Joost van den Vondel (1587-1679)

LXe Harpzang

A. 1656

Exaudi, Deus, deprecationem meam

O Godt, verhoor mijn be.
Zijt op mijn smeecken ree.
Mijn stem heeft in mijn smart
Benneepen, en benart,
Van daerde, laegh gezoncken,
Ten hemel toe gekloncken,
Van waerge, als ick t u verghde,
My op een steenrots berghde.

Gy gaeftme op mijn geschrey
Genadigh het geley;
Toe ick de wraeck ontvloot,
gaeft gy my hoop in noot,
En noopte haer met spooren,
Verstreckte my een toren,
Daer ick, ontlast van zorgen,
Beschut wert, en geborgen.

Ick zal, tot s levens endt,
My veiligh in de tent
Van uw voorzichtigheit
En voorzorge en beleit
Verschuilen voor de pooten
Der felle roofgenooten,
In schaduw van uw veren,
Daer my geen vloecken deeren:

Want gy hebt myn geben
En jammerlijck gesteen
Verhoort voor mijn bederf.
Gy zetze in t wettigh erf,
Die, aen uw eedt verbonden,
Ontzien uwe eer te wonden,
U altijt kruipen nader,
Als t kint zijn lieven vader.

Gy zult mijn levens tijt,
Hoe snel die heeneglijt,
Verheugen, en de ry
Van s Konings jaeren bly
Noch veele jaeren recken,
Zoo wijt zy konnen strecken,
Van kindren op kints kinderen,
Wier telgen niet verminderen.

Hy zal in t eeuwigh licht,
Voor t heilichste aengezicht,
Op zijnen troon gewijt,
Verduuren eeuw en tijt.
Wie polst in deze naerheit
Den afgront van Godts klaerheit
En waerheit en genade?
Wie ging met Godt te rade?

Dies wil ick doorgaens heen
Uw naem met zang beklen,
Met galm van keele en snaer
U loven voor t altaer
U mijn belofte houden,
En nimmer quijt geschouden,
Mijn kerckschult u betaelen,
Zoo lang de zon blijft straelen.