Joost van den Vondel (1587-1679)

MARIA STUART.

HET DERDE BEDRIJF.

PAULET. DE GRAVEN.

PAULET.

Belieft den Heeren my iet anders te bevelen?
Ick heb den hoogen last gevolgt in alle deelen,
Beval twee EdeliÍn de kamer van Mevrouw
Verzekerde het huis zorghvuldigh en getrouw
Met stercker wacht dan oit, om onraet uit te sluiten.
Nu vreest men met den dagh alree den drang van buiten,
Eer ons ít nieuwsgierigh volck, en meer dan ít enge perck
Der zale bergen kan, met dringen vallí te sterck.

DE GRAVEN.

Men houde het kasteel en zijne poort gesloten,
En opene ons klincket by tijts voor luttel Grooten
Van Adelijck geslacht, of Ridderlijcken staet;
Doch met eerbiedigheit, bescheidenheit en maet.
Het sta den Ridder vry twee dienaers in te brengen,
Den Edelman slechts eení. Dat zich geen andren mengen
In dien benauden drang dan wacht en slotgezin.
Men neemí van buiten sleehts tweehondert koppen in.

PAULET.

Al wat ghy meer beveelt dat laet ick my behagen.

DE GRAVEN.

Hoe heeft die droeve zich na uw vertreck gedragen?

PAULET.

Bedaert en min noch meer dan een die ergens reist,
En eerst bezorght het geen de henevaert vereischt.
Zy laet het avontmael wat tijdiger bereiden,
Om voort haer noodigh werck te spoeden, voor het scheiden,
En neemt met matigheit haerí nootdruft, zoo gerust,
Gelijckze plagh, en als van geen verdriet bewust
De tafel luistert vast naer heur gezoute woorden;
Een troost en hemelval voor díooren, die dit hoorden.
Zy vraeght Burgon of hy, als zy, oock nam in acht
Hoe sterck de waerheit is, en met hoe groot een kracht
De Waerheit Logentael den mont weet op te breken,
Om door die vyandin ít gelochende uit te spreken.
Het vonnis, zeghtze, ít welck my scherp ter straffe daeght,
Verwijstme, als eene die Elizabeth belaeght,
En niettemin wil Kent dat ick het licht zal derven,
En sterven, eer door my zijn Godtsdienst koom te sterven;
Getuigenis, die dus gehouwen op zijn graf,
My eer ten roem gedijt dan tot schandael en straf.

DE GRAVEN.

Zij ga hier op getroost den slagh des doots verbeiden

PAULET.

Zij drinckt, naíet avontmael, en voor het jongste scheiden,
Zoo rustigh als bedaert, haer stoet den scheidranck toe,
En wil dat hooft voor hooft haer hier bescheit op doe:
Die wachteri ít op hun knien, nu Godt het wil gehengen.
Daer ziet men elck den wijn met zoo veel tranen mengen
En nocken en misbaer, dat zelf een Edelman,
Die ít my verhaelt, zich niet van tranen spenen kan.
Een ieder bidt gena voor ít geen er zy misdreven.
Zy zelve smeeckt, men wil haerí misslagh oock vergeven,
Vertroostze, als eene die den kercker vol verdriet
Geopent, en in ít licht van ís hemels blijschap ziet:
Zy wil een iegelijck in haer gebedt gedencken,
By Godt en díEngelen, die haer van boven wencken
Aldus geneestze, ít hart, ter doot bedroeft en kranck.

DE GRAVEN.

Het hofgezin verliest by haren ondergangk.

PAULET

Zy neemt de pen, en schrijft op ít spoedighste drie brieven,
Te leveren (hoewel alleen op uw believen)
Den Koningk te Parijs, en Guize, en eenen hier,
Bevelende haer ziel den Biechtvader, hoogh en dier.
Zy leest haerí jongsten wil, en staet van lijfcieraden,
Juweelen en gesteente, en giften en gewaden;
En deelt den reetsten schat aen haer getrouwen uit,
Waer na zy zich terstont in haer gebecel sluit,
En díuren nu besteedt tot bidden en tot waecken.

DE GRAVEN.

