Joost van den Vondel (1587-1679)

SAMSON OF HEILIGE WRAAK.

HET DERDE BEDRIJF

VORSTIN. VORST.

VORSTIN.
De triomfeerende vijf hoven, hier by een,
En elck op ít prachtighste, vergaÍrt uit alle steÍn,
Om ít heiligh offerfeest, waer op ghy hun liet nooden
Te vieren, tot eene eer der Filistijnse Goden,
Begeeren ernstigh dat gevange Samson speelí,
Het Godtsbancket verheuge, en op een kercktooneel
Zijn kunst vertoone, voor ís lants vorsten, en vorstinnen
Zoo kuntghe Dagons gunst, en ít hart der heeren winnen.
Al ít joffrentimmer dringt eendraghtigh hier op aen
Van allen kanten. kan de vorst dit zoo verstaen,
Hy toone heden wat we op zijn gena vermogen.
VORST.
Tooneelspel heeft voorheene ons meer dan eens bedrogen
Met schijn van waerheit, en niet ongelukkigh: want
Zoo wort de deught met vreught den vorsten ingeplant,
Al ít weereltlijck beloop naer ít leven afgeschildert
Door spreeckende schildry. men ziet een hof verwildert,
Verwart, en overendt, geverft met prinssen moort.
Daer wort van schennisse en wraeckgierigheit gehoort.
Men ruckt gekroonden, en gezalfden, van hun stoelen.
Harstoghten, onderlinge aen ít barrenen, aen ít woelen,
Ontvouwen zich, gelijck de verwen, met de naelt,
Of schietspoel net geleght
, en daer geen meester dwaelt
Van wel te schicken, zijn tapijtwerck geestigh tekent,
Dat wie ít bespiegelt dit een overeenkomst rekent
Van hemelsch ooghmuzijck, hier geeft de bloem van spreuck
En hemelval eení geur, eení liefelijcken reuck,
Die meer dan wieroockgeur, den Goden opgedraegen,
Met gouden wieroockvat, en schaelen, hun behaegen
Tooneelspel sticht eení staet, verschoont geen lastervleck,
En smet in heiligh, noch onheiligh. elx gebreck
Wort, zonder iemants naem te quetsen, aengewezen.
Tooneelspel wort alleen van domme kracht misprezen,
Die recht noch reden volght. tooneelspel leent eení schat
Van wijsheit by de naelt van Memfis Zonnestadt,
De hooge rijxschool der befaemde Egyptenaeren,
Die op de wolcken treÍn, en kost noch arbeidt spaeren,
Om vrou natuur, van lidt tot lidt, geheel ít ontleÍn.
Zoo zamelden zy al wat kenbaer is by een,
Een schat van wijsheit, opgestapelt van veele eeuwen.
Het snaterbecken van alle aexteren en spreeuwen
Verbluf ít geen speeltooneel. is eenigh vorst belust
Op spel: wie meer dan wy? dit ís u, mevrou, bewust.
VORSTIN.
Zoo stemt de vorst met ons, en hun, die dit begeeren?
Betrou ons toe, de kunst zou heden triomfeeren
Indien men vroeger op dien voorslagh had gelet.
Nu schiet ons tijt te kort. het kerckelijck bancket
Wort reede al toegestelt.
VORSTIN.

                                    Wiltghe ons die blyschap gunnen,
Dan wil het blij cken wat wy noch uitwercken kunnen.
De rol van Samson zal afloopen, als een draet.

VORST.

Hier valt een zwaericheit. het priesterdom verstaet
Niet licht tot nieuwicheit, en steunt op oude zeden.

VORSTIN.

In alle hoven wort tooneelspel wel geleden.

VORST.

Tooneelspel in een kercke, en van een blinden Jood?

VORSTIN.

Of Dagonist, of Jode is dit geschil zoo groot,
Wie speelt, of waer men speelt?

VORST.

                                                  Men magh geen kerck ontwijden.
Geloof het priesterdom van Dagon zal ít niet lijden,
En minst van een Hebreeu, die door zijn nieuwe wet
Den ouden godtsdienst van den Filistijn besmet.
Doch lust den vorsten spel, dit hof staet voor hun open.

VORSTIN.

