzien zich niet te mompelen,
De burghpoort en den burgh, en hofwacht t overrompelen.
Wy mogen op geen eedt van weifelaeren staen.

DAVID.

Of nootweer bieden, of in ballingschap te gaen,
Te vlughten, eer de prins de stadt koome overvallen.

JOAB.

Het lest waer raetzaemst: doch verlaeten wy de wallen,
Zoo zet hy zich op stoel, tenzy het Thamar keer.

DAVID.

Die hoop is uit: hier gelt geen tusschenspreecken meer:
De kans is al gewaeght. het oproer moet er onder,
Of over. deze statdt schijnt nu een lichaem, zonder
Het elste deel, het hooft, dat noch wat spartlen wil.
Elck ziet naer t zuiden uit. t ontvonckte vier smeult stil,
Zoeckt naer ontvonckbre stof, en komt het die te vatten,
De vlam zal uitslaen, en de daecken over spatten:
Den brengt men ydel hulp en water by der hant.
De baet- en staetzucht, wraeck, en haet, en misverstant,
En ongebondenheit hun hoofden t zaemensteecken:
Als naer een dootquetsuur een toevloet van gebreken
Des lichaems t zamenrot, tot ergernis van t quaet.
Zoo is t, helaes, gestelt met onzen krancken staet.
Maer laet ons raet met Gode en s rijx aertspriestren leven,
Eer wy besluiten, en ons op de vlught begeven.
Staffiers, vlieght heene: roept d aertspriesters hier voor t hof.
Laet dreigen al wat wil: t gedy Godts naem ten lof.
Ick zworf voor Saul lang in droeve ballingschappen.

JOAB.

Toen was de koning jong: nu vallen hem de stappen,
In zijnen ouderdom, te zuur: een hard gelagh.
Hoe trapt een wrevligh zoon, in uwen ouden dagh,
Den vader, in wiens hart hy plagh de kroon te spannen!
Wat baert een landverdriet al wolven, en tyrannen!

AERTSPRIESTERS. DAVID. JOAB.

AERTSPRIESTERS.

Lang leef de koning. Godt bewaere Jesses spruit.
De storm van oproer raest.

DAVID.

                                           Het ziet er bijster uit.

AERTSPRIESTERS.

Wat sluit men?

DAVID.

                       Onder Godts en Arons vollen zegen,
Te vlughten uit de stadt. t gelieve u te overweegen
Of t niet geraeden zy dit hollend wer den toom
Te vieren, liever dan stijfzinnigh, tegen stroom
En wint, de hulck des rijx in zulck een storm te waegen.
Wy sloten nodigh Godt en u om raet te vraegen.

AERTSPRIESTERS.

Genadighste, wij staen gelaeten onder Godt,
En s konings wijheit, en gereet op t hoogh gebodt
Te volgen wat tot heil des volx wort goet gevonden.
s Volx welstant is de wet, waer aen ghy staet gebonden:
Maer t is bedenckens waert of dit gevordert wort
Met voor te vlughten, eer de hooghste noot u port.
Ghy hebt in uwen dienst de Krethen, en de Plethen,
De nederstadt in dwang, door t spannen van de keten.
Uw helden, om hun deught en dapperheit ontzien,
Staen tegen duizenden, getroost hun t hooft te bin.
Wy schuilen noch, beschut van torenrijcke muren,
En graften, een gewelt, dat stormen kan verduren,
En voor t rammeien van den stormram suft noch zwicht.
Hoe zou dat schreeuwen, zoo een oorloghsman te licht
Zijn burgh en hooftstadt gaef ten rove aen wulpsche troepen!
Zy steecken u naer t oogh met bulderen en roepen,
Doch min het hart en moedt. dit lichte kaf wil haest
Verstroien, zoo de wint uw am, hier onder blaest.
De vroomen, op wier trou een vorst zich magh verlaeten,
Staen vast, en pal, een man zoo goed als tien soldaeten.
Men zifte weifelaers en trouweloozen uit:
Want los Godts heiligdom, den bontkist, tot een buit
Te schencken; liever ons gewijde en heilige orden,
In t blancke harnas, het zwaert op zy te gorden.
De Godtskist met triomfe en juichende geschal
Rondom gevoert, ten schimp des oproers, op de wal.

DAVID.

