Joost van den Vondel (1587-1679)

VIIe HARPZANG

Aş. 1656

Domine Deus meus.

Mijn Heer, mijn Godt, ick heb op u
Mijn hoop gestelt.
De vyant komt te velt :
Behoe beschutme nu
Voor allen., die verbolgen
My zoecken, en vervolgen :

Op dat de vyant, nu hy brult,
Gelijck een leeuw,
Die yslijck, schreeuw op schreeuw,
Het woudt met schrick vervult,
En vlamt op hart of hinde,
Niet fel mijn ziel verslinde :

Gemerckt zich niemant openbaert,
Niet een, die my
Verlos, behoe, bevry.
Word ick met recht, bezwaert,
Of kanmen my verdencken,
Dat ick hem zocht te krenken ?

Of zocht mijn wraecklust oit uit baet,
Zoo fel en wreet,
Ontfangen leet met leet,
En al dat quaet met quaet
Hem weęr betaelt te zetten ?
Zoo moet hy my verpletten :

Zoo vliede ick, zonder wederstant :
Hy grijp’ verstoort
En trede en trapme voort
Het hooft tot stof in ’t zant
Zoo lang tot dat’er leven
En naem al teffens kleven.

Ontwaeck in uwe grimmigheit,
En hanthaef ’t recht
Van uwen trouwen knecht :
Vertoon uw Majesteit,
En zegenrijcke straelen,
In ’s vyants lant en paelen.

Ontwaeck, o Heer, en voer mijn zaeck,
Naer uw besluit
En last, rechtvaardigh uit :
En ’t volck zal met vermaeck
In uwen tempel dringen,
En u ter eere zingen.

Dan zet u wederom om hoogh
Op uwen troon,
Als Rechter, en betoon
Voor aller menschen oogh,
Dat gy een Heer der volcken,
Hen oordeelt uit de wolcken.

Nu vel, naer mijn gerechtigh pleit,
(Ick ben gerust)
Naer ’t recht, u wel bewust
En mijne onnozelheit,
Het vonnis, zonder voordeel.
O Rechter, strijck het oordeel.

Gy Hartekenner, die den twist
Zoo grondigh weet,
Laet volstaen ’t onbescheet
En onrecht, dat men dus vernist :
Laet d’onbeschaemtheit tieren
Gy zult den vroomen stieren.

Wie recht en billijck handelt, wacht
Van ’t billijck Rijck
Om hoogh geen ongelijck,
Maer hulp: De Godtheit acht
Die vroom is en rechtvaerdigh
Zijn hulp en hoede waerdigh.

d’Aertsrechter, op den hooghsten stoel,
Van groot gedult
En sterck, der boozen schult
Vast aenziet, stil en koel,
En dreight hun niet gestadigh,
Gestoort en ongenadigh,

Volhardt de boosheit, onverschrickt
In haer besluit,
Zoo ruckt hy ’t slaghzwaert uit,
En spant den boogh, en mickt
Met dootelijcke flitsen,
Geslepe en gloęnde spitsen.

Bezie nu wat de boosheit baert :
Z’ontfing met druck
Den nijt, die om ’t geluck
Des naesten zich bezwaert,
En baerde niet dan nucken,
Gewelt, en schellemstucken.

Zy groef, verblint door wrock en nijt,
Een’ diepen kuil,
Dees slickte in zijnen muil
En balgh die ons uit spijt
Belaeghde dus verbolgen,
En heeft haer zelf verzwolgen.

De slagh van ’t onrecht en gewelt,
Op my gemunt,
Des booswichts eigen punt
Heeft hem ter neer gevelt,
Verleert dat ydel stoffen,
En ’t beckeneel getroffen.

Nu wil ick Godts gerechtigh hof,
Mijn leven lang,
Met snaerespel en zang,
En noit volvlochten lof,
Verheffen, en stoffeeren,
Ten roem en prijs des Heeren