Van díoffermaeltijt uit de kerck in ít hof te loopen,
Zou luttel voegen: maer al zittende aen den disch
Der Goden by den wijn, terwijl men vrolijck is,
De kelcken ommegaen, te zien op een stellaedje,
Den onlangs stercken, hoe hy Zijne personaedje,
Het feest ter eere, speelt dat waer de tafelvreught
Verdubbelen, indien godtvruchtigheit een deught,
Oock dí allerhooghste deught, geschat wort, kan men laecken
Altaergenooten, die van grooten yver blaecken
Om Godt te dancken dus tí onthaelen op eení dagh,
Tot blyschap ingestelt: naerdien men, zonder slagh,
En storinge van bloet, geraeckte aen eenen zegen,
In twintigh jaeren noit met wapenen gekregen.

VORST.
Ick love uw ooghmerck, maer de wijs is ongeraÍn.
VORSTIN.
Verstaet de vorst dit, al de weerelt zal ít verstaen.
VORST.
De menschen zijn gedeelt in aert en zinlijckheden.
VORSTIN.
Hoe kan een reedlijck dier zich kanten tegens reden?
VORST.
Wat ís reden by het volck?
VORSTIN.

                                          Dat redenmatigh is.

VORST.
Nu stel de maet van reÍn eens zeker, en gewis.
VORSTIN.
Dat by de wijzen magh de maet van reden heeten.
VORST.
Der wijzen reden zelf valt ongelijck in ít meeten.
VORSTIN.
Hoe kan dit zijn?
VORST.

                            Dees schiet te verre, en die te kort.

VORSTIN.
Is reden niet den mensch natuurlijck ingestort?
VORST.
Zí is elck naturelijck, doch ongelijck, gegeven.
VORSTIN.
Hoe waer ít dan mogelijck op eenen voet te leven?
VORST.
Dat is onmogelijck. dit houdt het volck gedeelt,
Het volck, dat, hooft voor hooft, in ít oordeel wijt verscheelt.
VORSTIN.
Om dan gelijck te gaen, wert maght vereischt in ít stieren
Van menschen.
VORST.

                        Een geslacht van heele en halve dieren.
Deze ongelijckheit heeft de maghten ingezet,
De weereltwijsheit smede uit noot een wijze wet,
Om al wat afdwaelt van de middelijn te toomen.
Noch konze tot haer wit en ooghmerck geensins komen,
Door hoop van loon, en vrees voor straffe van het quaet:
Daer wert noch jet vereischt, dat vry wat verder gaet:
Want weereltsche overheit kon slechts de leÍn regeeren,
Zoo wijt haer maght reickt, maer de harten niet grondeeren:
Dies quam de vreeze voor de goŰn, [een hooger maght,
Die elx gedachten kent, en, als een zwaert, met kracht
Door ís menschen boezem dringt, ontrust het vals geweeten,
Het vroome rust bestelt, en uit en in kan meeten
Wat elck verdient,] ten steun der overheÍn, den staet,
Door ít innevoeren van den Godtsdienst, noch te baet.
Zoo dienen dan, om ít volck geschickt en recht te leiden.
Het outerboeck en ít zwaert in geener wijs gescheiden. (*)
De tweederhande maght is noodigh en ít gemeen
Leeft zaligh, stemmen deze eenstemmigh overeen,
Als snaeren op een luit, men schuwí dan valsche klancken
Van toonen, op dit feest: wy zullen ít ons bedancken
Het hooft van Dagons kerck, wien dí eer van ít godendom
Bevolen blijft en uit zijní hoogens toel alom,
Van Gaze tot aen Dor, de wacht houdt over tempels,
Bewaerl de hantvest van ít gebiÍn. men magh Godts drempels
Niet bezigen, ten zy de kerckstoel wort gekent.
Kan hy ít verstaen: ít is tijt dat ghy eení bode zent,
En eerst verneemt, of hem uw voorslagh zou behaegen.
Wy vraegen tí niet, zoo wort het ons niet afgeslagen,
En gaen ten hove, daer een drang van heeren beit.

VORSTIN.
Hofmeester ík wenschte dat ís aertspriesters heiligheit
Zich zelf gewaerdighde ons verzoeek terstont te hooren.
Ga heene. ík zou hem noode in bezigheden stooren.
De plechtigheden van den godtsdienst geven hem
Gedurigh werck. hy hoeft zijn wettigheit en stem
Alom te leenen, tot een blijck en heiligh zegel.
Zoo dwaelt geen amptenaer van zijn gewoonte en regel.
Daer komt dí aertspriester juist ter kercke uit naer ons toe.

