Joost van den Vondel (1587-1679)

SAMSON OF HEILIGE WRAAK.

HET VIERDE BEDRIJF.

TUCHTKNAEP, SAMSON.

TUCHTKNAEP.

De Joodtsche rechter, by t Gazaensch gerecht verwezen,
Gedoemt ten schimp, en smaet, begint alree te vrezen,
Nu hy voor t heilighdom, in Dagons ommegang,
Zal worden omgeleit, door aller volcken drang
En toevloet: nu hy moet, getren ter kerckstellaedje,
Beklen op t offerfeest zijn eige personaedje,
De Sterckheit, in den strick der Wellust, van haer kracht,
En scherp gezicht berooft, in eenen langen nacht
Geketent, als een slaef, van arrebeit gebroken,
Om vryheit prachen, en voor Dagons outer smoocken.
Dat leght hem op de len, nu ziedt het bloet, van spijt,
En wraeck, doch al vergeefs. de locken is hy quijt,
Het broeinest van zijn kracht, en kan zich naulijx reppen.
Ga hael hem. ziet hy komt, en zoeckt wat luchts te scheppen,
En schijnt te twijflen aen den vrydom, hem belooft.
Hy schuimbeckt, knarstant, brult. dooghwinckels in zijn hooft
Bron wraeck, en gruwelen. de wraeck begint t ontsteecken.
Hy schudt het hooft. hy trapt, en stampt, en kan niet spreecken.
De leeuwentemmer, een lantstroopende Hebreeu,
Gelijckt zich zelven niet, durf nu geen jongen leeu
Aenranden, scheuren, van den muil en bey zijne ooren,
Tot achter aen den staert; geen lant noch lieden stooren
Met vossekoppelen, en zetten t korenlant,
Zoo wijt men af kan zien, in eenen lichten brant;
Daer arme boulin van den ooghst, hun hoop, versteecken
Ten hemel schreien, dat een steenen hart moet breecken;
Hy, koel op eenen bergh gezeten, dit belacht,
En groeit in s volx verdriet, stoockebrant! maer zacht:
Best zwijge ick, eer hy t hoor: best luistre ick aen een zijde
Maer hem de wraeck vervoert. hy klaeght, maer al t ontijde.

SAMSON.

     Zie eenmael ner, groote Godt
Van Abraham. zie eenmael neder.
Herstel mijn eerste sterckheit weder.
     Wat lijdt uw naem al schimp en spot,
By deze blinde Filistijnen.
     Afgodendienaers, die uw wet
     Ontheiligen met Dagons smet!
Dat smert my meer dan alle pijnen.
     k Heb mijne blintheit, mijn verdriet
Verwonnen. wiltghe, sla my stijver.
Nu blaeckt mijn hart alleen van yver
     Het hart zoekt Godt, en anders niet.
Uwe eer, vader in den hoogen,
     Was t eenigh ooghmerck van den stam,
     Den onverwinbren Abraham.
Uwe eer ga boven bey mijne oogen.
     Zy voeren vry mijne oogen om,
Geregen aen de zeven locken.
Zy slaen dit lichaem blaeu met stocken,
     Voor Dagons beelt op pijp, en bom:
Zy mogen schimpen, en braveeren
     Met Samson, armen blindeman,
     Zoo lang hy zich niet weeren kan:
Laet Palestijne triomfeeren:
     Als, midden onder t zegefeest
Der Heidenen, noch wort bevonden
Dat d almaght geensins staet gebonden
     Aen t haer, een vuilnis, lang gevreest.
Mijn engel Fadal quam heden
     My noch vertroosten, daer ick zat,
     En op de knien om sterckheit badt.
Toen steef een nieuwe kracht mijn leden.
     Godts Geest, die my, van kintsbeen af,
Tot hooge daeden heeft gedreven,
Gebietme rustigh door te streven.
     Bereitme een heerlijck vorstengraf:
Een lijckgraf, daer geen Memfis naelden,
     Zoo hoogh gesteigert door de lucht,
     Zoo wijt en zijt alom berucht,
Noch voor noch na my, prijs by haelden
     Als Godt my sterckt zal kaeckebeen,
De reuzennerlaegh korenvelden
In asch, noch Gazaes poort niet gelden,
     Noch wat Godts vyant schricklijck scheen. (*)

TUCHTKNAEP.

