Joost van den Vondel (1587-1679)

Gijsbreght van Aemstel

Op den Nieuwen Schouwburgh

Aen den raedsheer Nikolaes van Kampen

Wy bootzen t groote Rome na in t kleen,
     Nu Kampen bezigh is met bouwen,
En na den hemel vaert met hout en steen.
     Geschut noch donders van kortouwen
Versteuren hem, terwijle Spinola
     Van boven ziet zijn maenden krimpen
In s Princen weecken, en hoort in Breda
     Ons kort, zijn lang belegh beschimpen.
De bouwkunst bloeit in t midden van t gevecht.
     En opent schouwburgh en tooneelen;
Daer strijckt de grijze Raed het voorhoofd slecht.
     En word door droeve en blijde speelen
Verquickt; daer groeit ons Amsterdamsche jeughd,
     Die in haer schick den bouwheer prijzen,
Zoo dat zijn naem, op t schatren van haer vreughd,
     Tot in den boogh om hoogh koomt rijzen,
En stuit er op, en barst ten venstren uit.
     Pompejus zou zijn eer benijden,
En Scaurus zelf, vernamen zy t geluid,
     Dat, naet verloop der eerste tijden,
Hun faem verdooft, mits t oude Rome vlack
     Ter aerde plofte met zijn wallen,
En t ijsselijck gevaerte kreegh een krack,
     In puin begraeven of vervallen.
De krijgh ziet heiligh noch onheiligh aen:
     Wat kan er tegens staen?