ít Gaet wel: ít gestarrent daelt. Wie durf ons hier genaecken?

MELVIN. DE GRAVEN.

MELVIN.

Dat uw Genade zich mijn aenspraeck tech niet belgh.
Een druck te groot, en dien ick levendí naeuw verzwelgh,
Verruckt my, om by naeht de Heeren noch te spreken;
Hoewel ick ducht vergeefs: het streckí ten minste een teken
Van ít eerlijck hart, verknocht aen zijne Koningin.
Hofmeester, hou u rust: wat komt u in den zin?

MELVIN.

Is ít vruchteloos, ít gedy tot rust van mijn geweten,
Indien ick eenighzins my zelven hebbí gequeten.

DE GRAVEN.

Indien ghy met uw tong dit schellemstuck vergult?

MELVIN.

Ick onderwint my niets te weten van haer schult,
Of onschult aen dit stuck, waer van de menschen spreken:
De Rechters weten best wat hier van zy gebleken
Of niet: ík geloof alleen (indien ickze anders ken
Uit haren ommegangk, als die haer dienaer ben,
En gansch onzijdigh, best getuigenis kan geven)
Dat zy de zuster noit gedongen hebbí naer ít leven,
En hier op is getroost ít ontfangen dezen slagh,
Waer op het hoogh gerecht en díallerjongste dagh
Zal volgen, tízijner tijt, om al die vonnis vellen
Voor ít al doordringende oogh van Godt te Recht te stellen.

DE GRAVEN.

Zy hou zich dan getroost, en klaeghí niet over ít lot
Van ít Recht, het welck ons staet te wettigen voor Godt.

MELVIN.

Zy kende schult noch Recht in dit geschil, en echter
Beveelt men tegens Recht haer Majesteit den Rechter.

DE GRAVEN.

Het heiligh Recht is blint, en kent geen Majesteit.

MELVIN.

De Majesteit geen mensch, maer Godts almogentheit.

DE GRAVEN.

Geen Hoogheit was het Recht der wetten uit ontwassen.

MELVIN.

De hemel straftze zelf, die op geen wetten passen.

DE GRAVEN

Zoo most het Recht te lang op díaerde stille staen.

MELVIN.

Men onderscheide hier den Vorst van onderdaen.

DE GRAVEN.

Zoo doenze, die hier op rechtvaerdigh vonnis strijcken.

MELVIN.

De mindre vonnist hier dan over ít hooft der Rijcken?

DE GRAVEN.

Marie buige ít hooft voor Vrouw Elizabeth.

MELVIN.

Zy staen gelijck van Godt op ís weerelts troon gezet.

DE GRAVEN.

Hier heerscht Elizabeth alleen, en geen Marye.

MELVIN.

Dat haere heerschappij tot heil des volcks gedye.

DE GRAVEN.

Het heil des volcks eischt straf van zijne vyandin.

MELVIN.

Een heilige, een gezalfde, een vrye Koningin?

DE GRAVEN.

Een tijtelkoningin, een Koningins gevangen.

MELVIN.

Gevloden in haer schoot, doch luttel heusch ontfangen.

DE GRAVEN.

Verstooten van haer volck en Rijck, en aengeklaeght.

MELVIN.

Onwettigh tegens Recht en reden uitgejaeght.

DE GRAVEN.

Wy willen dat geschil hier slechten, noch bepleiten.

MELVIN.

Ten minste draeght ontzagh den glans der Majesteiten.

DE GRAVEN.

Aen die geen Majesteit oit quetsten door verraet.

MELVIN.

Wat stroit men niet al uit door vyantschap en haet?

DE GRAVEN.

Wy laten ons door haet noch vyantschap vervoeren.

MELVIN.

Het godtlijck Recht verbiet Gezalfden aen te roeren.

DE GRAVEN.

Dit Recht gebiet, dat zy den moort ten spiegel diení.

MELVIN.

De Koningk David zelf heeft Saul wel ontzien.

DE GRAVEN.

En Davids zoon ontzagh niet eens zijní outsten broeder.

MELVIN.

Die stack hem naer de kroon, door voorbe van de moeder.