Doorluchte prins, ick hoor uw jammerklaegen.
k Heb my, door last van ons vorstin gedraegen,
     Beneffens u, gelijck uw hooge staet
     Vereischt. men heeft u t vorstelijck gewaet,
Den staetsirock eerbiedigh aengetogen,
Uw hooft, opdat ghy praelt voor ieders oogen,
     Beschaduwt met een rjcken tullebant,
     Daer een pluimaedje aen een diamant
Gehecht, om zwaeit. waer toe u zelven langer
Geterght, en dus, gelijck van wraeckzucht zwanger,
     Dien vloeck gebaert, dit schandelijck verwijt?
     Ghy zijt, t is waer, k beklaegh t, uwe oogen quijt.
Geen heer, geen vorst, geen koning in dit leven
Is maghtigh u uwe oogen wer te geven,
     Als Dagon daer dees hooftstadt in gelooft,
     By zweert en teert, ay lantvoogth, schudt uw hooft
Van belghzucht niet: ick spreeck naer onze zede,
En lantgebruick, de godtsdienst brengt dit mede
     In ons gebiet: en kont ghy t zoo verstaen,
     Om naer t gebruick aen s priesters hant te gaen;
Ghy zout eene eer inleggen by Gazanen,
En aengeben van volck en onderdaenen,
     Den rechterstoel des Filistijns beklen,
     Met grooter eer dan oit in Jakobs sten.

SAMSON.

Laet Samson zich braveeren van een jongen!
     Dat leedt hy van geen jongen leen, die, dol
     Van hongersnoodt, al brullende uit zijn hol,
Met open muil hem quam op t lijf gesprongen.
     Wat vraege ick na een knodts, of kaeckebeen!
De strantreus moet zich met geweer beschermen:
Helt Samson hoeft geen wapens. bey deze armen
     Zijn stercker dan metael, en stael, en steen.
Dit s noch de man: dit zijn de zelve klaeuwen,
     Van reuzelant, en zeestrant, en geberght,
     Noit, zonder wraeck te voelen, aengeterght.
Geen tuchtknaep zal, wil t Godt, my lang begraeuwen.
     Mijn kracht, die, nu geknackt, het koren maelt,
Indienze noch haer kracht eens magh herhaelen,
Zal harssenpan, gebeente, en schenckels maelen.
     Zoo zet ze rijck haer achterstel betaelt.
Dees voeten staen noch vaster dan pylaeren
     In Dagons kerck, van donderslagh geschockt.
     Mijn wraeck, wat rustghe? al lang genoegh gewrockt.
Berst uit: berst uit. t is tijt u t openbaeren.
     Hoe ziedt mijn bloet, op een gepackt, verrot!
De zwarte gal loopt in alle aders over.
Hereisch, hereisch, uwe oogen van dien rover.
     Verdraegh, verdraegh, niet langer schimp, en spot.
Gelijck een gloet, aen t bron, en lang besloten,
     Ten leste berst uit eene zwangre wolck,
     Vertsaeghtheit baert, en schrick in t dootsche volck,
Van donderkloot en blixemstrael beschoten:
     Dan zwicht het al wat met een trotse kruin
De godtheit dreighde, en terghde met zijn horen:
De donderslagh, en blixem zien geen toren
     Noch transsen aen, noch kerck, noch rots noch duin:
Zoo zal mijn wraeck, getrotst, getrapt, in t ende,
     Al schijntze nu te slaepen in een graf,
     Verrijzen, tot der Dagonisten straf,
Dat lant en strant Gode aenschreie uit d elende.
     Mijn haer, gewoon te zwaeien om den neck,
Gelijck een kroon van gout om t hooft te krullen,
Kan ick niet meer opschudden, onder t brullen.
     Noch houdt mijn kracht zich binnen haer besteck.
Dan steecke ick eerst mijn duimen in dees holen
     Van d oogen, uit haer winckelen geboort,
     En weck de wraeck voor t aengaen van dien moort.
Wat wraeck? Godts wraeck, my van Godts Geest bevolen.
     Dan roepe ick Godt, mijn Godt, om sterckheit aen:
Mijn Godt, mijn Godt, zie ner van s hemels boogen.
Wat eischtghe? ick eisch den Filistijn mijne oogen:
     Dan kraeckt het, of de weerelt wou vergaen.
Al t aerdtrijck beeft en davert, als getroffen
Van zulck een krack, gevolght van zulck een slagh.
     Maer maghtelooze en blinde man, wat magh,
Die niets vermagh, op zijne sterckheit stoffen!

