Joost van den Vondel (1587-1679)

Klinckdicht

Noch leeft, tot Hollands heyl, de wachter van den tuyn,
Gebroken door en door met diepe waterplassen,
Omheynt met stroomen hier, en daer met broeckmoerassen,
Met golven ginder, die sich wentelen in duyn.
Noch tart u Fredricx helm, verwaende koningskruyn,
Die op uw’kroonen noch meer kroonen waent te tassen.
Koom aen, eer dat hy self uw’ steden koom verrassen,
En doe uw’heerlijckheid vergaen in roock en puyn.
Ghy dreyght hem, doch vergeefs: ghy dreyght den onvervaerden,
Die voomaels, by den Roer, omcingelt van uw’paerden,
Trots paerd en ruyter velde, en redde sich ’er door.
Sijn lemmers deughd versmaed de sne der Spaensche klingen;
Sijn rusting uw’ pistools. ’t Is quaed een’ leeu te dwingen,
Die door ’t beautste streeft, en maeckter ’t ruymste spoor.