Joost van den Vondel (1587-1679)

SALMONEUS

DE TOONEELPOEZIJE. (*)

 

AEN DE EDELE HEEREN MECENATEN

HEER KORNELIS VAN VLOOSWIJCK,

  HEER VAN VLOOSWIJCK, DIEMERBROECK EN PAPENKOOP

HEER GEERAERT SCHAEP,

HEER VAN KORTENHOEF.

HEER JOAN HUYDECOPER,

  RIDDER, HEER VAN MAERSEVEEN, NEERDIJCK, &s;

  HEER ANDRIES DE GRAEF,

OUT REEKENMEESTER EN RAET DER GRAEFLIJCKHEIT VAN
HOLLANT, ZEELANT EN WESTFRIESLANT.

BURGEMEESTERS EN REGEERDERS
T’AMSTERDAM.

TOEN MEN TOEREEDE OM SALMONEUS IN DEN DOORLUCHTIGEN SCHOUBURGH TEN TOONEELE TE VOEREN.
CANTANTES SUBLIME FERENT AD SIDERA CYGNI. (*)

De Fenixkunst, gezien by alle braven,
En wijzen, hout haer hof alom, en zweeft
Alle eeuwen door, van d’eene in d’ andre haven,
En sticht de ziel, die lust tot wijsheit heeft.
Elize hieuw geweldige kolommen
Uit rots, en boude een’ Schouburgh in haer Stadt,
En trots tooneel, op dat de kunst moght brommen
Met Sidons pracht, en Koninglijcken schat:
De heerschappy, van Tyrus burgh en sloten,
Die Rome zoo veel jaren stont in ’t licht,
Zagh hier de rol der maghtigen en grooten
Af rollen op hooghdravend treurgedicht.
Het Raethuis dat den Schouburgh op holp bouwen,
Daer d’ Oceaen zijn schatten voert in ’t Y,
Verschijne om nu Salmoneus val ’t aenschouwen,
Den spiegel van verwaete hovaerdy,
’t Gewaerdigh zich van zijne hooge trappen
Te dalen, om ’t gestoelte te bekleen,
Daer wy gelaerst op lucht en wolcken stappen,
En in het zogh der Godendommen treen,
Zoo durven wy ons treurtooneel stoffeeren,
Met rijcker glans en staetsi dan voorheen,
In ’t aenschijn van zoo brave voesterheeren
Van kunst en geest, als oit de zon bescheen.
Al dondert Mars, al schockt hy nu de hope
Der maghtighsten, van ’t een aen ’t ander strant,
Al mengelt hy de wapens van Europe,
Noch leeft de kunst in ’t bloejende Aemsterlandt,
De Boukunst wort ten hemel opgetrocken.
De Zeeburgh, ’s Lants afgrijslijck Magazijn,
Rijst hemelhoogh, op Stadts hergote klocken,
Op ’t klincken van haer gout- en zilvermijn.
De zeemacht zit hier vaster op den zetel,
Gewapent met haer oorloghstuigh, en vane,
Ten bysteren schrick des zeevloecks, die vermetel
Een keten smeet voor al den Oceaen.
Wy hopen haest in s’lants triomf te deelen,
Als ’t waterspoock, dat ’s lants triomf benijt,
Geketent aen uw’ drijvende kasteelen,
Wort nagesleept, en schuimbeckt, dol van spijt.
Laet midlerwijl den yver u behagen (*)
Der honinghby, die necktar zuight uit thijm,
En brommende volhart in honinghdragen.
Zoo hanthaef Godt den zeebou op ons rijm.


Ingezonden door J.R. van Wijk op: 19 July 2001