Joost van den Vondel (1587-1679)

CXXXVIe HARPZANG

Aº. 1656

Super flumina Babylonis

Wy zaten by d’Eufraat en wachtten,
En schreiden eenen watervliet
Te Babilon uit groot verdriet,
Zoo dickwijl wy aen Sion dachten.
Wy hingen harp, en fluit en snaer
Aen wilgeboomen, hier en daer.

Want die de stammen, derwaert dreven
In slavernye, en slaefschen dwangk
Begeerden onzen blijden zangk;
Die ons verdreven, daer wy ’t leven
Versleeten onder ’t uitheemsch juck,
Beschimpten dus ons ongeluck:

Nu zingt eens op Hebreeusche wijze
Een liedt en lofzang op dien toon,
Als gij te Sion zijt gewoon.
Wy spraecken: wie kan, Godt ten prijze,
Een’ lofzang zingen bij Chaldeen,
Zoo verr’ van huis, in vreemde steên?

Jerusalem, kan ick mijn leven
U hier, vergeeten? dat mijn hant
Veeleer verdorre in ’s vyants lant
Mijn tong moet aen ’t gehemelt kleven,
Eer ick, o voester van ons wet,
U reuckloos uit mijn zinnen zett’:

Eer ick Jerusalen niet achte
Mijn hooghste blyschap tot vermaeck.
O Heer, gedenck, uit lust tot wraeck,
Aen Edom, Esaus wilt geslachte,
Dat tegens uw Jerusalem
Den stormram aendreef met dees stem:

Valt aen: verdelght nu muur, en toren.
Verdelght de stadt tot in den gront,
En toont ons d’erven, daerze stont.
O Babilon, wat’s u beschoren!
Rampzalige, te wreet en valsch,
Wat haeltge u plaegen op den hals!

Men zal den vyant zaligh prijzen,
Die u met deze zelve roe
Te keere ga, en drincken doe
Dien bitteren dranck [een hart moet yzen,]
En bloetkelck, die gy t’onbesneên
Geschoncken hebt aen ons Hebreen.

Men zal den vyant zaligh achten,
Die uwe kinders, teêr en bloot,
Geruckt van moeders borst en schoot,
Onaengezien gekerm en klaghten,
Op steenen plettert moedernaeckt,
En ’t beckeneel op steenrots kraeckt.