Dat u de hemel loon, voor uwe oprechte trouwe,
Gebleecken t onswaert, in het nijpen van dien rouwe.
Eerwaerdighsten, betrout wy weegen d eer van Godt
En u veel zwaerder dan geluck van aertsch genot,
Den scepter en de kroon, ons toegekeurt van boven.

AERTSPRIESTERS.

Is hier geen middel om dien rijxgloet uit te dooven,
Door tusschenspreecken, en belofte, en kloeck beleit?

DAVID.

Dees rijxkoorts heeft zich reede in t hart des rijx gespreit.
Wy zien geen middelen dien brant zoo dra te koelen.
Het krancke lichaem van den staet, benaut aen t woelen,
En flaeu van krachten, geeft den staetarts noch te ran
Of t maghtigh zy dien stoot en aenval uit te staen.
Wy hebben niettemin, of Godt ons troost gewaerdight,
Ons dochter Thamar, op haer aenstaen, afgevaerdight,
En wachten tijding, zoo misschien die eedle ziel
Door licht betrouwen niet in broeders ongunst viel.

AERTSPRIESTERS.

De broeder was dus lang haer wonder wel gewogen.

DAVID.

Noch heeft hy haer vermomt vertreckende bedrogen,
Doch eerst zich zelven, door zijn bloetran aengestoockt,
Daer nu het gansche lant te jammerlijck af roockt.

AERTSPRIESTERS.

Waer recht in zwang, dit stont dien bloetraet eerst te boeten.

DAVID.

Een eigen huisgenoot treet zijnen heer met voeten,
Achitofel, bewust van t hofgeheimenis,
Die lang gemeenzaem met den koning ging ten disch;
Een wonde in onze borst: maer gaende slimme gangen,
Wat wonder waert t, zoo hy in zijnen strick bleef hangen,
De steen, om hoogh gesmackt, quaem vallen op zijn hooft!

AERTSPRIESTERS.

Ruimt ghy Jerusalem, als balling, dat verdooft
Den glans der majesteit, dus lang by alle volcken
Aenbiddelijck, zoo wijt de hemel hangt met wolcken
Betrocken: en wat hoop van Sion wer te zien?

DAVID.

Verdrooft het min mijn glans, den vader op de knien
Zien leggen voor den zoon, hem smeecken om genade;
En hachelijck of my het smeecken quaem te stade.
(*) D aenstoockers van dit quaet, te gruweliljck verwoet,
By zich veroordeelt, geen gerustheit zien te moet,
Zoo lang de voorzaet leeft, en leght op zijne luimen,
Om t achterhalen, die hem t erfdeel leerden ruimen,
Waerover hy gezalft van Godt, den troon bezat. (*)

JOAB.

Indien ghy t vlieden stemt, ten minste laet de stadt
Verzien met eenen glans en koninglijcken luister
Van bedtgenooten: recht gelijck de zon, by duister
Benen de kim gedaelt, noch gansch niet onder gaet,
Tenzy ze een wijl een streeck van glanssen na zich laet,
Getuigen dat het licht te water, na et verdwijnen
In t westen, weder uit den oosten zal verschijnen.

AERTSPRIESTERS.

De veltheer vat het recht: dats raetzaem en gegront.

DAVID.

Ick had dien voorslagh op de tong, en in den mont,
En vind geraden tein van mijn bedtgenooten
Ten laeten in het hof. nu echter eens gesloten
Of niet het heilighdom, en priesterlijck geslacht,
En wat Godt hutte dient zal volgen. men verwacht
D artspriesterlijcke stem. wy stellen t aen uw oordeel.

AERTSPRIESTERS.

Al wat uw majesteit, Godts majesteit tot voordeel
Geraden vint en nut, bestemt d aertspriester m

DAVID.

Zoo rept u daetelijck, en houdt u t samen ree:
Want ons gelegentheit van uur tot uur wort slimmer.
Levyt en bontkist voor, dan t hof en joffrentimmer
Laet Kreeth, en Pleeth, en al het regement van Geth
Den hindertoght beklen, dat niemant ons belett,
Van t zuiden opkoome, in den staert sla met den degen.

AERTSPRIESTERS.

Wy reppen ons: wy gaen. Godt geve u zijnen zegen.

DAVID.

Heer Joab, ruck af uw gewapenden by een.

JOAB.

