Joost van den Vondel (1587-1679)

XXIIe HARPZANG

Aº. 1656

Dominus regit me.

D’Almaghtighe is mijn herder, en geleide.
    Wat is ’er datme schort?
Hy weit my, als zijn schaept, in vette weide,
    Daer gras noch groen verdort.
Hy drenckt mijn ziel in koele bronne en beecke.
    Indien myn geest verstroy’
En afdwael’ van de kudde, en rechte streecke,
    Hy brengtze weêr te koy.
Hy brengt my op de heirbaen van zijn wetten
    En ’t goddelijcke Recht,
Om zijnen naem en eer in top te zetten,
    Door ’t lof van zijnen knecht.
Al zworf ick om in naere en donkre dalen,
    Beschaduwt van de doot,
Noch vreest mijn hart geen ongeluck, noch qualen:
    Hy staatme by in noot.
Ick maghme vast op zijnen staf verlaeten,
    En trouwen herdersstock.
Hy deckt voor my, ten schimp van die my haeten
    Met onverzoenbren wrock,
Een’ vollen dich, gelaên met leckernijen.
    Hy zalft mijn hair en hooft
Met oligeur, om ’t aenschijn te verblijen
    Door glans, die druck verdooft.
Wat wort aen my een’ schoonen kelck gegeven
    Vol wijns! Godt stort zijn hart
Genadigh uit, ten beste van mijn leven,
    Ten troost van alle smart.
Ick zal Godts huis en zegenrijcken tempel
    Bewoonen dagh en nacht,
En nimmermeer verlaeten Arons drempel,
    Maer sterven op mijn wacht.