TUCHTKNAEP.
Ick wenschte dat ghy Dagon glori gaeft,
Een godtheit, die zoo sterck veel hooger draeft.
SAMSON.

Zwijgh jongen, zwijgh. hou op van Godt te lasteren.
Wy willen niet veraerden, noch verbasteren
Van Moses stijl, al raest ghy noch zoo fel.
Geleime naer uw afgodts kerckkapel.
Wy zullen, vroegh verlooft, Godts maght betuigen,
Wanneer de kerck van Dagon spat aen duigen.

TUCHTKNAEP.

Spat Dagons kerck aen duigen dezen dagh,
Gewis uw hooft zal draeien van dien slagh.

AERTSPRIESTER. KOORWAERZEGGERIN.

AERTSPRIESTER.

De koorwaerzeggerin van Akkaron, gedraegen
Op haere rosbaer, daer de straeten van gewaegen,
Geeft groot bedencken dat den Dagonisten stof
Van opspraeck wort bereit. laet Dagons kerreckhof
Bezetten. voort staff iers. k heb hondert offerstieren
Al ingewijt. men slaght, ontsteeckt alle outervieren.
Geen priesters rusten. elck bewaert zijn ampt, en beurt.
Zoo deze ontzaghbre non den grooten omgangk steurt,
Wat raet? wat gaet ons aen? dit raeckt ons in t gebeente,
Verdort van ouderdom. de wacht voor dees gemeente,
En alle zeesten staet onze opzicht toebetrout.
Dat hier het Jodendom geen oproer onder brout,
Om alle altaeren door een rottery te splissen.
Help Dagon, wat zoudt ghy al eer en offer missen!
Hoe zou de nieuwe rot aenwinnen en dit strant,
Met Moses boeck in d eene, en t zwaert in d andre hant,
Afloopen regelrecht, en tegens recht, en reden.
Daer komt de grijze non ter kerckhove opgetreden.
Twee joffers schorten haer eerbiedigh van werzy.
Hooghwaerste vrou, verschijnt ghy meede op t jaergety?
Zijt welkom met uw sleep gewijde en zuivre nonnen.