DE GRAVEN.

En deze heeft zich lang aen ís anders kroon vertast.

MELVIN.

Ontschuldigh wortze met haer schoonvaers schult belast.

DE GRAVEN.

Zy heeft het mee bestemt, dies wort het haer geweten.

MELVIN.

Die wonde is lang gezalft.

DE GRAVEN.

                                        De nasmert niet vergeten.

MELVIN.

Men zie hier stam en bloet en eigen maeghschap aen.

DE GRAVEN.

Hier gelt geen bloet, al zou die gansche stam vergaen.

MELVIN.

Zult ghy uw handen dan zoo woest aen ít gastrecht schenden?

DE GRAVEN.

Aan een, die voester was van endelooze ellenden.

MELVIN.

Gevoedt door ít ongelijck, dus lang haer aengedaen.

DE GRAVEN.

Men heeft gewapent trots naer ís Rijcks bederf gestaen.

MELVIN.

Naer vryheit, om dees duif uit ís kerckers klaeu te slaecken.

DE GRAVEN.

Zich meester van de staet en ít Koningkrijck te maecken.

MELVIN.

Zoo jagen achterdocht en vrees haer eige schim.

DE GRAVEN.

Men denckt zoo erregh niet, of ít valt noch ruim zoo slim.

MELVIN.

Een krijghsgevangen zelf verschoont men naer de wetten.

DE GRAVEN.

Gevangens, die zich niet door lantverraet besmetten.

MELVIN.

Gevangens, die met kracht zich redden uit dien noot.

DE GRAVEN.

Gevange Koningen zijn menigmael gedoot.

MELVIN.

Men brengí geen voorbeelt by dan met gelijeke reden.

DE GRAVEN.

Aldus lieeft Konradijn verdiende straf geleden.

MELVIN.

Een onverdiende straf, van duizenden vervloeckt.

DE GRAVEN.

Zijn misdaet blijckt te klaer, indien menze onderzoeckt.

MELVIN.

Hy dong in ít harrenas naer Karels kroon, en leven.

DE GRAVEN.

Hoe kan ít Elizabeth Marie dan vergeven?

MELVIN.

Die quam hier wapenloos en smeeckende in haer hof.

DE GRAVEN.

En sedert hier gehooft, verliepze zich zoo grof.

MELVIN.

De Koning Konradijn versteurt de rust der Kercke.

DE GRAVEN.

En deze niet zoo stil, dat ieder het niet mercke.

MELVIN.

Onschuldigh draegtze al ít geen men aenschrijft op haerí naem.

DE GRAVEN.

Zoo schendigh, datmen zich der blijcken billick schaemí.

MELVIN.

Ontslaetze, en al het Rijck met eenen van die zorgen.

DE GRAVEN.

Ontsla ons Rijck van zorgh.

MELVIN.

                                            Verzekert het door borgen.

DE GRAVEN.

Wat borgen hielden oit een Koningin in toom?

MELVIN.

Verbint den zoon by eede, en Guize haren oom.

DE GRAVEN.

Geen borge kan de Staet des Rijcks gerustheit geven.

MELVIN.

Haer leven streckt een schilt, en berght heur nabuurs leven.

DE GRAVEN.

Noch beter door haer doot, die velle al ít oproer neÍr.

MELVIN.

Dat slaet dan licht zijn oogh op eení uitheemschen Heer.

DE GRAVEN.

Op Spanje? die is wijt van ít Britsche strant gezeten.

MELVIN.

Kan Vrankrijck zijn gekroonde en zuster wel vergeten?

DE GRAVEN.

Wy zijn de wraeck getroost, indienze ons oorloogh vergth.

MELVIN.

Genade baerde oit gunst, daer straf den wrevel terght.

DE GRAVEN.

Genade stijft, de straf verschrickt den lantverrader.

MELVIN.

Het maeghschap grenst te na.

DE GRAVEN.

                                              Het vaderlant noch nader.

MELVIN.

Bewaert uw Koningins kronijck voor zulck een vleck.

DE GRAVEN.

Indien rechtvaerdigh Recht tot schande of laster streckí.