AERTSPRIESTER. VORSTIN.

AERTSPRIESTER.
Genadighste vorstin, dat Dagon u behoe.
VORSTIN.
Eerwaertste vader, die, ter eere van de Goden,
Gedurigh waeckt, en met den toom van uw geboden
Zoo veele volcken stiert, langs ít Palestijnsche strant;
De Goden leverden dien vyant in ons hant,
Door kracht van uw gebeÍn, nu wenschten al de heeren
Dat Samson onder dit zeeghaftigh bancketteeren,
Die vyant, onlangs noch onoverwinbaer sterck,
Op een triomftooneel, moght speelen in de kerck,
Ten prijs van Dagon en tot blyschap van hun allen.
Gevalt die voorslagh, u, wy laeten ít ons gevallen.
AERTSPRIESTER.

Tooneelspel was van outs verdienstigh by de GoŰn.
Zoo wort hun naem ge-eert, een hooger draf en toon
Gezet op stoffen, die, met weetenschap te schicken,
Toehoorders wonderlijck verrucken, en verquicken:
Want als de personaedje in ít ende binnen stapt,
Dan hoort men hoe al ít volck in zijne handen klapt,
Den Goden toejuicht, lacht, en met een luit geschater
De schouburgh uitberst, dat het, over wal en water
En merckt en hoftin, klinckt, en weÍrgalmt langs de kust.
Zijn nu de vorsten en vorstinrsen met eení lust
Van speelen aengedaen
; men volge wijze en wetten.
Laet Samson inkleÍn. laet den schouburgh open zetten.
Wy zegenen het spel, Godt Dagons naem ten lof.

VORSTIN.
De vorst van Gaze biet tot Samson spel zijn hof
Te leenen: maer men wenscht dit in de kerck ít aenschouwen.
AERTSPRIESTER.
Daer staet geen speeltooneel.
VORSTIN.

                                              Wy zullen ít daetlijck bouwen.
Het hof heeft bouwers en gereetschap by der hant.
De bouheer van het hof ontbreeckt geen snel verstant,
Om zonder kerckgerucht, het houtwerck, als gewassen
Tot een tooneel, terstont met kunst in een te passen
De kerckkapel, die zoo veel heilighdoms bewaert,
En, tot der Goden dienst, gewaet noch speeltuigh spaert,
Maer gaeren uitreickt, zal, tot een godtvruchtigh? teicken,
Niet weigren Samson op uwí last de hant te reicken.

AERTSPRIESTER.
Is blinde Samson dus op speelen afgerecht?
VORSTIN.
Wat speelde Samson niet! hy worstelt, schermt, en vecht,
En plagh den harnasdans te danssen, eer ít vermogen
Hem door de schoone wert al vleiende uitgetogen.
De godtshut van de JoŰn stont stom, zoo menighmael
Hy voor de godtskist diende, als zanger, en koorael
Met eene harpe of fluite alle ooren wist te streelen.
Wy zullen in de kercke een spel van zinnen speelen,
Hoe Wellust Sterckheit leght al slaepende aen eení bant
Van rozen, en den helt ontwapent, met haer hant
Ten toon voert, macker dan een lam, hem, blint van minne,
Leert luisteren naer den mont der vleiende boelinne,
Die in zijn blintheit zich godtvruchtigh aen hem wreeckt,
Ten dienst van haeren Godt.
AERTSPRIESTER.

                                              Hoe gaet dit toe?

VORSTIN.

                                                                          Zy steeckt
Het gouden wierroockvat, eer ít wieroock wort geroken.
Hem in de hant, en zwaeit, en helpt den blinden smoocken,
Voor Dagons outerbeelt, zoo geeft hy Dagon díeer.
Dat zal op ít schateren des volx het Doode Meer,
De stroomende Jordaen verbaest te rugge vaeren,
En Silo, dootsch van schrick en boosheit, al de haeren
Te berge zetten, als de vorst van ít Jootsche lant
De godtskist schantvleckt met deze onafwischbre schant.
De blinde milderwijl zal, onder al de deelen
Van ít stichtigh zinnespel, met danssen, zingen, speelen,
Uw priesters, hant aen hant, omvoeren op dien toon
Wat Godtheit heet, zal uit de wolcken, haeren troon,
Van boven neÍrzien, en, gelijck uit schouburghstoelen,
Met duizenden om laegh tí genoegen zelf gevoelen.
De godtsdienst des Hebreeus, wien ít noit aen roem gebrack,
Krijght dus door Samson spel eení vreesselijcken krack.