KOORWAERZEGGERIN.
Wy komen in der yl van Akkaron geronnen.
Eerwaertste vader, k zou u zoecken in de kerck,
En vinden wy u hier? dat Godt uw yver sterck.
AERTSPRIESTER.
Wat yver, moeder, drijft u herwaert aen, en heden
Op dit gezegent feest? gewis dit steunt op reden.
KOORWAERZEGGERIN.
Wel degelijck. geloof wy zouden niet zoo licht
U komen steuren, in het midden van uw plicht,
En pleghtigheden, die Godt Dagons eer bewaeren.
O heilighdom, kerck, koren, altaeren,
O offeryveraers, zielen, zonder tal,
Op deze Godtstriomf vergaert van overal,
Wat donckre wolcken zien wy boven Gaza hangen!
AERTSPRIESTER.
Laet hooren wat ghy ziet. wyluistren met verlangen.
KOORWAERZEGGERIN.
De vorst van Akkaron reedt nau met zijn vorstin
Te wagen herwaert aen, bestuwt van hofgezin
En adel, of men ging het offer toebereiden,
Met wenschen en geben hun godevaert geleiden:
Maer al wat in den dienst der goden ons gemoet
Loopt op quaet voorspoock uit. d altaervlam, root als bloet,
Ontzeght te rijzen. t vee heeft mangel. d ingewanden
Zien blaeu, vol sprengklen bloets. het ongel wil niet branden.
De lever is verrot, alle offervinders staen.
Verbaest, zien merck by merck met schreiende oogen aen.
De kerck is vol gespoocx. men hoort geschrey van vrouwen,
En mans, en kinderen, instorten van gebouwen.
De kerckpylaeren staen en schudden. s avonts spa
Wort eene stem gehoort. de kerckgalm baeut het na
En antwoort zevenmael uit heilighdom, en kooren.
Hy scheen te roepen: och, nu gaet het al verloren
De kerckwacht tuight het zelf, de kopre kerckdeur kraeckt,
En slaet een schor geluit, van niemants hant geraeckt.
De dierewichlaers zien een veltslang den vrybuiter.
Aenranden op den wegh, zoo ras het paert den ruiter
Bezwijckt
, daer zy den hel gevat houdt met den tant.
De starrekijckers, zoo verheven van verstant,
Zien s hemels Reus om hoogh een leger overrompelen.
Al t priesterdom verbaest, nu dees geruchten mompelen
En morren, drijven ons ten heilighdomme om raet.
Ick schiete op hun geben t gewijde koorgewaet
Godtvruchtigh aen, bekrans het hooft, als Godts gewijde
Met lauwer, deck het met sneeuwitte sluierzijde,
Valle in de koorkapel op t aenzieht drymael ner,
En roepe ons godtheit aen. Godt, indienwe d eer
Van offren en geben u naer den eisch opdraegen,
En ghy uw antwoort niet onwaerdight die u vraegen,
Gewaerdigh heden ons, in een verlegen staet,
t ontvouwen op wat ramp dit heiloos voorspoock slaet,
Wat naeckende ongeval zoo veele tekens spellen.
Och, hanthaef uw kapel, alleen uit veel kapellen
Behantvest voor den tijt te melden van wat vrucht
De tijt in arbeit gaet
. op dat gebedt verzucht
En steent het koor; gelijck een zwanger, die verlegen
In baerens noot zit. ick verwacht, en legh verslegen
Op t aenzicht, luistere wat op t zuchten volgen zal.
Ten leste berst dees stem ten koore uit met geschal,
Dat alle priesters in de kerck het hooren meugen:
Het Joodtsche treurspel zal gansch Palestijne heugen.
Wy roepen: Godt bewaer den vorst en zijn vorstin.
Zoo roept de gansche kerck verbaest, van harten zin.
De priesters drijven ons naer Gaze, en onderwegen
Loopt ons een lantgeschrey van alle kanten tegen,
Dat Samson in de kerck van Dagon speelen zal.
AERTSPRIESTER.
Is dit uw zwaericheit? dit spelt geen geen ongeval.
KOORWAERZEGGERIN.

Waer hier geen zwaericheit voor t gansche lant geschapen.
Geloof het Akkaronsche orakel liet ons slaepen.

AERTSPRIESTER.
Wy eeren heiligh Godts orakels, en Godts tolck.
KOORWAERZEGGERIN.

Wanneer ze u dienen, zijt ghe een wachter over t volck.

AERTSPRIESTER.
Indien ghy t ons betrout, men sloft hier niet te waecken.
KOORWAERZEGGERIN.

Betoon het dan dat Godts waerschuwingen u raecken.

AERTSPRIESTER.
Hoe waerschuwt Godt, dat wy elckandre recht verstaen?
KOORWAERZEGGERIN.

Hy waerschuwt dat dit spel u qualijck zal vergaen.

AERTSPRIESTER.
Verhael t orakel, dat wy t klaerder kennen meugen.
KOORWAERZEGGERIN.