MELVIN.

Ziet toe, ghy zult het Recht der volcken overtreden.

MELVIN.

Geensins ít byzonder recht, het heil van volck en steden.

MELVIN.

ít Vergaet hem zelden wel die ít Recht der volcken schent.

DE GRAVEN.

Wie recht doet naer den eisch, ontziet geen dreigement.

MELVIN.

ít Natuurrecht lijdt dit niet, en spreeckt het vonnis tegen.

DE GRAVEN.

Dat lijt geen zusterslagh, noch houdt die kromme wegen.

MELVIN.

Men kan de vangenis verzwaeren tegens list.

DE GRAVEN.

Zoo doet men, met een zerck te rollen op de kist.

MELVIN.

Het gansche Christenrijck zal ít vonnis overweegen.

DE GRAVEN.

Wy overwoegen ít eerst: nu staet ons Recht te pleegen.

MELVIN.

Te vellen zulck een hooft met een verwate bijl.

DE GRAVEN.

De Rechtbijl houw slechts toe: ít is Engelanders stijl.

MELVIN.

Een Engelsch oir gedoemt van Engelse onderzaeten?

DE GRAVEN.

Van ít volle Parlement, en driederhande staeten.

MELVIN.

O Hendericken, voelt ghy dit niet in uw graf!

DE GRAVEN.

Zy voelen dat er heersche een nazet van hun staf.

MELVIN.

Besprenckelt met dit bloet, uit hunnen stam gesproten?

DE GRAVEN.

Geen bloet uit dertelheit, maer hooge noot vergoten.

MELVIN.

Gevolgt van naberouw en tranen, doch te spa.

DE GRAVEN.

Van juichen en triomf en blijdschap, zonder ga.

MELVIN.

Triomfen op het lijck van zulck een hooghgeboren?

DE GRAVEN.

Noch liever haer dan Vrouw Elizabeth verloren.

MELVIN.

Noch liever geen van beide, en bloet met bloet vereent.

DE GRAVEN.

Zoo paey men bloet met bloet.

MELVIN.

                                                Daer gansch Europe om weent?

DE GRAVEN.

Een korte wijl, tot dat het lichaem leggí begraven.

MELVIN.

Een Koningin, van Godt verrijckt met zoo veel gaven?

DE GRAVEN.

Met gaven, lang misbruickt, ten val van menigh Heer.

MELVIN.

Bekommert met haer kruis en leven Staet en eer.

DE GRAVEN.

Wat is er bloet gestort, om haer in staet te houden!

MELVIN.

Dat treffe op ít hooft van hun, die haer de moeiten brouwden.

DE GRAVEN.

De rust van Engelant en Schotlant hangt aen haer.

MELVIN.

Die tíelckens vrede zocht en kocht, op heur gevaer?

DE GRAVEN.

Die noit zich naer des tijts gelegenheit wou vlyen

MELVIN.

Gewilligh, en zoo veel haer errefrecht ken lyen

DE GRAVEN.

Wieít heerschen luste, leerí zich zelf te buiten gaen.

MELVIN.

Zoo verre dit met haer geweten kan bestaen.

DE GRAVEN.

Zoo verre zullen wy haer misdaet oock verschoonen.

MELVIN.

Ghy zult dien grooten zoon in zijne moeder hoonen.
Hoe wil die jonge Vorst, hoe wil dit ziedend bloet
Opbobbelen van toorne, en met verbolgen moet
Te paerde in ít harrenas met zijn gehoonde Schotten,
Gestreckt van over zee, op dit barbarisch knotten
Des overouden stains van zulk een brave spruit,
Het moederslaghtigh volck bestoken, niet om buit,
Of roof en snoot gewin, maer door het eerlijk vechten
Zijn moeders ongelijck met bus en degen rechten.
Geen kans stont oit zoo schoon of ít keerde op ít ongezienst.
Ick bid verschoon Mevrouw, uw eigen kroon ten dienst.

DE GRAVEN.

Dat staet geensins aen ons, aen last en tijt gebonden.

MELVIN.