AERTSPRIESTER.
Wy wvenschten dat alle ons priesters eerst verstonden.
De naugezetten staen, als aen een stroo, gebonden.
VORSTIN.
Men zal ít afkundigen, eer iemant zich ontstellí;
Eer Samson wort gehaelt uit uwe kerckkapel,
Om, vorstelijck gekleet, te treÍn ter kerckstellaedje.
AERTSPRIESTER.
Dat ís wel, maer noem my nu oock díandre personaedje.
VORSTIN.
NoŽma heetze, in wie de Wellust haere rol
Zal spelen.
AERTSPRIESTER.

                  Is zy loos?

VORSTIN.

                                  Een die den rijxten pol
Van Palestijne zoo betooverde, en beroofde
Van zinnen, onder ít spel, dat hy zijn trou beloofde
Aen die lichtvaerdige bekoorster, zonder trou.

AERTSPRIESTER.
Dat ís een naer Samson lijf, indien hy speelen zou:
Want naer uw voorstel schijnt de kunst hem aengeboren.
Hy wert ís lants rechter voor zijn twintigh jaer gekoren:
Want toen de sterckheit noch by Zijne wijsheit quam,
Gaf dit hem zulck eení glans.
AERTSPRIESTER.

                                              En eene vleister nam
Dien helt de wijsheit, en de kracht, toen min hem griefde?

VORSTIN.
Zoo een in dwaeling valt, uit kracht van vrouwenliefde,
Dat is verschoonbaer, en in princen allermeest.
AERTSPRIESTER.

Hoewel ick schuw ben van Hebreen, noch wort mijn geest
Door uwe rede ontvonckt. wy stemmen uw begeeren,
Naerdien ghy met dit spel Godt Dagon wilt vereeren.

VORSTIN.
Ghy zult de vorsten en dees vorstelijcke poort
Verplichten door dit spel.
AERTSPRIESTER.

                                          Wy stemmen ít. vaer vry voort.
Kerckmeester, rep u, laet den blinden hier verschijnen.
Bestel het kercktooneel te bouwen. leen gordijnen,
Tapijten, speeltuigh en gewaet in Godts kapel,
En al wat dienen kan tot dit godtvruchtigh spel.

VORSTIN.
Ons zal verlangen hoe dit Samson wil behaegen.
Men dient hem door belofte, en allerhande laegen
Een hart te steecken in den boezem, op dat hy
Gewilliger den hove en ons te wille zy.
Zijn last verlichten dient om hem in slaep te wiegen.
Daer komt hy. kon men slechts dien Jood met hoop bedriegen.

SAMSON. TUCHTKNAEP. VORSTIN.

SAMSON.
Waerheene leit men my?
TUCHTKNAEP.

                                      Ghy staet voor ís lants vorstin.

SAMSON.
Zegh liever voor mijn grootste en wreetste vyandin.
TUCHTKNAEP.

Wie overheert is, leerí by tijts het juck verdraegen.

SAMSON.
Och, bitter leeren, uitgehongert, blaeu geslaegen
Van maelen afgemat, berooft van ít hemelsch licht,
Ontbloot van hulp en troost.
TUCHTKNAEP.

                                            Zoo moet het gaen. zoo sticht
Een Jood geení korenbrant met opgevange vossen.

VORSTIN.
Schep moedt, gevangen vorst. ghy kunt u zelf verlossen,
Of uwen zwaeren last verlichten. laet u raen.
Men wint genade en gunst met aen de hant te gaen.
SAMSON.

Geen mensch, geen vorst kan my mijne oogen wedergeven.
Ick mis mijne oogen, och, dat ís meer dan ít halve leven.
De dagh ging onder eens voor eeuwigh. ick verwacht
Den opgang nimmermeer. het is hier eeuwigh nacht:
Noch mogen in der nacht alle andre dieren slaepen,
En rusten: Samson ziet geen rust voor hem geschaepen.