Het Joodtsche treurspel zal gantsch Palestijne heugen

AERTSPRIESTER.
Wat s dit gezeght? hy dreight ons met geen ongeval.
KOORWAERZEGGERIN.
Hy spelt dat ons dit spel tot ramp gedyen zal.
AERTSPRIESTER.
Hy Spelt dat ons dit spel tot blyschap zal gedyen.
KOORWAERZEGGERIN.
Zijt ghy Godts tolck alleen, zoo valt er niet te stryen.
AERTSPRIESTER.
Wy meeten reuckloos ons uw wettigheit niet aen.
KOORWAERZEGGERIN.

Zoo luister naer Godts mont, daer mooghtghe vast op staen.

AERTSPRIESTER.
Een dubbelzinnigheit geeft vryen keur in t kiezen.
KOORWAERZEGGERIN.
En keur baert hoop en angst van winnen of verliezen.
Het veilighste is dat ghy de koornon dit betrout,
Gedreven van een geest, die haer Godts zin ontvout.
AERTSPRIESTER.
Belieft het u, laet ons met ren ter zaecke komen.
KOORWAERZEGGERIN.
Welaen, wy hoeven voor de reden niet te schroomen.
AERTSPRIESTER.
Wat misdaet steeckt ons in eene onverzoenbre schult?
KOORWAERZEGGERIN.
Dat ghy door t Joodtsche spel een kerck ontwijden zult.
AERTSPRIESTER.
De kerck ontwijden? neen, dit spel zal Dagon eeren.
KOORWAERZEGGERIN.
Dit Joodtsche treurspel zal Godts kerck en Godt schoffeeren.
AERTSPRIESTER.
De vorsten drijven t zelfs, tot zinrijck spel gezint.
KOORWAERZEGGERIN.

De weereltwijzen zijn in t heiligh steeckeblint.

AERTSPRIESTER.
Getrou aen Astaroth, en zuivre Dagonisten.
KOORWAERZEGGERIN.
Verzaeckt ghy onzen Godt, en rockent tempeltwisten?
AERTSPRIESTER.
Wy zonden menighmael naer Akkaron om raet.
KOORWAERZEGGERIN.
Nu antwoort u Godts mont, en dantwoort wort versmaet.
AERTSPRIESTER.
Men moet wel dagelijx verkeeren met de Joden.
KOORWAERZEGGERIN.
In t heilige wort hun gemeenschap ons verboden.
AERTSPRIESTER.
Om een tooneeispel, drijft ghy dit zoo stip, en straf.
KOORWAERZEGGERIN.
Zy roeien kercken uit, zy houwen t kerckwoudt af.
Zy branden beelden, en de Gon, die t lant beschermen.
En durven juichende zich by de koolen wermen.
AERTSPRIESTER.
Indien hun rechter voor Godt Dagons outer speelt,
En t gouden wieerroockvat hem toezwaeit, en zijn beelt,
Het zal in t heiliglidom voor Siloos Godtskist schreeuwen,
En overtuigen al de nijdige Hebreeuwen.
KOORWAERZEGGERIN.
Ghy zoeckt uw drift een verf te geven, en een glans.
Vaer echter voort, men zal uit geenen torentrans
Al t onheil overzien, uit zulck een spel te spruiten. (*)
AERTSPRIESTER.
Wat raet? wat zullen wy vast stellen? wat besluiten?
Dit spel is toegestemt met onzen vryen wil.
Men heeft ons raet gevraeght: en nu een kerckgeschil
Verwecken? d ongena der vorsten en vorstinnen
Ons haelen op den hals? geen tijt kan dit herwinnen.
t Aertspriesterlijck gezagh te krencken om een woort,
Dat twijfelachtigh luidt?
KOORWAERZEGGERIN.
Ghy hebt gelijck: vaer voort,
Behaeght het u: vaer voort: wy hebben ons gequeten.
Wat zijtghe met den geest van t Jodendom bezeten!
Die groote stoockebrant zal op een kercktooneel
Beschimpen in zijn hart den godtsdisch. een bordeel
Behaeghde hem doorgaens veel meer dan Dagons tempels.
Hy zette noit een voet op ons gewijde drempels:
En trouwen t is een aert van dit besnen geslacht,
Dat, onbesnen van geest, noch Godt noch godtsdienst acht,
Dan dien een vondeling van Faro heeft gevonden,
Alle oude wetten door zijn nieuwe wet geschonden,
De vorsten uit hun erf met vier en zwaert gezet.
Waer Samson omgebroght, toen hy in t geile bedt,
En in den glonden schoot van zijn boelinne ontslaepen,
Gesmoort lagh in dien droom; het stont hier niet geschapen
Al t Filistijnsch gebiet te geven eenen krack,
Die eeuwigh heugen zal.
AERTSPRIESTER.

