Joost van den Vondel (1587-1679)

XXIVe HARPZANG

Aş. 1656

Ad te, Domine, levavi.

    Een ander zoecke naer zijn’ lust
    Aen schepsels heul en troost en rust:
Ick stelle op d’ongeschapenheit,
Vol maght en kracht en majesteit,
    Al mijn betrouwen, hef mijn oogh
    En hart naer u, mijn Godt, om hoogh:
Want ofme dan mijn vyant praemt,
Ick stae verlegen noch beschaemt,
    En ick, noch geen die op u steunt,
    Op ’s hemels hulp en almaght leunt,
Moet zwichten, wort ten schimp gestelt
Van ’s vyants aentoght en gewelt.
    Des boozen hoop en toeverlaet
    Zoeckt vruchteloos zijn’ troost aen ’t quaet;
Naerdien hy zwicht voor stercker maght.
Och, toonme, Heer, in ’s weerelts nacht
    En ommewegen, al den schat
    Van uwe wet, en ’t rechte padt,
En wijsme ’t spoor van uw gebodt,
Waer langs men wandelt recht naer Godt.
    Geleyme in ’t onbeschaduwt licht
    Van uwe waerheit. leer en sticht
En onderwijsme: want ghy kont
Door lessen, op uw wet gegront,
    Mijn ziel behoeden, en ick sla
    Het oogh alleen op uw gena
Den ganschen dagh, noit hoopens moe,
Van ’s morgens af tot ’s avonts toe.
    Gedenck aen uw bermhartigheęn,
    Bermhartigheęn, van outs voorheen
Genooten, bij den ouden stam,
En al ’t geslacht van Abraham.
    Gedenck niet hoe mijn teere jeught
    Lichtvaerdigh van de baen der deught
Te glijden plagh, en licht verleit,
Bevleckt wert door onweetenheit,
    En wulpscheit, die, te reuckeloos,
    Uit dwaelzucht onheils onwegh koos.
Gedenckme naer uw strengheit niet,
Naer naer uw goetheit, die geen riet,
    Dat teer en kranck is en geknackt,
    In stucken breeckt, en nedersmackt.
De Godtheit is volkomen goet,
En gansch rechtvaerdigh van gemoedt.
    Dit ;s d’oirzaeck dat zij door haer wet
    De menschen afschrickt van de smet
Der misdaet, die zy niet verschoont,
En klaer in dezen spiegel toont,
    Op dat het menschdom zich getrou
    Voor zulcke vlecken hoeden zou.
Godt stuurt zachtzinnigen en leît
Ootmoedigen daer d’onderscheit
    Van goet en quaet hun wort getoont,
    En hoe hy ieder straft of loont.
Godt gaet het menschdom op het spoor
Van zijn genade en waerheit voor,
    En stierf hem, die zijn gangen zet
    Naer ’s hemels heilverbont, en wet.
Gy zult, o Heer, om uwen naem
En overal bekende faem
    Van uw genade en waerheit voort
    Niet langer toornigh en gestoort,
Naer uw belofte, vol gedult,
Uitwisschen mijne groote schult
    Van misdrijf. hoe geluckigh is
    De man, die, vol bekommernis,
Godt dient, met lichaem, ziel, en geest,
Dien goedertieren vader vreest.
    Hy wandelt met een’ vasten tredt
    Naer ’s hemels voorgestelde wet.
Die man zal nuttigen al ’t goet,
Den uitgestorten overvloet,
    Aen ieder van om hoogh belooft,
    Waervan hem tijt noch eeuw berooft,
Zijn zaet bezit het wettigh erf,
Van ’s vaders leen, indien hy sterf,
    En zet al wat hem toebehoort
    Op kinders en kints kinders voort:
Want Godt behoet, gelijck zijn’ vrient,
Die hem godtvruchtigh eert en dient.
    Hy handhaeft dat geslacht met lust,
    En toont waer zijn verbont op rust;
Als hy zich door zijn wet verbint
Te zegenen, die hem bemint,
    Ontziet, en vreest zijn leven langk.
    Dit ’s d’oirzaeck dat ick, zwack en kranck,
Mijne oogen naer den hemel sal,
En dagh en nacht op Godts gena
    Verlange, en wachte alle oogenblick
    Dat hy mijn voeten van den strick,
Den valstrick der bekoorlijckheit
En looze laegen, my geleit,
    Ontsla, en slaecke van dien knoop.
    Aenschouwme, o aller vroomen hoop,
Genadigh, nu ick smeeck en bidt,
En eenzaem en verlaeten zit.
    d’Aenvechtingen zijn zwaer, en groot:
    Verlosme uit dezen angst en noodt.
Aenschouw toch mijn’ verworpen staet,
En zwaericheit. vergeefme al ’t quaet,
    Waeraen ick al te schuldigh ben,
    En my met reden strafbaer ken.
Aenschouw mijn’ vyant, hoe hy vast
In maght en aental groeit en wast.
    Aenschouw hoe onrechtvaerdigh stout
    Hy my uit haet in vreeze houdt.
Behoe mijn ziel, en ruck emt kracht
My uit de klaeuwen van zijn maght.
    Ick hoope op u, gelijck ’t betaemt,
    Dies sta ick billijck niet beschaemt.
Onschuldigen en vroomen my
Begunstighden, die uwe zy
    Bleef houden, ongeknackt van moedt.
    Verlos al Jakobs volck en bloet,
Geperst van ’s vyants lastigh juck,
Uit zijnen noot en angst en druck.