VORSTIN.
Ghy ziet zoo deerlijck, dat my zelve uw droefheit deert.
SAMSON.
Bezie dit krancke lijf, hoe is mijn vleesch verteert!
De beenen wanckelen, en waggelen alreede.
ík Verandere in een schim. tot noch heeft mijne bede
Den tuchtvoogd noit verzacht. hy valt ons even straf,
Hoewel de kracht bezwijckt. men roept: uw werck moet af.
Het hof hoeft meel. voort voort te molen.: voort te molen.
Het hof beschuldight my. de wacht staet my bevolen.
Men rijdt eení ezel zoo den hals af. is er dan
Geen mededogen? och, de kunst van menschen kan
Eení harden diamant vermurwen, en verzachten:
Al zweet ick bloet voor zweet, geen traenen, geene klaghten
Vermurwen ís vyants hart: dat is en blijft verstockt.
Verzaet u ít meel niet, dat ick maele: hacktme, en brockt
Dit mager lichaem, vel en beenders, in uw potten:
Aen ít vleesch is geen belang: het stinckt en moet verrotten.
Verrot het in uw mage, en smaeckt het uwen mont,
ít Gedye u tot een spijs. tast aen: tast aen: zoo kont
Ghy roemen overal hoe Samson doot van slaven,
En opgegeten, in uw maegen leght begraven,
Min vreesselijcker dan of tiger, of griffoen
My opvrat voor een aes. ít is toch om my te doen:
Om Samson juicht dit feest. ghy mooght hem vry beschimpen:
Zijn levens Spil loopt af: het lijf begint te krimpen:
De geeft is ít lijf te groot, en zoeckt een ruimer lucht.
Een snixke, dan niet meer. een zucht, de leste lucht.
VORSTIN.
Bedaer wat, brave helt: bedaer wat. al dit quellen,
Dit jammeren kan u maer quetsen, en ontstellen.
Wy wenschten, [woudt ghy ít van uw vyandin verstaen,
Zoo heet ghy ons], u noch in uw verdriet te raÍn,
Verlossen wy u niet, ten minste uwí last te verminderen:
En och, of ghy ít beproefde: een proef kan u niet hinderen.
SAMSON.
Is noch mevrou belust, dus schots op Dagons dagh,
Te schimpen met eení slaef, eení dien zy overmagh,
Eení armen blinden man, op zijnen hals gevangen
En meer dan op den hals. mijn zuchten, mijn verlangen,
Mijn roepen, nacht en dagh, is om een korte doot,
Voor duizent doŰn. Ű Godt, ghy ziet, en kent mijní noodt.
VORSTIN.
Zoo ghy ít betrouwen kunt: wy komen u ten beste.
SAMSON.
Zoo ghy ít geloven kunt, het loopt met my op ít leste.
VORSTIN.
Neen, neen, men sterft zoo niet; al is uw staet belast,
Een al te taeie bant houdt ziel en lichaem vast.
De draet van ís levens webbe is al te sterck gesponnen.
Men ziet zieltoogenden, en watze al lijden konnen,
Eer ít web wort afgeknipt. schoon ít leven entlijck stuit,
Dees vaertí er lichter, die bezwaerelijcker uit.
SAMSON.
Wat middel zietghe tot verlichting van ons quaele?
Durft Samson hoopen, heet dat hy niet langer made
Betoon datghe eenen vorst van slaven onderscheit.
VORSTIN.
Daer is mijn hant.
SAMSON.

                            O hant, wat hebtghe lang gebeit!

VORSTIN.
Ghy zult na dezen dagh niet meer den molen trecken.
SAMSON.
Wat is er nu, dat my genade kan verwvecken,
Verwerven by den vorst?
VORSTIN.

                                      Dit pleghtigh offerfeest
Vereischt wat zonderlings, wy weten hoe uw geest
Begaaft is met de kunst van worstelen, en springen,
En schermen. Samson weet van danssen, speelen, zingen,
Oock van tooneelspel: want de wijsheit van den Nijl
Had Moses opgequeeckt die zijn Hcbreen dien stijl
Hiet volgen, kunt ghy nu uw hoogheit eens verneÍren,
En met een stichtigh spel van zinnen triomfeeren,
In Dagons kerck, wanneer de vorsten zijn vergaert,
Wy zien het juck verlicht, dat uwen hals bezwaert.

SAMSON.
Kan ick met spel en zang den vryen staet herwinnen,
Wy willen, op die hoop, een heiligh spel beginnen,
Dat Gaze en al het lant wel eeuwigh heugen zal.
VORSTIN.
Ghy kunt in Dagons kerck veel duizent in getal
Verheugen op het feest.
SAMSON.