Genadighste, terstont, maer langs wat heirbaen heen
Getrocken, veiligh voor den snellen scepterrover.

DAVID.

De Beeckpoort uit, de brugh der beecke Cedron over,
Naer stadts Olijfbergh, on Bahurim oostwaert aen.
De weg valt reisbaer, om het rijzen van de maen.

JOAB.

Daer komt de koningin, bestuwt van bedtgenooten,
Bedroefde tronien, met traenen overgoten.

BERSABE. DAVID. BEDTGENOOTEN.

BERSABE.

Genadighste, wat raet met onzen Salomon,
Dit kint, uw erfgenaem, gevloeckt van Absolon?
Waer bergen wy uw spruit? wat schaduw zal haer decken?

DAVID.

Schep moedt, mijn koningin: wy staen op ons vertrecken.
Dit kint en gy zult m. bewaert, behoedt ons Godt:
Wy trecken algelijck een zelve deel, een lot.
Ghy hoeft de zorgh voor t kint den vader niet te vergen.
Vergeet de kroonen en scepters niet te bergen,
Het heiligdom des rijx: vooral vergeet dit niet,
En voort al wat on nu niet in de zinnen schiet.
Vertreck, en houdt u reedt met al de koninginnen.

BEDTGENOOTEN.

Helaes, wat gaet ons aen? wat raeden? wat beginnnen?

DAVID.

Het is besloten dat ghy t hof bewaeren zult.

BEDTGENOOTEN.

Vertrecktghe onder ons? zoo boeten wy de schult
Van anderen alleen. wat ramp wil ons gemoeten!
De vyant zal zijn lust baldaedigh met ons boeten.
Geene ontschult, noch bescheit houdt woesten by den toom
Van reden. och nu zien wy d uitkomst van den droom,
En t ysselijck gespoock. de leeu, die t velt zal winnen,
Mishandelt brullende d onschuldige leeuwinnen.

DAVID.

Laet vaeren ydelheit van droom en spoockery.
Het loop zoo hoogh als t wil, met houdt de vrouwen vry.
Hier valt geen wederstant: de stadt en t hof staen open.

BEDTGENOOTEN.

Waer bergen wy onze eer. nu zullen wy t bekoopen:
Want d overwinner schat zijne eer te kort geschiet.
O koning voer ons m, beho ons voor verdriet.

DAVID.

De Sanhedrin zal zelf t aentreckend heir gemoeten,
En offeren beleeft de sleutels aen de voeten
Des triomfeerders, die den vader overmagh,
En, jammerlijck misleit in zijnen ouden dagh,
Ten rijcke uitschupt. verhaelt hem vaders lest klaghten,
En droeven uitgang, of  t zijn hart noch moght verzachten
Men stilt een leeu door zoet en minzaem ondergaen.
Wat hoor wy? hier komt ons dochter Thamar aen.

THAMAR. DAVID. BEDTGENOOTEN.

THAMAR.

Ter goeder ure vinde ick u, heer vader, weder.

DAVID.

Ghy zette uw broeders wrock en blinde gramschap neder?
Hy luisterde naer u?

THAMAR.

                       Gelijck een dove rots
Naer t ruischen van de zee. hy bleef verstockt en trots.

DAVID.

Zoo hoopen wy vergeefs of ghy dit quaet moght heelen.

THAMAR.

Ick had met mijnen troep omtrent twee derdedeelen.
Naer Hebron afgeleght, toen hy ons tegen quam,
En stont op ons bazuin.  k viel hem te voet, hy nam
De zuster minnelijck, naer zijn gewoonte, in d armen,
En hief haer uit het stof, met hartelijck ontfarmen.
Ick hielt op zijn genade ootmoedigh by hem aen.
Met een bedruckte stemme, op elcke wang een traen,
En badt, waer t mogelijck, dien heirtoght noch te staecken,
Ten minste vader niet te quetsen, door t genaecken
Met zulck een vyantschap, noch reuckeloos zijn bloet,
Verkout van ouderdom, t ontstellen, maer t gemoedt
Des vaders, om den zoon tot stervens toe verlegen,
Te troosten, ick beloof hem al wat vaders zegen
Vermagh, oock zelf de kroon, met een gemeene stem
En tegenjuichen van geheel Jerusalem,
By vaders leven, te verzekeren, toe te wijden,
On naemaels hierom met zijn broeder niet te strijden.
Hy eischt mijn last te zien. ick nam dien last op my,
Dit uit te voeren met verlof van vaders zy.
k Verzekerde hy zou by uitstel meer verwerven,
En badt hem zich noch al zijne afkomst niet t onterven
Door wapens, en gewelt, hy scheen ten leste een wijl
Te luistren naer dien toon, en lieffelijcken stijl:
Maer uw Achitofel sloegh al dien handel gade,
Versteurde het gespreck, en keerde t al ten quade.
Ten leste zwoer hy, borst met dreigementen uit,
Indien Jerusalem verhardt den intoght stuit,
Haer poorten en den muur ter aerde toe te slechten.
Zoo luidt zijn afscheit. kies te vlieden, of te vechten.
Geen middel is er om zijn gramschap t ondergaen.
Hy ruckt al brullende en verbolgen herwaert aen.

