Joost van den Vondel (1587-1679)

Ie Harpzang

Aļ. 1656

Beatus vir, qui non abiit.
(Welzalig de man, die niet afweek)

Wel zaligh is de man, die met godtloozen
Niet aenspant, noch het spoort houdt van de boozen,
Noch op de banck des snooden schimpers zit;
Maer puur uit lust Godts wetten volght, zijn wit,
En neemt vermaeck aendachtigh tíoverleggen,
Zoo ís nachts als daegs, wat hem Godts wet wil zeggen.

Dees wort met recht by eenen boom geleecken,
Die, aen den kant van versche waterbeecken
Geplant, by ít vocht van springende aedren leeft,
En op zijn tijt gewenschte vruchten geeft,
Oock zonder loof te missen tíallen tijen.
Zoo zal die man en al zijn werck bedijen.

Zoo gaat het niet met godelooze dwazen,
Neen zeker: want gelijck het stof, voor ít blazen
Des dwarrelwints, en ít bulderend gerucht
Der buien, stuift en opvlieght in de lucht,
Wanneer het oost bestorremt wort van ít weste,
En ít zuid van ít noort; zoo vaert dit volck ten leste.

Dus kan de booze, al heeft hy schijn van voordeel,
Geensins bestaen in Gods rechtvaerdigh oordeel;
Geen booswicht oock, geketent aen het quaet,
Bestendigh staen in der oprechten Raet:
Want Godt alleen den wandel kent der vroomen,
En boozen dempt, eer zy hun wit bekomen.