Joost van den Vondel (1587-1679)

IIIIe HARPZANG

Aº. 1656

Cum invocarem exaudivit

Toen mijn gebedt ten hemel steegh
Verkreegh
Ick troost van hem, die my bewaeckt,
En uit gena rechtvaerdigh maeckt:
Mijn toegesloten hart
Loock op, in ’t nijpen van de smart.

Ontfarm u mijns: verhoorme toch.
Och och,
Och, Adams kinders, zeghtme, hoe
Uw hart dus zackt naer d’aerde toe.
Wat mintge d’ydelheit,
En volght de logen, die u vleit ?

’t Is noodigh datge weet hoe boogh,
In ’t oogh
Der Englen, zijn getrouwe schaer,
Hy ’t heiligh kint zoo wonderbaer
Verheft. Ick kerm tot hem,
Hy rijst, en luistert naer mijn stem.

Versteurt u vry, maer viert met schroom
Den toom
Van uwe gramschap op het quaet,
En houdt de goude middelmaet,
Op datge u niet besmet,
Als reden uwen toren wet.

Wanneer ’t gestarrent in der nacht
De wacht
Bevolen blijft, en gy te bedt
Op al uw doen en laeten let,
Zoo prickelt lijf en ziel
Met rouwe, om al wat Godt misviel.

Gaet offert Gode geenen ram,
Noch lam;
Maer offert aen zijn Majesteit
Een offer van rechtvaerdigheit,
En hoopt op zulck een’ Heer,
Die kiest het hart voor kalf, en weer.

Hoe menigh raeskalt: toont ons wat
Men schat
Voor ’t heerelijckste en beste goet,
Waer naer men billijck jaegen moet,
Nu ’t aertsch al t’ongewis
En kort in ’s wijzen oogen is.

O Schepper, die het al verlicht
En sticht,
Gy merckte ons zielen met dit merck,
Dat van uw helder voorhooft sterck
In onzen boezem dringt,
Zoo dat het hart van blyschap springt.

Gy zegent uwen onderdaen
Met graen,
Olijf, en Druif. Ick worp, o Heer,
My plotsling in uwe armen neêr,
En slaepe op zulck een’ borgh,
Mijn hoop, mijn’ troost, mijn zorgh.