BEDTGENOOTEN.

Zoo brult de jone leeu, en dreight de hofleeuwinnen.
Wat raet? wat gaet ons aen? wat zullen wy beginnen?
Tien bedtgenooten, elck als een verlaete weeu,
Geschonden, geschoffeert, verslonden van den leeu.

THAMAR.

Zal mijn heer vader dan Jerusalem verlaten?

DAVID.

Wij trecken heen, gevolght van alleby de staeten,
Het priesterdom, en t hof, waer d Opperste ons geley.

THAMAR.

Och, wat ontmoete my een lant- en stadtgeschrey!!
Behaeghde t vader dat uw dochter m moght trecken.

DAVID.

Uw blijven zal misschien tot vaders voordeel strecken.
k Beveel dees schreienden in uwe hoede, keer
Al wat ghy keeren kunt. k beveel, beschut haere eer,
Gelijck uw moeders. wisch de tranen van uw kaecken.
De slagh, die my raeckt, zal een iegelijck niet raecken.

THAMAR.

Helaes, verlaet ghy ons, in dezen droeven schijn?

BEDTGENOOTEN.

Och, geeftghe duiven, die toch zwack en weerloos zijn,
In s havix klaeuwen?

DAVID.

                                Dit s besloten by ons allen.

BEDTGENOOTEN.

Most dan dit heiloos lot ons juist ten deele vallen?

DAVID.

Ghy zijt geluckiger dan wy, en zet geen stap
Den drempel over; wy gaen heene in ballingschap,
Onzeker waer men zal ter neder slaen in t ende.

THAMAR.

Mevrouwen, weest getroost, wat jammer, wat elende
U overkomt, dat komt my over. broeder zal
Zich draegen als t bedtaemt, zijn zuster te geval.

DAVID.

Welaen dan, weest getroost, en wilt op Godt betrouwen,
Die ons met blijschap wil vergaderen, mevrouwen,
Mijn dochter, dat ick u voor t leste een kuss.  t is tijt
Te scheiden voor een wijl. waertoe al dit gekrijt?
Dit schreien baet niet. nu mijn dochter, troost dees droeven,
U zelve m. schept moedt. de hemel wil beproeven
Wat ons gedult vermagh.

THAMAR.

                                      Och vader, gaet ghy heen?

BEDTGENOOOTEN.

Hy gaet in ballingschap, verlaet ons hier alleen.

THAMAR.

Naerdien het Godt belieft, laet u een hart inspreecken.
Wat my belangt: betrout u zal geen hulp ontbreecken.
k Heb broeder menighmael getroost, en nergezet,
In zijne ballingschap naer mijne maght geredt.
Wat leedt hy niet, vervolght, gelastert, en besproken,
Schoon hy rechtvaerdigh zich aen Ammon had gewroken!
Noch loof ick niet dat hy zijn lijden eeuwigh kaeut,
Uit wraeck zijn vaderlant en vaders hart benaeut,
Daer hy de kroon in spant. Godt straff den raet, die wrockend
Den jongling stijft in t quaet, zoo groot een quaet berockent,
Den vader en den zoon gescheiden hout, en lacht
In zulck een lantbederf. de koning moet te nacht,
Versteecken in een hol, en onderaertsche kuilen,
Zich met zijn koninginne en erfgenaem verschuilen:
Wy mogen veiligh in het hof te ruste gaen.

BEDTGENOOOTEN.