Door uitstel wort het Recht, zoo ít Recht zy, niet geschonden.

DE GRAVEN.

Wy kunnen niet een uur verlengen haeren tijt.

MELVIN.

Men schelt haer niet den hals, maer luttel dagen quijt.

DE GRAVEN.

Wat nut kan uitstel haer, die lang gedoemt zat, geven?

MELVIN.

ík Verzeker u, men pleit tot berging van haer leven.

DE GRAVEN.

Is al vergeefs gezweet, geronnen, en gepleit,
Dit schrift is dí eige hant van haere Majesteit.

MELVIN.

De wraecklust heeft misschien de pen dit afgedrongen.

DE GRAVEN.

Monarchen tekenen door niemants maght gedwongen.

MELVIN.

Zij kan veranderen van opzet en beraet.

DE GRAVEN.

En trofíer midlerwijl een onheil onzen Staet?

MELVIN.

Men komt noch tijts genoegh om zulck een bloet te storten.

DE GRAVEN.

Wy willen onzen last verlengen noch verkorten.

MELVIN.

Hy eert den zoon op ít hooghst, wie zijne moeder eert.

DE GRAVEN.

Den zoon, die tí Edenburgh, te Londen niet regeert?

MELVIN.

Hy moet Elizabeth door ít Recht der kroone volgen.

DE GRAVEN.

Die hope paeit zijn wraeck, hoe grimmigh, hoe verbolgen.

MELVIN.

Een vorst ontveinst zijn leedt, en wreeckt dan díeuveldaet
Der oudren in ít eindt met woecker aen hun zaet.

DE GRAVEN.

Rechtschapen Engelsman liet noit zich zoo verbluffen,
Dat by in zijne plicht, hem opgeleght, zou suffen
Om iemants dreigement. Wie Stuarden ontziet,
Verdient geen eere, daer Elizabeth gebiet.

MELVIN.

Men leest van Rechters, die gevangens ít lijf verschoonden,
Het welck de meesters hun, gelijck een weldaet, loonden,
Dewijl het vonnis lagh uit hevigheit gevelt.

DE GRAVEN.

Dit is met rijpen raet te langkzaem ingestelt,
Om nu zoo reuckeloos en schichtigh in te trecken,
Dat onder ít morrend volck slechts oproer zou verwecken
Dewijl ít verkondight wert by steeckende trompet.

MELVIN.

oploopende gemeent wort lichtlijck neÍrgezet,
Indien de predickstoel zich wacht dien haet te voeden,

DE GRAVEN.

Het is der herdren ampt hun kudden zoo te hoeden

MELVIN.

Zy hebben na dit bloet nu menigh jaer gedorst.

DE GRAVEN.

Uit yver tot de Kerck gesproken uit de borst.

MELVIN.

Hoe yverde Mevrouw om dí eendraght van Brittanje!

DE GRAVEN.

Om ít eilant onderdaen te leveren aen Spanje.

MELVIN.

Noit quetste ick, zeghtze, ít Recht van Engelsman of Schot:
ít Geweten wroeght my niet: ík beroep my zelf op Godt,
Die weet hoe vreedtzaem ick de tweedraght zocht te schuwen:
Hoe ick mijn zuster kende, oock zellef in ít herhuwen,
Veel lager dan mijn staet na dat men ít huwelijck
Met Zweeden, met de kroon van Spanje en Oostenrijck
Erglistigh had gestuit. Hoe heeft men my gedolven
In eenen poel van bloet, gedompelt in de golven
Van wederspannigheit en laster en verdriet!
He heeft men my gelockt, getroont in dit gebiet,
Met zulck eení schoonen schijn van trouweloos beloven!
En van haerí Staet ontzet, van vrydom gaen beroven
En vrouw, ter heerschappij geschapen al te fier,
Gedwongen ter gena van schiltwacht en cippier,
En reis op reis gesleurt van díeene op díandre sloten.
Hoe zuiver schouden my de besten, en de Grooten,
Gestelt tot onderzoeck, oock zelf in Norfolcks zaeck!
Hoe stout ick oit mijn woort,en noit naer wederwraeck!
En entlijck nu men hier dit lichaem, aen de keten
Van twintigh jaren wrocks en kerckers, ziet gesleten,
Verwijst men ít hooft ter bijle, op een gesmede wet.
Indien Marie dus haťr nicht Elizabeth,
(Wiens stoel de hemel noch op Stuarts wensch wil zegenen)
Met reden en bescheit in ít aenschijn moght bejegenen;
Hoe waer het mogelijck, dat zy zou treden tot
Dit schouspel, en dit hooft zien gapen op ít schavot;
Ghy Heeren, kan het zijn, verstreckt nu middelaren
En eigent u dien roem van ít oir des Rijcks te sparen,
Ten minste naer uw macht: voor zulck een weldaet zy
En blijf de hoogste uw loon. Helaes! vergeeft het my
Indien ick wat te brusk een weduwe verweere,
Gedreight met zulck eení val, dien díallerhooghste keere.