                                      Zoo zy ít gehengen konnen.

VORSTIN.
Wy hebben lastigh zelf ís aertspriesters hart gewonnen.
Hy heeft het toegestemt. men zocht een, die op ít feest
Moght speelen tegens u: NoŽma, rijck van geest,
En wonderlijck begaeft.
SAMSON.

                                      Laet haer de stof verzieren,
Een spel van zinnen, dat den wulpschen aert leert stieren,
Zal teffens stichten, en verquicken; en ick rijck,
Met zingen, danssen, en een hemelsche muzijck,
Het speelgerecht, als met een edel sap, begieten,
Dat dit dí aenschouwers na dien dagh niet zal verdrieten.
Hoewel ick luttel danx by Silo kan begaen.
ík Zoecke uitkomste in mijn ramp, wat reÍn zou dit ontraÍn?

VORSTIN.
Ga rustigh heene. laet u heerlijck innekleeden.
Alleen getroost u in den ommegangk te treden
Voor ít heilighdom. dan wacht in onze kerckkapel.
Men zal u nooden, om het stichtelijcke spel
Te speelen naer den eisch, als ghy geraÍn zult vinden.
SAMSON.

Het rechte middel om my van dees boey tí ontbinden

VORSTIN.

Geley den lantsvorst ter kapelle hou u reedt.
Verklee hem naer zijní staet: verander mede uw kleet.
Hoe snel veranderde de Jood, zoo ras hy hoorde
Van zijne ontlastinge, en de vryheit hem bekoorde.
Dees heerlijcke ommegang, en kercktriomf, en faem
Van Samsons wierroock, en tooneelspel zal den naem
Der Filistijnsche GoŰn tot aen de lucht verheffen,
aenpalende Hebreen vernederen, en treffen,
Dat hun gezantschap, hier te Gaze in ons palais,
Met kracht aenhouden zal om rust, en vasten pais.

REY VAN JODINNEN.
I.  ZANG.

Wort ís lichaems blintheit onvermogen
   En arremoe gerekent, wat
Is ít missen der inwendige oogen
   Een grooter armoe: zoo men schat
De ziel en ít lichaem naer heur waerde.
Het lichaem is slechts asch en aerde.
   De ziel al geest, en niet dan geest.
Het lichaem in der tijdt bederflijck;
De ziel leeft eeuwigh, en onsterflijck.
   Zy schoeit op eene hooger leest,
En zoeckt den oirspronck aller vroomen,
Dat ís Godt, van wienze is afgekomen.

I.  TEGENZANG.

Gevangen Samson, nu aen ít quijnen,
  Voelt blint deze armoede in den druck;
Noch armer staen de Filistijnen,
  In ít midden van hun staetgeluck.
Zij missen hun gezicht inwendigh,
Gevoelen niet dat zy ít elendigh
  Versteecken zijn van ít hooghste goet,
Dat ís Godt te kennen, en aenschouwen,
Hem aen te hangen met betrouwen
  Ontvonckt van ís hemels Geest, en gloet,
Den reÍnlooze is ít gezicht gegeven.
De reden leert ons hooger zweven.

II.  ZANG.

Zoo dí onbesnede Dagonisten
  Hun blintheit kenden, zouden zy,
Misleit door ís afgronts loze listen.
  Den afgodt op zijn jaergety
Met offerhande en omgang eeren,
Op dí offermaeltijt bancketteeren,
  Verzaecken Godt, der dingen bron,
Waer uit zy lijf en ziel ontfangen?
  Nu houdt hen Dagons nacht gevangen:
  Dat ís meer te missen dan de zon,
Het eenigh en onendigh wezen.
O licht der Godtheit, noit volprezen!

II.  TEGENZANG.

Geluckiger staen wy Hebreeuwen,
  Wien Godt die glanssen openbaert,
Eerst vader Abram voor veele eeuwen,
  Daer na aen Moses zich verklaert,
In zijne wetten, en beveelen,
Een eenigh wezen, Godt, te deelen,
  Is af te gaen van ít eenigh een,
Een gruwelijcke afgoderye.
O Godt bewaer, in slavernye,
  Helt Samson, nu beschimpt, getreÍn
Van Dagons razende offerknaepen.
Ghy zijt alleen zijn sterckte en wapen.


Ingezonden door J.R. van Wijk op: 19 July 2001