                                        Een blindeman, zoo mack
Gelijck een jarigh lam? hoorde ghy zijn schinckelen,
Zijn mergeloos gebeent, van maelen dor, eens rinckelen,
En rammelen, ghy zoudt niet reppen, zonder gront,
Dat ons een lantbederf van hem te wachten stont.

KOORWAERZEGGERIN.
Van hem, of anders, wil men onzen Godt betrouwen.
De dubbelzinnigheit staet ons met recht te ontvouwen,
Het gansche priesterdom te luistren hoe het luidt.
AERTSPRIESTER.
Zijt ghy onfaelbaer in uw oordeel en besluit?
KOORWAERZEGGERIN.

Wilt ghy d orakels nu afschaffen, of bedillen?

AERTSPRIESTER.
In geenerhande wijs, wie kan dit onwer stillen?
Mevrouw gaf al te spa zich herwaert aen op wegh.
Wanneer men tijdigh spreeckt, met raet en overlegh
Van een vergaderinge uit alle priesterdommen,
Dan kan men tegenspraeck door kerckgezagh verstommen,
En rijp besluiten wat men volgen moet, of niet.
KOORWAERZEGGERIN.
Wy quaemen op zijn tijt, gelijck Godts inspraeck riedt.
Laet ghy u door zoo veel voorspoocken niet beweegen,
Alle elementen, Gon en menschen staen u tegen.
AERTSPRIESTER.
Dees lantstriomf moet voort, al hoorde men gewagh
Van voorspoock.
KOORWAERZEGGERIN.

                            Staeck het spel.

AERTSPRIESTER.

                                                       Dat krenckt het hoofdgezagh,
Te hoogh ons toebetrout, om stem, gespoock, noch maeren,
Om offervinders, noch om vogelwichelaeren,
Om starrekijckers, noch om hantbekijckers droom,
En drift is t niet geran den kerckelijcken toom
Te laten glijden. k zou my anders voor u buigen.

KOORWAERZEGGERIN.
Wy zullen t Akkaron voor al de kerck betuigen
Hoe wy ons queten om dit dreigende ongeval
Te schutten, daer men reed zoo verre een lantgeschal,
Een lantgedruisch van hoort. droeve aenstaende tijden!
Gelt Godts orakel niet, en durft men dat bestrijden,
Zoo heeft die Godtsdienst uit: zoo hoeft de kerck geen tolck:
Zoo zit ons Godtheit stom. het yverende volck,
Dat raet wil vraegen, zal veranderen, met hoopen,
By menighten van hier om raet naer Silo loopen.
Zoo wort de Godtskist van de Joden aengeben.
AERTSPRIESTER.
Hier wort nu Akkarons orakel niet bestren,
Maer zachter uitgeleit, wij strijden in t verklaeren.
KOORWAERZEGGERIN.
Span in de rosbaer: t is hoogh tijt dat wy vervaeren.
AERTSPRIESTER.
Belieft het u, beklee den grooten ommegang.
KOORWAERZEGGERIN.
Span in de rosbaer. voort, wy blijven hier te lang.
Gehoorzaeme aert plagh flux te volgen op ons wincken:
Hier gelt geen wijze raet. de schouburgh moet verzincken,
Met Dagons kercke, en al wat aen dien gruwel vast,
Op koorwaerzeggery, noch ons waerschuwing past.
AERTSPRIESTER.
Ontschuidigh ons, mevrou: wy hoeven tijt te winnen.
De priesters wachten vast: het hooghtijt roept ons binnen,
En Samson ingekleet, staet vaerdigh en bereit
Te volgen in triomf den tuchtknaep, die hem leit.