DE GRAVEN

Vertreck terstent van hier, en breeck dees woorden af.
Dit is maer tijt verquist: geen voorspraeck schut dees straf.

BURGON. MELVIN.

BURGON.

Ghy hebt u zelven dan voor ít uiterste gequeten?

MELVIN.

Gequeten, en vergeefs wat moeite en tijt versleten.

BURGON.

Zy luisterden ten minste een weinigh naer uw bee?

MELVIN.

Gelijck een harde rots naer ít ruischen van de zee.

BURGON.

Wat raet dan om dit hooft die blinde bijl tí ontrucken?

MELVIN.

Geen raet, geen hoop altoos: Mevrouw zal moeten bucken.

BURGON.

Men draeght dan Koningsbloet nu langer geen ontzagh?

MELVIN.

Noch min dan ander bloet, en van gemeenen slagh.

BURGON.

Zoo reuckeloos ít geheim des Koningsdoms ontdecken?

MELVIN.

Men ziet op geen gevolgh, hoe breet men dit kan recken.

BURGON.

De nazaet zal dit stuck vervloecken als een pest.

MELVIN.

Men dient zich nu hier van: de nazaet vloeckí zijn best.

BURGON.

Rechtschapen voorzaet plagh op ís nazaets heil te letten.

MELVIN.

Men zoeckt, om ís nazaets heil, den godtsdienst vast te zetten.

BURGON.

In ít moederlijcke bloet, het terghsel van de wraeck.

MELVIN.

Beneem veraerden Schot en Engelsman dien smaeck.

BURGON.

Ja wel veraert van deught, en woester dan Barbaren.

MELVIN.

Zy hopen door dit bloet zal ít onweÍr straeks bedaren.

BURGON.

Zoo worpt men ít oir des Rijcks dien afgront in den mont?

MELVIN.

Uit vreeze dat de Staet niet strande, en ga te gront.

BURGON.

En wat verzekert hen na Stuarts doot voor stranden?

MELVIN.

ít Verpletten van dit hooft der Roomscheit onzer landen.

BURGON.

Na ís moeders doot versterft dit Recht op haeren zoon.

MELVIN.

Met zuiver zogh gevoet, en beter zogh gewoon.

BURGON.

Maer bijster ongewoon te zwelgen zulck een beker.

MELVIN.

Hy kieze, uit hope op ít en, het zeker voor onzeker.

BURGON.

En koos hy ít hachelijke, en zong zijn moeders zangk?

MELVIN.

Zoo gingen zy met hem zijn moeders eigen gangk

BURGON.

By breidele by tijts de Puriteinsche listen.

MELVIN.

Dat volck stelt eere in trots met Koningen te twisten

BURGON.

De scepter is te slecht met dit gebroet bewaert.

MELVIN.

De Koning zwaeií den staf: zy loeren op zijn zwaert,

BURGON

De staf heeft zonder ít zwaert geen kracht, noch let te zeggen.

MELVIN.

En hierom zoecken zy hun Heeren ít zwaert tí ontleggen.

BURGON.

Wat is een heer, berooft van ít opperste gezagh?

MELVIN.

Een slaef des Puriteins, verrijckt door dit bejagh.

BURGON.