Godt geeft dat dit, gelijck ghy voorspelt, magh bestaen.

THAMAR.

Men spoet de reis met kracht: zy hoeven tijt te winnen:
Laet ons terwijl in t hof vergaeren onze zinnen,
Verstroit door al t gewoel. vertrecken aen een zy.
Nu ebt hier t heil van t hof: verwachten we t gety.

DAVID.

Jordaen, die boven stond, beneden
     Den doortoght schonckt, door Godts gena,
     Aen t heilrijck heir van Josua,
Een wonder voor den onbesneden:
     Waerna de stammen, rijck van buit,
     De dertigh rijcken deelden uit:
Nu hoeftghe uw water op te trecken
     Te stoppen uwe glaze kruick,
     Op dat de koning, stil, ter sluick,
Uw kil doorwaede, en zich magh decken
     In een woestijne voor zijn kint,
     Van hem zoo vaderlijck bemint.
Och, Absolon, geen vrouweliefde,
     In tonder van het jonge bloet
     Gevat, ontsteeckt met zuclk een gloet,
Als ghy het hart van vader griefde.
     Wat hadghe my, nu afgeslooft,
     Met uwen bloessem niet belooft!
k Heb Jonathan, in t velt verslaegen,
     Mijn halsvrient, die mijn leven stut,
     Voor vaders blinden wrock beschut,
Zoo niet betreurt: leght ghy my laegen?
     Doorstietghe my, ghy zoudt, smert!
     Uw hart doorstooten in mijn hart.
O hof, k getroost my u te missen.
     D Alziende kent hier d oirzaeck af.
     Hy kan, na d uitgestaene straf,
De traenen van mijn aenzicht wissen.
     t Verschiltme luttel of ick leef,
     Als Godt het Absolon vergeef.
k Laet d uitkomst van mijn leedt den Oppersten bevolen.
Hy heeft den pael gestelt, hoe lang my staet te doolen.
Hier komen Levys zoons gepaert ter hutte uittren.
De Godtskist volghtze, met d aertspriestren gaenwe heen,
Dat my de koningin, met onzen jongen zoone
En t vrouwentimmer, volg. de toeverlaet der kroone,
Helt Joab volge ons, en al t hof, en lest de wacht
Des burghs, gesloten met de trou van d oorloghsmaght

REY VAN LEVYTEN.
ZANG.

Wat was t een heerlijck praelen,
     Toen gansch Jerusalem,
     Een hart, een ziel, een stem,
Helt David in quaem haelen!
Die op het punt van t slaghzwaert,
     Den Filistijn ontrooft,
     Hun toonde t reuzenhooft,
Dat flus al t heir verdaghvaert.
Men zagh den helt geleien,
     Daer hy met eere tradt
     Ter poorte in van de stadt,
Op bommen en schalmeien.
Men hoorde joffrekeeln,
     Gestelt op Jesses lof,
     Hem voortren of het hof,
En dezen lofzang speelen:
Wie staet nu niet verwondert?
     Om Geth het hooft te bin
     Sloegh koning Saul tien-
Helt David honderthondert,

TEGENZANG.

Nu treckt s rijx heilant heenen,
     Die dertigh jaeren prat
     Den stoel des rijx bezat,
Baervoets, met blote beenen,
Het hooft met rou behangen,
     Van jaeren overlast.
     De traenen rollen vast,
En bigglen langs de wagnen,
Nu moet hy nootdruft prachen,
     In ballingschap versmaet,
     Gevloeckt, vervolght, gehaet,
Den vyant hooren lachen.
Al s helts doorluchte daeden
     Vergeet men. in t niet snoot?
     Zijn hof- en dischgenoot
Durf zijnen heer verraden.
Al t stamhuis, vol geschater,
     Bestormt des vaders troon,
     Verslingert op den zoon,
En valt hem toe, als water.

SLOTZANG.

De koning leerde ons niet te bouwen
     Op menschen reuckeloos,
     Lichtvaerdigh los, en broos,
Maer met een onverwrickt betrouwen
     Op Godt alleen te staen.
     De weerelt, als de maen,
Is wisselbaer, dan heel volscheenen,
Dan half, dan minder, dan verdweenen.
     Wat s nu t gekroonde hooft?
     De glans is uitgedooft.


Ingezonden door J.R. van Wijk op: 19 July 2001