AERTSPRIESTER. KOORAELEN.

AERTSPRIESTER.

     Nu den grooten ommegangk
     Eens geviert met Spel en zangk,
En in Dagons naem begonnen,
Die den vyant heeft verwonnen.
     Laet de schuttery vooruit
     Heenetren op bom, en fluit,
Feestbazuinen, en trompetten.
Laet zich Godts gewijden zetten
     In hunne orde, paer en paer,
     Met een staetigh kerckgebaer,
En, gekranst met eickeblaren,
Deer van t hooge feest bewaeren.
     Laet kooraelen hunne keel
     Mengen met schalmeie, en vel
Samson trede op hun gezangen,
Met een braven stoet behangen,
     Dan de torts, dan t wierroockvat.
     Dagon, t heilighdom der stadt,
Volge, op eenen stoel gedraegen.
Wy, gereet op zijn behaegen,
     Volgen hem, en op dien trant
     Al de vorsten van het lant,
En vorstinnen, en de grooten,
Met den stoet van t hof gesloten.
     Ghy kooraelen, zingt ons voor
     Op dit zegenrijcke spoor.

KOORAELEN.

Groot is Dagon, t hooft der Goden,
     Die Godts vyant onverwacht
     Heeft gelevert in ons maght,
Voor wiens kracht de reuzen vloden;
     Die alleen zoo veel vermoght,
Zonder zwaert op zy te gorden,
Als een heirkracht in slaghorden,
     Op een vorstelijcken toght.

Groot is Dagon, t hooft der Goden,
   Die Godts vyant leide aen bant,
   En hem leverde in ons hant,
Tot een schimp der blinde Joden.
   Ziet hoe is hy nu vernert,
Tegens wien noit Filisteenen
Ongequest in t velt verscheenen.
   Ziet hoe Gaza triomfeert.

Groot is Dagor, t hooft der Goden,
Die Godts vyant, overal
Zoo ontzaghlijck, broght ten val.
Haelt uw hart op, ghy genooden,
Die ten offermaeltijt zult
Samson zelf op treurtooneelen
Zien zijne eige treurrol speelen.
Schrickt niet, zoo hy briescht en brult.

REY VAN JODINNEN.
ZANG.

Wanneer de zon, aen t nedervaeren
   En daelen, uit den Leeu met kracht
   Haer straelen schiet op t aerdtsch geslacht,
De Leeu zijn kracht begint te baeren,
      Dan valt haer gloet te sterck:
      Gelijck in t dierenperck
   De koning van de dieren,
   Van zenuwen en spieren,
      Gebit en klaeu voorzien,
      Verslint wat weer wil bin.
De zon wint kracht in t leeuwenbloet.
Dan zwicht het al voor haeren gloet.

TEGENZANG.

Zoo moght het hier den Filistijnen
   Wel gaen, in t endt van t lantgeschil,
   Als Godt helt Samson stercken wil,
Die, nu aen t afgaen, schijnt te quijnen.
         Men schoer hem, tot zijn straf,
         De lange haerlock af,
      Maer Godt, te geene stonden,
      Staet aen een haer gebonden,
         Noch vuilnis, als hy werckt,
         En zijne helden sterckt.
   Al slaept Godts kracht voor eene poos,
   Zy slaept niet eeuwigh en altoos.

TOEZANG.

   Zoo Samson Godts getijde raem,
   Met een doorluchte daet zijn naem
   Bezeegle, en wecke een lantgeschreeu:
   De zon zal gloeien uit den Leeu.
Dan zal men alle Filisteenen
Zien heenesmilten, dootgescheenen:
   Dan smilt Godts zon een bergh van sneeu.


Ingezonden door J.R. van Wijk op: 19 July 2001