Zoo drijft de heerschappy op ís volcks geschrei en vuisten.

MELVIN.

Dat warenze, die stout den grootsten Koning kruisten.

BURGON.

Nu kruissenze Mevrouw, en schreeuwen hemelhoogh.

MELVIN.

Haer Katholijckheit schijnt te sterck in ieders oogh.

BURGON.

Zy schijne vry, en kroone in ít eint haer heiligh leven.

MELVIN.

Men pooght haer doot een verf van zustermoort te geven.

BURGON.

En tusschen moordenaers hing Christus aen het hout.

MELVIN.

Haer leste dagh komt op: ick schrick: mijn hart wort kout.

BURGON.

O schantvleck, van geen tijt noch eeuwen uit te wissen!
Wat zal de kroon hier door aen glans en luister missen!
Ik zie Brittanje noch in ít uiterste gevaer;
De stale vuist des Schots verwart in ít Engels hair!
De rechtbijl scherp gewet op ís Konings Steedehouders
En ís Kantelbergers hals; het graeuw op zijne schouders
Des ouderlings gezagh verheffen op de straet;
En Londen hoofdeloos verscheuren zijn gewaet.
O schantvleck, van geen tijt noch eeuwen uit te vaegen!

MELVIN.

Met wat gelaet zal ick den zoon de tijding draegen?
Hoe durf ick zijnen troon genaeeken met dees maer
My jammert zulck een spruit van vierentwintigh jaer.
Wat reden zet hem neÍr? wie zal die bloetwel stoppen?
Hoe kan die helt zijn leet vertoonen of verkroppen?
My dunckt ick zie, hoe hy ontzint zijn purper scheurt,
De kroon ten aerde smijt, en naest, en quijnt, en treurt,
En vloeckt Elizabeth en Engelsen, en Schotten;
Terwijl het schuim des volcks, deze uitgepuurde rotten,
Vast lachen in hun vuist, op kruiswegh en op straet,
Als of men eere trock uit zulck een euveldaet,
Waerover duizenden van vroomen zich bedroeven.
Men gaenwe: ít is geen tijt hier langer te vertoeven.

REY VAN STAETJOFFEREN.
ZANGK.

   Geluckigh Engelant,
   Bekende ghy ít geluck,
U toegeleght van boven,
   Die trots de zeekroon spant,
   En hebt het uitheemsch juck
Der slaverny geschoven
   Van uwen blancken neck;
   ít Zy Cezar ít zy de Noor
U eischte vee en vruchten
   Ghy fluyt noch koy, noch heck,
   Uit angst voor wolvespoor,
Noch hoeft geen slang te duchten;
   Uw heining geeft eení geur
   Van roosmarijn; geen klip
Verbiet uw strant te naecken;
   Geen bancken schieten veur
   Uw havens, dies geen schip
Zijn vaert behoeft te staecken.
   O Eilant waert benijt,
   Ghy weet Diet wat ghy zijt.

TEGENZANGK.

   Elendigh Engelant,
   Misbruickt ghy zoo ít geluck
U toegeleght van boven?
   Dat ghy de bloetkroon spant,
   En hebt dat schendigh juck
Op Stuarts hals geschoven;
   Ja durft zoo wreet en valsch,
   Noch woester dan de Noor,
Die bijlen schaert op dennen,
   Doorhouwen zulck een hals.
   Helaes! wie schiet er voor?
Nu meet gy zelf bekennen
   Dat hier oock slangen zijn,
   En wolven, wreet van tant,
Daer dí Eilandin gezeten,
   Betovert met venijn
Geen lichaem, maer ít verstant,
   En leit het aen de keten
   Van Staet, gelijck een dier.
Och, och! wie troonde ons hier?

TOEZANCK.

O alleropperste Behoeder,
O allerzegenrijckste Moeder,
   Wy gaen ons lieve moeder quijt;
   Wat staet de Weezen dan te hopen?
Wat haven houdt zijní boezem open,
   Om ons te bergen, daer de tijt
   Het reuwkleet, niet den rouw verslijt? 


Ingezonden door J.R. van Wijk op: 19 July 2001