Joost van den Vondel (1587-1679)

LXXVIIIe HARPZANG

Aº. 1656

Deus, venerunt gentes.

O Godt, de heidens zijn verwoet
  Gevallen in uwe eigen stadt,
En schoone kerck, en errefgoet.
  De torens leggen plat,
    Uw outer, koor, en wet
    Ontheilight, en besmet.
Jerusalem, in asch gesmoort,
Gelijck een tuinhut, leght verstoort.

Zy de mesten, na dien wreeden moort,
  De hongerige vogels vet
Met vroome lijcken, voor de poort
  Geslingert, een bancket
    Voor kraey, en rave, en gier.
    Het wilde woeste dier
Bekomt op ’t velt zijn’leckren eisch,
En boet zijn’ lust met heiligh vleisch.

Zy hebben om Jerusalem
  Het bloet, als water, uitgestort,
Daer door der dooden heesche stem
  Geen mensch bewoogen wort,
    Na zulck een felle straf,
    Die hun een’kuil en graf
Bestelle, en na de bleecke doot
Ter aerde helpe, in moeders schoot.

Wy leggen plat, tot een verwijt
  Den wrevelziecken nagebuur,
Ten schimp en hoon van Haet en Nijt,
  In ’t ronde om onzen muur.
    Mijn Heer, mijn Godt, hoe lang
    Zultge onzen ondergang
Vervolgen in uw gramschap? o
Hoe slaetze voort, als vlam in stro!

Ay stort veel eer uw’ toren uit
  Op volck, dat geene Godtheit kent,
En geef die Rijcken tot een’ buit,
  Daer elck uwe eere schent,
    En uwen naem versmaet.
    Zy hebben toch uit haet
Verslonden Isax vettern oegst,
En tot een’puinhoop ’t lant verwoest.

Gedenck aen d’oude misdaet niet.
  Dat uw gena geen uitstel zoeck’:
Want wy verteeren van verdriet.
  Bevry ons voor dien vloeck.
    Verlos, verlos ons, Heer,
    Ter leifde van uwe eer.
Vergeef, om uwen naem alleen,
AL wat misdreven is voorheen:

Op dat het Heidendom uit spot
  En schimp niet zegge nu en dan:
Waer is hun heilant, en de Godt,
  Die Jakob helpen kan?
    Eer ’t heidensch volck dit hoor’,
    En toeroepe in ons oor,
Daer wy om ’t lastren schaemroot staen,
En zien ’t met roode wangen aen.

De wraeck van uwer knechten bloet,
  Het welck zoo wreet vergoten wert,
Het zuchten des gevangens moet
  U raecken aen het hart.
    Ontruck nu, en bescherm,
    Met uwen stercken arm
Der dooden overschot en kroost,
Den onderdruckten tot een’troost.

Zet vry den nabuur zevenwerf
  Dat stuck betaelt, en schenck hem weer
Dien kelck des smaets, aen ’s hemels erf
  En u, der stammen Heer,
    Geschoncken, zoo verblint,
    Verwaten, en ontzint,
Op dat een ieder zie en weet’
Wat lachen baert in nabuurs leedt.

Maer wy, uw volck, een kudde, lang
  Geweit met uwen trouwen staf,
Beloven u met spel en zang
  Te volgen tot ons graf,
    En na onze uitvaert zal
    Het vrolijck lofgeschal
Van kint en kints kint, nimmer moe,
U loven tot den hemel toe.


Psalmen-pagina.